Todos los capítulos de Diligan Mo Ako, Ninong (SPG): Capítulo 31 - Capítulo 40

KAREN'S P O V~ Lalong uminit ang mukha ko. “Hindi mo ako kilala! Kaya huwag mo akong simulan!!” “Tama. Hindi kita lubos na kilala.” Diretso siyang tumingin sa mga mata ko. “Pero sapat na ang mga nakita at narinig ko para malaman kung kailan ko kailangang lumayo sa isang taong kagaya mo!!” Napakuyom ako ng mga kamay. Hindi ko kayang tanggapin na ang babaeng ito ang magtatapos ng pag-uusap namin na para bang siya ang may higit na karapatan. Ikinuyom ko ang kamay ko bago lumapit sakaniya. “Mag-ingat ka sa mga sinasabi mo,” babala ko. “Hindi mo alam kung sino ang kinakalaban mo.” “Hindi rin naman kita kinakalaban, Karen. Ikaw ang lumalapit sa akin.” Napatikom ako ng bibig. Saglit akong natigilan dahil wala akong maisagot na hindi magmumukhang lalo lamang akong nagmumukmok sa galit. Pero hindi ako papayag na siya ang magkaroon ng huling salita. “Kung wala kang itinatago, bakit parang ang tapang-tapang mong sagutin ako?” tanong ko, pilit na pinananatiling kalmado ang boses ko. “

KAREN'S P O V~ ”Dahil ikaw ang unang nanakit sa kaniya!” Napahinto ako. Para akong sinampal sa mukha sa narinig ko mula sa bibig niya, kahit wala naman siyang ginawa kundi sabihin ang totoo ayon sa nakita niya. Dahan-dahan kong ibinaba ang mga kamay ko habang nakatitig sa kaniya. “Iyan talaga ang tingin mo sa akin?” Huminga siya nang malalim. “Nakita ko ang ginawa mo, Karen. Hindi ko puwedeng balewalain iyon.” Napailing ako. Naramdaman kong namumuo ang luha sa mga mata ko, ngunit pinilit kong huwag itong tumulo. “Pero hindi mo nakita kung paano niya ako tratuhin mula nang magkakilala kami.” “Kung may problema kayo, pag-usapan ninyo nang maayos. Hindi iyong nagtutulakan kayo sa gitna ng mall dahil nakakahiya kayo!” “Madali para sa iyo na sabihin iyan!” Nanginginig ang boses ko. “Hindi ikaw ang pinapahiya niya. Hindi ikaw ang kinakausap niya na para bang wala kang halaga!” “Hindi ko siya pinagtatanggol dahil gusto kitang saktan,” sagot ni Ethan. “Pinipigilan ko kayong pareho dah

BIANCA’S P O V~Maagang nagising ako kinabukasan, ilang minuto bago tumunog ang alarm ng cellphone ko. Sandali akong nanatiling nakahiga habang nakatitig sa kisame, iniisip ang mga bagay na kailangan kong harapin ngayong araw. Ngayon ang unang araw ko sa kumpanya bilang isang ordinaryong empleyado. Dapat ay trabaho lang ang iisipin ko, pero hindi ko pa rin maiwasang maalala ang mga nangyari kahapon. Ang pagtatangka ni Ricky na halikan ako habang natutulog ako sa sasakyan niya, ang paghingi niya ng tawad, at ang mga salitang binitiwan ni Ethan sa mall. Napapikit ako nang maalala ko ang mukha ni Ethan. Nakakainis isipin na kahit ilang taon na ang lumipas, kaya pa rin niyang guluhin ang isip ko. Wala naman siyang karapatang gawin iyon. Hindi niya alam kung ano ang pinagdaanan ko matapos akong umalis, at hindi ko rin kailangang ipaliwanag sa kaniya ang lahat ng desisyon ko.Bumangon ako at dumiretso sa banyo. Binuksan ko ang gripo at naghugas ng mukha bago tumingin sa salamin. “Trabaho an

BIANCA'S P O V~“Kung ganoon, maaari nating ipasuri sa human resources ang mga dokumento ko,” sagot ko. “Sila naman ang nagproseso ng pagpasok ko, kaya mas mabuting sila ang magpaliwanag kung may kailangang linawin.” Namutla sa galit ang mukha ni Karen. “Wala kang karapatang diktahan ako kung ano ang dapat kong gawin.” “Hindi naman kita dinidiktahan. Iminumungkahi ko lang ang tamang proseso.” “Napakakapal rin ng mukha mo!” mariin niyang sagot. “Kahapon lang, nagkita tayo sa mall, at ngayon, bigla ka na lang susulpot dito na parang wala kang ginawang problema!” Napatingin sa amin ang lahat. Hindi ko alam kung ano ang eksaktong sinabi niya sa mga taong naroroon, pero nakita kong may ilang empleyadong nagsimulang magbulungan. Hindi ko gustong gawing palabas ang unang araw ko sa trabaho. Pero hindi rin ako papayag na maliitin niya ako sa harap ng ibang tao dahil lamang may hindi siya nagustuhan sa akin. “Kung may personal kang problema sa akin, Karen, hindi ibig sabihin na maa

BIANCA'S P O V~Hindi ko gustong magsalita nang walang sapat na batayan. Pero may mga dokumentong kailangang masuri, at may ilang bagay na hindi nagtutugma sa mga naunang impormasyong naibigay sa amin. Hindi ko pa alam ang buong dahilan, kaya hindi ako puwedeng magbintang ng kahit na sino.” “Kung ganoon, bakit parang nag-aalala ka sa nangyari kanina?” tanong ko. “Nakita kong hindi natuwa si Karen nang ipakita mo sa kaniya ang folder. May kinalaman ba iyon sa mga dokumentong sinasabi mo?” Napayuko siya sandali bago muling tumingin sa akin. “May kinalaman iyon sa ilang desisyong ginawa rito. Ang problema, kapag may nagtatanong tungkol sa mga iyon, madalas ay walang gustong magbigay ng malinaw na sagot. Hindi ko alam kung bakit, pero hindi ako komportable na balewalain ang mga pagkakaibang nakita ko.” Naramdaman kong lalo akong naging interesado sa kaniyang sinasabi. Gayunman, pinili kong huwag siyang piliting magbigay ng impormasyong hindi pa niya kayang ibahagi sa akin ngayon.