Todos los capítulos de Diligan Mo Ako, Ninong (SPG): Capítulo 21 - Capítulo 30

BIANCA'S P O V~ Nanlaki ang mga mata ko nang makilala ko ang lalaking kanina pa umaalalay sa akin. “Ricky?” bulaslas ko. Sandali siyang natigilan. Parang hindi rin niya agad napaniwalaan ang nakita niya. Nakatingin siya sa akin na para bang sinusubukan niyang siguraduhin kung ako nga ba talaga ang taong nasa harapan niya. “Bianca?” May halong gulat at hindi makapaniwalang pagkakasabi niya sa pangalan ko. Hindi ko napigilang mapangiti nang kaunti kahit masakit pa rin ang pisngi ko dahil sa kagagawa ng impaktang ito. “Ricky… ikaw nga.” Ilang segundo kaming parehong walang nasabi. Ang daming taon ang lumipas mula nang huli kaming magkita bago ako pumunta ng ibang bansa, nitong mga nakaraang buwan nang magkita ulit kami sa maliit na salo-salo dahil sa pagbabalik ko pero hindi naman kami gaanong nakapag-usap. Sa dami ng taong nakilala ko sa ibang bansa, hindi ko akalaing sa ganitong sitwasyon ko pa siya muling makikita. At higit sa lahat, hindi ko akalaing siya pala ang

BIANCA'S P O V~ Hindi ko alam kung paano ako nakalabas ng mall. Ang alam ko lang, patuloy akong naglalakad. Hindi ko na rin alam kung saan ako dapat tumingin. Sa sahig ba? Sa mga taong nagmamadaling dumaan sa paligid namin? Sa mga ilaw ng mga tindahan? O sa kamay kong kanina lamang ay mahigpit na hinawakan niya. Bakit ganoon ang pakikitungo sa akin ni Ethan Pakiramdam ko, kahit saan ako tumingin, makikita ko pa rin ang mukha niya. Ang malamig niyang mga mata. Ang bahagyang pagkakunot ng noo niya. At higit sa lahat, ang mga salitang hindi ko akalaing maririnig ko mula sa kaniya. 'Hindi nga kita kilala para malaman kung anong klaseng babae ka.' Napahigpit ang pagkakahawak ko sa strap ng bag ko. Parang may kung anong sumakal sa lalamunan ko. “Bianca.” Napalingon ako kay Ricky. Nakatayo siya sa tabi ko, seryoso ang mukha habang tinitingnan ako. Halatang sa mukha niya ang pag-alala sa kalagayan ko. “Okay ka lang ba?” Tumango ako kahit hindi ko man lang alam kung paano ko napilita

BIANCA'S P O V~“Posible. Pero ano naman kaya 'yon.” “Iwan ko ba! Baka may ginawa siya kaya gano'n na lamang ang trato sa akin ni Ethan! nakakainis kung bakit kailangan niya pang magsinungaling sa akin na hindi niya akong kilala!” sunod-sunod na sabi ko, saka lang ako huminga pakatapos ko. “Posible rin 'yan, kasi duda ako sa babaeng 'yon.” “Baka kasi ayaw niyang malaman ni Karen…” Napahinto ako. Dahil may kung anong bumara sa lalamunan ko para hindi ko sabihin nang buo. Na may namamagitan sa amin. Iyon ang bagay na hindi ko alam kung ano nga ba ang tawag. Hindi naman kami opisyal na mag shota. Hindi rin naman namin pinag-usapan kung ano ba talaga kami. Pero alam kong may nangyari sa pagitan namin. Alam kong may mga sandaling hindi na parang mag-ninong o magkuya ang tingin namin sa isa't isa. At alam kong hindi ko iyon basta naisip lamang. “Kung ayaw niyang malaman ni Karen, hindi niya kailangang bastusin ka.” Napatingin ako kay Ricky ng biglang siyang magsalita dahilan pa

KAREN'S P O V~ Ibinaba ko ang baso sa mesa at napangiwi nang maramdaman ang pait ng alak na dumaan sa lalamunan ko. Ilang oras na akong nakaupo sa bar, pero kahit ilang baso pa ang inumin ko, hindi pa rin mawala sa isip ko ang nangyari noong gabing kasama ko si Ethan sa bahay ng mga magulang ko. Hindi ko maintindihan si Ethan. Ilang taon na kaming magkakilala. Alam niya kung gaano ko siya kamahal, at alam din niyang hindi ko basta tinanggap ang paghihiwalay namin noon. Maraming beses ko nang sinubukang ibalik ang dati, pero sa tuwing lumalapit ako sa kaniya, para akong humahabol sa isang lalaking ayaw nang magpahabol. Noong gabing iyon, akala ko magiging iba ang lahat. Nang anyayahan siya ng mga magulang ko sa dinner, hindi ko pinalampas ang pagkakataong makasama siya. Maayos akong nagbihis, inayos ang buhok ko, naglagay ng kaunting lipstick, at siniguradong wala akong anumang pagkukulang sa gabing iyon. Gusto kong makita niyang ako pa rin ang babaeng bagay sa kaniya. Ako pa rin

KAREN'S P O V~Pagkapasok namin sa hotel room, hindi ko na napigilang lumapit kay Ethan at yakapin siya mula sa likuran. Idinikit ko ang pisngi ko sa likod niya habang mahigpit na nakapulupot ang mga braso ko sa kaniyang baywang. Ilang sandali akong nanatiling ganoon, ninanamnam ang pagkakataong makasama siya nang walang ibang taong nakikialam sa amin.“Ethan,” mahina kong tawag.Lumingon siya at hinawakan ang mga kamay kong nakayakap sa kaniya. “Ano na naman, Karen?”Napangiti ako nang marinig ang pangalan ko mula sa mga labi niya. “Wala. Gusto ko lang malaman kung panaginip ba ito o talagang nandito ka kasama ko.”Bahagyang umangat ang sulok ng mga labi niya. “Nasa harap mo ako. Kailangan mo pa bang tanungin?”“Hindi mo kasi alam kung gaano kita na-miss.” Humarap ako sa kaniya at hinawakan ang magkabilang braso niya. “Noong gabing nag-dinner tayo kasama ang mga magulang ko, pakiramdam ko ay ayaw mo nang mapalapit sa akin. Kahit anong gawin ko, parang lagi kang may ibang iniisip.”Sa