การแต่งงานที่ไม่ต้องหย่า

งานแต่งงานของเพื่อนใช้แผนงานและคอนเซปต์งานแต่งที่ฉันเคยออกแบบไว้ในตอนนั้น

ฉันใช้เวลาครึ่งปีวางแผนทุกขั้นตอนของงานอย่างละเอียด แต่ฟู่ถิงเซินกลับใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีเพื่อปฏิเสธมัน

หลังจากพิธีแต่งงานอันแสนเรียบง่ายและส่งเดชผ่านพ้นไป ฟู่ถิงเซินก็รับปากกับฉัน

ไม่ว่าเขาจะไปเที่ยวเล่นกับผู้หญิงข้างนอกอย่างไร ฉันก็ยังเป็นคุณนายฟู่

จนกระทั่งวันนี้ เขากลับพากิ๊กตัวน้อยของตัวเองมาร่วมงานแต่งครั้งนี้ด้วย

ทันทีที่เดินเข้าไปในงาน สายตาหลากหลายคู่จากรอบข้างก็หันมาจับจ้องฉัน

ทั้งสายตาที่รอดูเรื่องสนุก สายตาที่อยากรู้อยากเห็น และสายตาที่เห็นอกเห็นใจ

มีเพียงฟู่ถิงเซินที่ยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มาแล้วเหรอ”

ฉันมองหญิงสาวที่คล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม ก่อนพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง

ตลอดเจ็ดปีที่แต่งงานกัน ฟู่ถิงเซินนอกใจก็ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง

เจ้าบ่าวดูอึดอัดไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าจะเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น

“พี่สะใภ้มาแล้วเหรอครับ รีบนั่งเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

ฉันยิ้มให้เขาอย่างสุภาพ รู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้

ที่นั่งของฉันตามเดิมมีคนจับจองไปแล้ว และแขกไม่ได้รับเชิญที่มานั่งแทนก็มีฟู่ถิงเซินคอยปกป้องอยู่

ฟู่ถิงเซินมองฉันแวบหนึ่ง แล้วพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า

“ที่ของเธอมีคนนั่งแล้ว เปลี่ยนที่นั่งเถอะ”

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันยอมรับทุกอย่างโดยไม่เคยขัดขืน ความว่านอนสอนง่ายนั้นฝังลึกอยู่ในนิสัยของฉันไปแล้ว

"ค่ะ"

ทันทีที่ฉันนั่งลง ก็สัมผัสได้ว่าสายตารอบข้างยิ่งจับจ้องมาที่ฉันอย่างไม่คิดจะปิดบัง

เจ้าบ่าวรู้สึกผิดมาก ก่อนจากไปยังฝากให้คนในครอบครัวช่วยดูแลฉัน

เมื่อเทียบกับฟู่ถิงเซินแล้ว เขายังใส่ใจความรู้สึกของฉันมากกว่าเสียอีก

งานแต่งเริ่มขึ้นตามกำหนด เจ้าสาวสวมชุดแต่งงานที่ฉันเป็นคนออกแบบ และเดินอยู่บนพรมแดงที่ฉันเลือกเอง

กำลังแต่งงานกับความสุขที่ฉันไม่เคยได้ครอบครอง

ทุกอย่างเหมือนกับความฝันของฉันไม่มีผิด

หญิงสาวที่คล้องแขนฟู่ถิงเซินยังวัยรุ่น สีหน้าดูไร้เดียงสาและร่าเริง

“ได้ยินถิงเซินบอกว่าพี่ชูอี๋มีความรู้เรื่องการจัดดอกไม้มาก พี่ช่วยจัดช่อให้ฉันสักช่อได้ไหมคะ เอาแบบเดียวกับที่เจ้าสาวถืออยู่เลย”

บรรยากาศเงียบกริบในทันที คนอื่นๆ บนโต๊ะต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าพูดแทรก

ฉันวางตะเกียบลง แล้วหันไปมองฟู่ถิงเซินโดยไม่รู้ตัว

ฟู่ถิงเซินลูบศีรษะหญิงสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะเชิดคางใส่ฉันและออกคำสั่งว่า

“มัวทำอะไรอยู่? ยังไม่รีบไปอีก!”

เเมื่อสบสายตาหยอกล้อของเขา ฉันก็ยิ้มออกมาอย่างปล่อยวาง

ฉันเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วลุกขึ้นยืน จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องโถง

“ทำอะไรให้มันไวๆ หน่อย"

ฟู่ถิงเซินพูดเสริมขึ้นมา

ฉันไม่ตอบอะไร และก้าวเท้าเดินต่อไปโดยไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว

ก้าวเดินจากภายในงานเลี้ยงจนถึงประตูใหญ่ของโรงแรม จากประตูโรงแรมก้าวออกสู่ถนนใหญ่

โดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อคนขับรถที่บ้านไม่อยู่ ฉันจึงเดินต่อไปตามถนนเรื่อยๆ

เมื่อเดินผ่านถังขยะ ฉันถอดรองเท้าส้นสูงพื้นแดงออกจากเท้า แล้วโยนมันทิ้งลงไป

ในวินาทีที่เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้น ราวกับพันธนาการที่ผูกมัดฉันมาตลอดก็หลุดออกจนหมดสิ้น

แต่งงานมานานเจ็ดปี ในที่สุดฉันก็ได้รู้สึกถึงความมั่นคงอย่างแท้จริงเสียที

ทันทีที่กลับถึงบ้าน โทรศัพท์จากฟู่ถิงเซินก็โทรเข้ามา

“ช่อดอกไม้ช่อเดียวเธอจะทำถึงเมื่อไหร่? รู้ไหมว่ามีคนกำลังรอเธออยู่?”

ฉันรู้สึกขำ จึงตอบกลับไปอย่างเรียบง่ายว่า

“ฉันไม่ได้รับปากว่าจะทำช่อดอกไม้ให้คุณ”

“แล้วก็ ฉันกลับถึงบ้านแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฟู่ถิงเซินก็หัวเราะเยาะออกมา

“เสิ่นชูอี๋ เธอชักจะกล้าขึ้นแล้วนะ?”

“ค่ะ”

เกินความคาดหมายของเขา ฉันตอบรับคำพูดของเขาตรงๆ

ปลายสายเงียบไปสองวินาทีก่อนลมหายใจของฟู่ถิงเซินจะหนักขึ้น และเขาก็หัวเราะออกมาด้วยความโมโห