Todos los capítulos de Diligan Mo Ako, Ninong (SPG): Capítulo 11 - Capítulo 20

BIANCA'S P O V ~Nang matapos niya akong suriin, iniabot niya sa akin ang isang baso ng tubig. “Uminom ka muna.” Tinanggap ko iyon. “Salamat.” Umupo siya sa tabi ng examination bed habang sinusulat ang mga kailangan kong gawin. “Bianca, kung may nanakit sa’yo, puwede mo akong sabihan. Hindi mo kailangang sarilinin.” Napahigpit ang hawak ko sa baso. “Bakit? Ano’ng gagawin mo?” Tumingin siya sa akin. “Poprotektahan kita hanggang sa huling hininga ko.” Napangiti ako nang mapait. Kung sinabi niya 'yan noong mga panahong patay na patay la ako sa kaniya, maniniwala pa ako. “Paano kung hindi mo rin ako kayang tulungan?” “Bakit mo naman nasabi iyon, Bianca?” Hindi ako sumagot. Dahil paano niya ako tutulungan kung siya mismo ang dahilan kung bakit hindi ko alam kung saan ako lulugar? Paano niya ako tutulungan kung ang lalaking gusto kong lapitan ay siya ring lalaking gusto kong layuan? “Bianca, look at me.” Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. “Hindi ko al

ETHAN'S P O V~ Mabilis kong niyakap si Bianca. Hindi ko mapigilan ang sarili ko sa pagwawala kapag nagkakalapit ang mga balat namin. Agad kong niyapos siya habang binibigyan ng mainit na halik, nagulat ako nang gumalaw ang mga labi niya para gumanti sa halik ko. Binuhat ko siya habang hinahalikan para maipatong sa mesa. Mabilis pa sa alas-kuwatro ng alisin ko ang bra niya, at tumambad sa akin ang malalaki niyang xoxo. Naramdaman ko ang pagwawala ng mataba at mahaba kong TT na kanina pa gustong tumuklaw. Ibinababa ko ang mukha ko papunta sa malaking xoxo niya para s******n ito at ang isang kamay ko ay pinipisil-pisil ang mga iyon. Habang abala ako sa ginagawa ko, narinig ko ang mahina niyang ungol. Napamura ako nang maramdaman ko ang sakit ng pagsabunot niya sa buhok ko, may kung anong tumulak sa akin para mas lalong masarapan sa ginagawa ko. Habang sinisipsip ko ang xoxo niya, ang isang kamay ko ay nilalabas ang nagwawala kong TT para itusok sa puday ni Bianca. Dahan-dahan akong

ETHAN'S P O V~Hindi ko binitawan ang kamay ni Bianca.Sa halip, mas hinigpitan ko ang hawak ko rito bago pa siya tuluyang makalabas ng silid.“Huwag ka mo nang umalis.”Huminto siya at dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Mababakas pa rin sa mga mata niya ang sakit na ilang beses ko nang nakita mula nang bumalik siya sa buhay ko.“Ethan…”“Pakinggan mo muna ako, Bianca.”Hindi siya sumagot.Humakbang ako palapit sa kaniya, pero hindi ko na siya pinilit na lumapit sa akin. Hawak ko lang ang kamay niya habang pilit kong hinahanap ang tamang mga salita.“Hindi ko alam kung paano ko sisimulan,” mahina kong sabi. “Pero ayoko nang itago pa sa iyo.”Bahagya siyang napakunot-noo.“Ang alin ba?”Huminga ako nang malalim bago nagsalita.“Kung bakit kita hinalikan at kung bakit kita paulit-ulit na sinasaktan.”Nanatili siyang tahimik.“Hindi iyon dahil sa awa. Hindi rin dahil nadala lang ako sa sitwasyon.”Bahagya siyang napayuko.“Kung ganoon, bakit?”Tinitigan ko siya nang diretso.“Dahil—”A

ETHAN'S P O V~Nanatili ang tingin ko sa screen ng cellphone habang paulit-ulit kong binabasa ang dalawang salitang ipinadala ni Bianca.'Nakita ko.'Parang biglang nawala ang ingay sa paligid. Hindi ko alam kung ano ang nakita niya. Hindi ko alam kung alin ang tinutukoy niya.Ang alam ko lang, pagkatapos ng lahat ng sinabi ko sa kaniya kanina tungkol sa nararamdaman ko, iyon ang naging sagot niya.Hindi ko alam kung nakita ba niya si Karen na humalik sa akin. Hindi ko alam kung may nagsabi sa kaniya. Hindi ko alam kung may nakita siyang litrato.Pero sa tono ng mensahe niya, alam kong may bagay na nagbago.“Ethan?”Napatingin ako kay Karen.Nakatayo siya sa harapan ko habang inaayos ang buhok niya na kanina ko pa hindi pinapansin. Para bang walang nangyari. Para bang hindi niya ako hinalikan. Para bang hindi ko siya itinulak palayo at sinabi sa kaniyang tapos na ang lahat.Tumayo ako.“Kailangan ko nang umalis.”Agad siyang napakunot-noo.“Ngayon? Bakit biglaan?”“May kailangan pa ak

BIANCA'S P O V~ Kinabukasan, paggising ko, unang sumagi sa isip ko ang nangyari kagabi. Napapikit ako ulit at mariing hinila ang kumot hanggang sa dibdib ko, na para bang sa simpleng pagtatakip ng mukha ko ay mabubura ko ang lahat ng alaalang nangyari kagabi. Pero hindi iyon gano'n ka-simple. Lalo lang bumalik sa isip ko ang mukha ni Ethan. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin. Ang mga sinabi niya sa akin bago ako tuluyang pumukit. At higit sa lahat, ang gabing hinayaan kong makalapit siya sa akin ulit, kahit ilang oras lang ang lumipas mula nang sabihin kong ayoko na siyang pakialaman sa buhay niya. Napabuntong-hininga ako at bumangon. “Bakit ba ginawa ko iyon?” Napahawak ako sa noo ko habang nagbulong-bulong. Hindi ko alam kung dapat ba akong magsisi o magalit sa sarili ko dahil sa katangahan ko sa pagmamahal sa kaniya. Alam kong may nararamdaman pa rin ako kay Ethan. Iyon ang katotohanang kahit gaano ko pa piliting itago, hindi ko na kayang takasan pa. Pero