Todos los capítulos de Diligan Mo Ako, Ninong (SPG): Capítulo 51 - Capítulo 60

ETHANIlang sandali akong tinitigan ni Bianca, tila sinusubukang unawain kung talagang seryoso ako sa mga sinabi ko. Hinayaan kong manatili ang kamay niya sa palad ko habang hinihintay kong mawala ang pag-aalinlangan sa mga mata niya.“Paano kung hindi ko na kayang bumalik sa dati, Ethan?” mahina niyang tanong.Bahagya akong napakunot-noo. “Anong ibig mong sabihin?”“Paano kung pagkatapos ng nangyari sa atin ngayong umaga, hindi ko na kayang magkunwaring wala lang sa akin ang lahat? Paano kung mas lalo akong mahulog sa iyo, tapos isang araw, bigla mong sabihin na nagkamali ka lang? At may ibang kang mahal?”Ramdam ko ang bigat ng bawat salitang binitiwan niya. Hindi iyon simpleng tanong ng isang babaeng kinikilig sa halik ng lalaking gusto niya. May takot sa likod ng mga salita niya, isang takot na maaaring matagal na niyang kinikimkim bago pa siya bumalik sa bahay na ito. Dahan-dahan kong hinawakan ang pisngi niya.“Hindi ko hihilinging kalimutan mo agad ang lahat ng nangyari sa atin

BIANCA'S P O V~ “Bakit magkahawak-kamay kayo?” Parang gusto kong lamunin ako ng sahig nang marinig ko ang tanong ni Kuya Gabriel sa amin. Hindi ko alam kung ano ang mas nakakahiya—ang mahuli niya kaming magkahawak-kamay ni Ethan o ang katotohanang ilang minuto lang ang nakalipas, halos ayaw ko nang bumitaw sa yakap ng lalaking iyon. Agad kong binawi ang kamay ko, saka nagkunwaring abala sa pag-aayos ng buhok ko. Samantala, si Ethan, na kanina lang ay panay ang pang-aasar sa akin, ay biglang naging tahimik sa tabi ko. 'Wow. Ang galing mo, Ethan. Kanina ang dami mong sinasabi sa akin, ngayon tikom ang bibig mo?' bulong ko sa sarili ko. “May problema ba sa magkahawak-kamay?” kalmado niyang tanong kay Kuya. Namilog ang mga mata ko. Gusto ko siyang tapikin sa braso para tumigil, pero nang lingunin ko siya, nakita kong seryoso ang mukha niya. Hindi siya nagbibiro. Hindi rin siya mukhang nahihiya sa ginawa namin. Samantalang ako, gusto ko nang magtago sa likod ng pinakamalapit na p

BIANCA'S P O V~“Sumunod ka sa akin! May kailangan tayong pag-usapan.”Napapitlag ako sa mariing boses ni Karen. Hindi ko agad nagawang sumagot dahil sa paraan ng pagkakatitig niya sa akin, na para bang may nagawa akong napakalaking kasalanan. Mahigpit kong hinawakan ang strap ng bag ko at napatingin sa labas ng glass doors, kung saan nakita ko si Ethan na nakatayo malapit sa sasakyan niya habang may tinitingnan sa cellphone. Gusto ko sanang tawagin siya, hindi dahil gusto kong isangkot siya sa problema kundi dahil bigla akong nakaramdam ng takot sa babaeng kaharap ko. Gayunman, hindi ko magawang humingi ng tulong. Ayokong isipin ni Ethan na hindi ko kayang harapin kahit ang simpleng pakikipag-usap sa ibang tao, kaya ibinalik ko ang tingin kay Karen at maingat na nagsalita. Hindi ko alam kung bakit ganito na lamang ang pakiramdam ko ngayon na parang nawalan ako ng lakas na makipag sigawan.“P-Puwede po bang dito na lang natin pag-usapan? May trabaho pa po kasi ako.”Bahagyang umangat

BIANCA’S POVHindi pa rin nawawala sa isip ko ang larawang ipinakita sa akin ni Karen. Paulit-ulit kong naaalala kung paano nakasandal ang ulo niya sa balikat ni Ethan, habang nakapatong ang kamay niya sa dibdib nito na para bang wala siyang ibang gustong gawin kundi ang angkinin ang lalaking matagal ko nang pilit kinakalimutan.Mas masakit dahil nakasulat sa larawan ang salitang Kahapon.Kahapon, habang kasama ko si Ethan, may pagkakataon din pala siyang makasama si Karen. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong paniwalaan. Hindi ko rin alam kung may karapatan ba akong masaktan. Wala naman kaming malinaw na relasyon ni Ethan, at hindi niya rin naman ipinangakong ako lang ang babaeng mahalaga sa kaniya. Pero bakit ganoon? Bakit pakiramdam ko, may kung anong bahagi ng pagkatao ko ang unti-unting nadudurog sa bawat pagkakataong naiisip kong baka may iba siyang babaeng hindi kayang bitawan?“Bakit? Hindi ka pa ba nakuntento sa nakita mo?”Napapitlag ako nang marinig ang malamig na tinig ni

BIANCA'S P O V~ Pinilit kong pigilan ang paghikbi ko, ngunit hindi ko na kaya. Masakit ang pisngi ko, mahapdi ang anit ko, at nanginginig ang mga tuhod ko sa takot. Gusto kong makalabas, pero sa tuwing susubukan kong lumapit sa p***o ay hinaharangan nila ako. Nang tangkain kong lumusot sa pagitan nila, hinawakan ako ng isa sa braso at hinila patungo sa pinakamalapit na cubicle. Doon ko nakita ang inodoro. Agad akong napailing at kumapit sa gilid ng p***o nang mapagtanto ko kung anong gusto nilang mangyari. “Huwag! Please, huwag ninyo akong dalhin diyan!” Buong lakas akong kumapit sa p***o, ngunit hinila nila ako palayo. Nawala ang balanse ko at napaluhod sa sahig. Bago pa ako makatayo, hinawakan nila ako sa batok at balikat at pilit na itinulak pababa, patungo sa inodoro. Nanlaki ang mga mata ko. “Huwag! Maawa kayo sa akin!” Pumiglas ako nang buong lakas. Kumapit ang mga daliri ko sa gilid ng inodoro habang pilit nilang itinutulak ang mukha ko papalapit sa inodoro. Ramdam ko ang p