Todos los capítulos de Diligan Mo Ako, Ninong (SPG): Capítulo 41 - Capítulo 50

ETHAN'S P O V~ Napalingon ako kay Gabriel nang tuluyan na siyang tumayo mula sa kaniyang upuan at sinundan ang direksiyon ng aking tingin. Nang makita niya ang kapatid niya sa may gate, bahagya siyang ngumiti. “Ah, nakauwi na pala si Bianca.” Hindi ako kumibo. Tumingin siya sa akin at pagkatapos ay muling ibinalik ang tingin sa kapatid niya. “Bakit parang may nakakita ng multo sa iyo?” “Wala.” “Wala raw. Kanina ka pa nakatitig diyan. May problema ka ba?” “Wala nga, Gabriel.” Mas matalim ang naging sagot ko kaysa sa inaasahan ko. Natigilan siya at tinaasan ako ng isang kilay. “Kalma ka lang, pare. Nagtatanong lang ako.” Napabuntong-hininga ako at ibinaba ang baso sa mesa. Hindi ko gustong sa kaniya ibunton ang nararamdaman ko. Wala naman siyang kasalanan kung bakit ako nagkakaganoon. “Pasensiya na pare. Medyo tinamaan na yata ako.” Umupo siyang muli at tumingin sa akin nang may pag-aalala. “Kung ganoon, tigil ka na muna sa pag-inom. Baka bukas, ako pa ang sisihin

BIANCA'S P O V~Agad kong inilapat ang palad ko sa kutson upang hindi tuluyang bumagsak. Napaharap ako sa kaniya, at sa lapit ng aming mga mukha ay halos maramdaman ko ang bawat paghinga niya.“Hindi ka ba marunong magsabi nang maayos?” bulong ko, pilit na itinatago ang kaba.“May sasabihin ka ba kung maayos akong nagtanong?”Agad akong natahimik sa sinabi niya. Hindi ko alam kung ang alak ba ang dahilan kung bakit tila mas direkta siya ngayong gabi, o kung may mga salitang matagal na rin niyang gustong sabihin ngunit hindi niya magawang ilabas kapag pareho kaming malinaw ang isip. Dahan-dahan siyang umayos ng upo. Nang mapansin niyang hindi ako agad lumalayo, huminto siya at hinintay ang magiging kilos ko.“Kung gusto mong umalis, hindi kita pipigilan,” sabi niya.Dapat ay tumayo na ako. Dapat ay bawiin ko ang kamay ko at bumalik sa kuwarto ko. Ngunit sa halip na lumayo, nanatili akong nakatingin sa kaniya at pinagmamasdan ang mapupula niyang labi. Ilang taon ko nang sinisikap na huw

BIANCA'S P O V~ Hindi ko napigilang mapangiti. Mabilis ko ring itinago ang ngiting iyon sa pamamagitan ng pagtalikod sa kaniya. Ayokong makita niya ang epekto sa akin ng simpleng pagbibirong para sa kaniya ay maaaring walang ibig sabihin. Matagal akong nanatiling nakatalikod, nakikinig sa katahimikan ng kuwarto. Paminsan-minsan ay naririnig ko ang mahinang paggalaw niya sa kama, ngunit hindi ko na siya tinanong. Pinilit kong ituon ang isip ko sa mga bagay na kailangan kong gawin kinabukasan, sa mga responsibilidad ko, at sa lahat ng dahilan kung bakit hindi ko dapat hayaang manaig ang damdamin ko. Wala sa mga iyon ang nagtagumpay. Sa halip, ang mukha ni Ethan ang paulit-ulit na sumisingit sa isip ko. Naalala ko ang mga sandaling magkasama kami bago ako umalis, ang mga pagkakataong napakadali kong tumawa kapag siya ang kausap ko, at ang sakit na pilit kong ibinaon sa loob ng siyam na taon. Hindi ko naman talaga siya nakalimutan. Iyon ang katotohanang matagal ko nang ayaw aminin sa sa

ETHAN “Sa kung gaano ka na kalayo sa batang nakilala ko noon,” sabi ko. “At sa kung gaano ako nahihirapang alalahanin na hindi ka na talaga bata.” Biglang nag-iba ang tingin niya sa akin. Hindi na iyon ang tinging may halong inis na kanina ko pa nakikita. Napalitan na iyon ng pag-aalinlangan, may pagtataka, at may kung anong hindi ko kayang pangalanan. “Ethan...” mahinang tawag niya at halos hindi marinig. “Ano?” “Bakit parang iba ka ngayon?” Napahinga ako nang malalim. Iyon din ang tanong ko sa sarili ko mula nang bumalik siya. Gusto kong sabihin na wala akong ipinagkaiba, na baka epekto lamang iyon ng magdamag na magkatabi kami o baka epekto dahil may hangover ako. Pero alam kong hindi iyon ang buong katotohanan. “Siguro dahil matagal kitang hindi nakasama,” sagot ko. “Pero dati naman, hindi ka ganyan tumingin sa akin.” Natigilan ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung gaano karami ang napansin niya sa akin, o kung may mga sandaling inakala niyang hindi ko siya pin

ETHAN Hindi na ako nagdalawang-isip pa agad kong ipinasok ang sandata ko sa maumbok niyang talaba. “Arggg Ahhh shit Fuck me E-Ethan f-faster,” umuungol na bigkas niya. May kung anong pakiramdam sa akin na nabuhayan sa mga ungol niya. Mas ibinaon ko pa ang malaki at mauugat na anaconda ko, mas nanggigil ako lalo nang marinig ko ang sigaw niga. “Ahhh Ahhhh isagad mo ang sarap.” Hindi ko mapigilan ang sarili ko na hampasin ang malaking nigang hita na ikinahiyaw niya sa sakit. Hindi nagtagal nararamdaman ko ang bagay na malapit ng lumabas sa ibabang parte ko kaya agad pinaiba ng pwesto si Bianca upang ipasok sa bibig niya ang malagkit na kulay puti na lalabas sa anaconda ko. “Blokkk blokk ahmmm ahmm ahh,” ang tanging naging ingay niya habang inuubos ang malagkit na kulay puti na lumalabas. Nang humiwalay kami upang huminga, nanatili akong malapit sa kaniya. Magkadikit ang mga noo namin, at nararamdaman ko ang bahagyang panginginig ng hininga niya sa pagitan namin. “B-bakit nga