All Chapters of การแต่งงานที่ไม่ต้องหย่า: Chapter 1 - Chapter 10

งานแต่งงานของเพื่อนใช้แผนงานและคอนเซปต์งานแต่งที่ฉันเคยออกแบบไว้ในตอนนั้นฉันใช้เวลาครึ่งปีวางแผนทุกขั้นตอนของงานอย่างละเอียด แต่ฟู่ถิงเซินกลับใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีเพื่อปฏิเสธมันหลังจากพิธีแต่งงานอันแสนเรียบง่ายและส่งเดชผ่านพ้นไป ฟู่ถิงเซินก็รับปากกับฉันไม่ว่าเขาจะไปเที่ยวเล่นกับผู้หญิงข้างนอกอย่างไร ฉันก็ยังเป็นคุณนายฟู่จนกระทั่งวันนี้ เขากลับพากิ๊กตัวน้อยของตัวเองมาร่วมงานแต่งครั้งนี้ด้วยทันทีที่เดินเข้าไปในงาน สายตาหลากหลายคู่จากรอบข้างก็หันมาจับจ้องฉันทั้งสายตาที่รอดูเรื่องสนุก สายตาที่อยากรู้อยากเห็น และสายตาที่เห็นอกเห็นใจมีเพียงฟู่ถิงเซินที่ยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“มาแล้วเหรอ”ฉันมองหญิงสาวที่คล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม ก่อนพยักหน้าอย่างสงบนิ่งตลอดเจ็ดปีที่แต่งงานกัน ฟู่ถิงเซินนอกใจก็ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งเจ้าบ่าวดูอึดอัดไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าจะเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น“พี่สะใภ้มาแล้วเหรอครับ รีบนั่งเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ”ฉันยิ้มให้เขาอย่างสุภาพ รู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้ที่นั่งของฉันตามเดิมมีคนจับจองไปแล้ว

เมื่อสามปีก่อนตอนที่ฉันขอหย่าเป็นครั้งที่สอง ฟู่ถิงเซินก็กลับบ้านตระกูลในคืนนั้นทันทีหลังจากนั้น ฉันก็ได้รับสิทธิ์ให้พบลูกได้เพียงสัปดาห์ละครั้งตลอดเจ็ดปีที่แต่งงานกัน ฟู่ถิงเซินมักจับจุดอ่อนของฉันได้อย่างแม่นยำ ทำให้ฉันไม่อาจจากเขาไปและไม่สามารถเดินออกมาได้เสียทีและวันนี้คือครั้งที่สามบางทีอาจเป็นเพราะความเห็นใจ ทนายจึงยังคงรับว่าความให้ฉันเมื่อรับทะเบียนสมรสที่ฉันยื่นให้ เขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ“คุณเสิ่นครับ ทะเบียนสมรสใบนี้...เป็นของปลอมครับ”“จริงๆ แล้วคุณกับคุณฟู่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสกันครับ”“อะไรนะ?”ฉันลุกขึ้นทันที คิดว่าตัวเองคงฟังผิดไป“ทะเบียนสมรสจะเป็นของปลอมได้ยังไง? คุณลองตรวจดูให้ละเอียดอีกทีสิ!”ทนายดันแว่นขึ้น ก่อนก้มลงตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง“ขอโทษด้วยครับคุณเสิ่น ทะเบียนสมรสใบนี้เป็นของปลอมจริงๆครับ”“หึ...”ฉันหัวเราะออกมา แต่น้ำตากลับไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่เจ็ดปีสองพันห้าร้อยห้าสิบห้าวัน ทุกวันฉันถามตัวเองซ้ำๆนับร้อยครั้งทำไมฉันถึงต้องเชื่อฟู่ถิงเซิน?ทำไมฉันถึงตอบตกลงแต่งงานกับเขา?ถึงขั้นแต่งเข้าตระกูลฟู่ที่เย็นชาไร้หัวใจราวกับขุมน

"เสิ่นชูอี๋! เปิดประตู!"เสียงเกรี้ยวกราดดุดันของฟู่ถิงเซินดังก้องขึ้นที่หน้าประตู ฉันสะดุ้งตกใจไปแวบหนึ่ง"เสิ่นชูอี๋! เธอเก่งนักก็ออกมาบอกเลิกกับฉันต่อหน้าสิ! เปิดประตู!"ฉันถอนหายใจ ไม่ได้รีบร้อนเดินไปเปิดประตูให้เขาแต่กลับเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ทั้งสบายและให้ความอบอุ่นก่อน เมื่อเปิดประตูออก ก็เห็นว่าฟู่ถิงเซินไม่ได้สวมเสื้อคลุม เดือนมีนาคมของเมืองไห่ยังคงมีไอหนาวเสียดกระดูกอยู่บ้าง แต่ฟู่ถิงเซินกลับราวกับไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นเลยแม้แต่น้อย "เข้ามาสิคะ"ฉันเบี่ยงตัวหลบให้เล็กน้อย ก่อนนั่งลงบนโซฟาอย่างสงบนิ่ง ตลอดหลายปีที่แต่งงานกัน ฟู่ถิงเซินหล่อหลอมให้ฉันกลายเป็นคนที่ไม่หวั่นไหวต่อคำชมหรือคำดูถูกอีกต่อไป ฟู่ถิงเซินไม่ได้มานั่ง แต่ภายใต้แสงไฟ ร่างสูงใหญ่ของเขากลับดูราวกับเงามืดที่แผ่คลุมฉันเอาไว้ "“เสิ่นชูอี๋ ใครให้ความกล้าเธอมาขอหย่ากับฉัน?”ฟู่ถิงเซินจ้องฉันเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแต่กลับเป็นฉันที่มองเขาอย่างแปลกใจ รู้สึกพูดไม่ออกกับท่าทีของเขา“ฉันไม่ได้เพิ่งขอหย่ากับคุณเป็นครั้งแรกเสียหน่อย คุณพูดแบบนี้ไปมีประโยชน์อะไร?”“ฟู่ถิงเซิน คุณคงไม่ได้คิดจ

ฉันชะงักไป นึกถึงผู้ชายที่เย็นชาและมีเหตุผลคนนั้นในความทรงจำฉันเป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่เล็กตั้งแต่เด็กฉันก็เป็นคนที่ทะเยอทะยานและไม่ยอมแพ้ใครเพื่อให้ตัวเองมีความสามารถมากพอที่จะยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ฉันจึงตั้งใจเรียนอย่างสุดชีวิตจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเมืองไห่ได้สำเร็จและได้เรียนในสาขาที่ดีที่สุดในปีสองฉันก็ได้เข้าร่วมทีมวิจัยของอาจารย์ที่ปรึกษา แม้จะเป็นเพียงคนธรรมดาที่คอยช่วยทำงานจิปาถะก็ตามรุ่นพี่ที่อาจารย์พูดถึงก็คือเซี่ยอวิ๋น หนึ่งในกำลังหลักของทีมวิจัยนั้นและยังเป็นคนที่ฉันเคยแอบชอบอีกด้วยน่าเสียดายที่พอขึ้นปีสาม เขาก็ไปเรียนต่อต่างประเทศความรู้สึกของฉันยังไม่ทันได้เอ่ยออกมา ก็จบลงเสียก่อนโดยไม่มีโอกาสได้เริ่มต้นเมื่อเห็นว่าฉันไม่พูดอะไร อาจารย์จึงพูดต่อ“ตอนนั้นคนที่อาจารย์มองว่ามีอนาคตที่สุดก็คือเธอกับเซี่ยอวิ๋น พวกเธอสองคนเป็นนักเรียนที่โดดเด่นที่สุดเท่าที่อาจารย์เคยสอนมา”“แต่น่าเสียดายนะ พอเรียนจบเธอก็แต่งงานไปเสียแล้ว”เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของอาจารย์ก็เต็มไปด้วยความเสียดายฉันเม้มริมฝีปาก รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล

“เสิ่นชูอี๋! เธอจะเอาแต่ก่อเรื่องไม่เลิกหรือไง!”"เธอมีอะไรไม่พอใจก็พูดมาตรงๆสิ ฉันยอมปรับยอมแก้ให้แล้วยังไม่พอใจอีกหรือไง?"นี่เป็นครั้งแรกที่ฟู่ถิงเซินยอมก้มหัวให้ เฉินฉีถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจแต่ภายในใจของฉันกลับไม่มีความรู้สึกใดๆหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อยฉันขอทางจากเขาอย่างมีมารยาท และเตรียมตัวจะเดินจากไป แต่ฟู่ถิงเซินกลับคว้ามือฉันเอาไว้“เสิ่นชูอี๋ กลับบ้านกับฉัน”ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไร มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากด้านหลังและดึงเขาออกจากตัวฉัน“คุณครับ กรุณาสำรวมกิริยาด้วย”เซี่ยอวิ๋นถือเสื้อคลุมไว้ในมือข้างหนึ่ง ก่อนจะแกะมือของฟู่ถิงเซินออกด้วยสีหน้าเย็นชา “แกเป็นใคร?”ดวงตาของฟู่ถิงเซินแดงก่ำด้วยความโกรธทันที เขาหันกลับเตรียมจะลงไม้ลงมือ ฉันถอนหายใจ แล้วก้าวไปขวางหน้าเซี่ยอวิ๋น“พอเถอะ”คำพูดแผ่วเบาเพียงประโยคเดียว ราวกับกดปุ่มหยุดทุกอย่างลงการเคลื่อนไหวของฟู่ถิงเซินชะงักค้าง เขามองฉันอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง“เสิ่นชูอี๋ เธอจะช่วยมันงั้นเหรอ? มันเป็นใคร?”ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของเขาตรงๆ“สำคัญด้วยเหรอ? ฟู่ถิงเซิน เราเลิ