Todos los capítulos de Diligan Mo Ako, Ninong (SPG): Capítulo 71 - Capítulo 78

BIANCA'S P O V~ Hindi ko namalayang napangiti ako. “Ang dami mong sinasabi kapag seryoso ka.” “Pasensiya na. Gusto mo bang bumalik ako sa pang-aasar?” “Hindi!” Mabilis ang sagot ko bago ko pa napigilang mag-isip. Napatigil siya, saka dahan-dahang ngumiti. “Ay, gusto mo pala akong seryoso.” Napaawang ang bibig ko. “Hindi iyon ang ibig kong sabihin!” “Kung gayon, ano ang ibig mong sabihin?” “Ricky, huwag mo akong inisin!” Tumawa siya habang itinataas ang dalawang kamay bilang pagsuko. “Sige na. Tama na. Hindi na kita aasarin.” Pero kahit nang tumahimik siya, hindi nawala ang ngiti ko. May kakaibang saya sa dibdib ko, isang pakiramdam na matagal ko nang hindi pinapansin dahil masyado akong abala sa pag-alala sa taong hindi naman malinaw kung ano talaga ang gusto sa akin. Hindi ko kailangang ikumpara si Ricky sa iba. Hindi rin makatarungang gawin iyon sa kaniya. Siya si Ricky, at ako si Bianca. Kung may posibilidad na may mabuo sa pagitan namin, gusto kong bigyan iyon n

BIANCA'S P O V~Hindi ko alam kung ganito ba talaga siya kapag nanliligaw, pero hindi ko maikakailang natutuwa ako sa paraan ng pakikipag-usap niya sa akin. Hindi niya ako pinipilit na sagutin ang bawat tanong niya, at hindi rin niya ginagamit ang mga sandaling nagiging malambot ako para hingin ang higit sa kaya kong ibigay.Bianca: Sige na nga. Titingnan ko kung karapat-dapat kang ilibre.Ricky: Ayos! May pag-asa na pala ako.Bianca: Huwag kang maingay. Baka bawiin ko.Ricky: Hindi na. Matutulog na ako bago mo pa maisip na bawiin talaga.Napangiti ako sa huling mensahe niya.Bianca: Good night, Ricky.Ricky: Good night, Bianca. Magpahinga ka rin. At huwag mong kalimutang ngumiti bukas.Ilang sandali kong tinitigan ang screen bago ko isinara ang pag-uusap.Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa mga susunod na araw, pero kahit papaano, may isang bagay akong gustong panghawakan: hindi ko kailangang madaliin ang sarili ko para lamang makalimot sa sakit.Kung may bagong damdami

BIANCA'S P O V~Hindi ko maalis ang tingin ko sa mensahe ng personal assistant ko.May kinalaman po ito kay Dr. Borromeo at sa isang insidenteng nangyari sa ospital.Paulit-ulit kong binabasa ang mga salitang iyon habang nakatayo sa lobby ng kumpanya. Hindi ko alam kung ano ang nangyari kay Ethan, pero sapat na ang pangalan niya para guluhin ang isip ko.Ilang beses ko nang ipinangako sa sarili kong hindi na ako hahabol sa kaniya. Pagkatapos ng lahat ng nangyari, gusto kong matutong piliin ang sarili ko. Gusto kong bigyan ng pagkakataon si Ricky, na hindi ako pinipilit at hindi ako ginagawang maliit sa tuwing nagkakaroon kami ng hindi pagkakaunawaan.Pero bakit ganoon? Bakit sa tuwing may naririnig akong hindi magandang balita tungkol kay Ethan, para bang may kung anong humihila sa akin pabalik sa kaniya?Napapikit ako at huminga nang malalim bago muling tumingin sa cellphone.Bianca: Nasaan ka ngayon? Puwede ba tayong mag-usap sa telepono?Ilang segundo akong naghintay bago tumunog a

BIANCA'S P O V~ Hindi ko pa rin maalis ang tingin ko sa litrato. Nakatayo ako sa tabi ng sasakyan ko, hawak ang puting sobre habang paulit-ulit na binabalikan ang mga salitang nakasulat sa likod nito. Hindi mo kailangang hanapin ako, Bianca. Ako ang lalapit sa iyo kapag handa na akong ipakita kung sino talaga ako. Nanginginig ang mga daliri ko. Hindi ko alam kung galit ba ang dapat kong maramdaman o takot. Isang bagay lang ang malinaw sa akin: may taong kayang lumapit sa akin nang hindi ko namamalayan, at tila alam niya ang bawat galaw ko. Paano niya nakuhanan ng litrato ang mukha ko sa loob ng restaurant? Gaano siya kalapit sa akin nang kuhanan niya ako? At bakit tila determinado siyang iparamdam sa akin na wala akong lugar na ligtas? Muli akong tumingin sa paligid. May ilang taong naglalakad papunta sa kanilang mga sasakyan, habang ang iba naman ay abala sa pakikipag-usap. Sinubukan kong hanapin ang lalaking naka-itim na jacket, pero wala akong makitang sinumang tumutugma sa na