Home / Romance / Diligan Mo Ako, Ninong (SPG) / Chapter 61 - Chapter 70

All Chapters of Diligan Mo Ako, Ninong (SPG): Chapter 61 - Chapter 70

78 Chapters

DMAN 61

BIANCA'S P O V~Umiling ako. “Hindi ko alam kung bakit nila ginawa iyon. Hindi ko nga maintindihan kung bakit nila ako galit na galit na sinaktan.”“May nakakita ba sa nangyari? May nagsumbong ka ba sa security?”“Hindi ko alam, Kuya. Gusto ko lang makalabas doon. Natakot ako.” Napahawak ako sa dibdib ko. “Akala ko hindi na nila ako pakakawalan.”Napapikit siya sandali bago marahang hinawakan ang mga balikat ko.“Hindi mo kailangang bumalik doon ngayon. Magpahinga ka muna. Ako ang bahala sa’yo.”Umiling ako, kahit iyon mismo ang gusto kong marinig. “Pero paano kung mawalan ako ng trabaho? Paano kung mas lumala ang mangyari sa akin kapag bumalik ako?”“Mas mahalaga ka kaysa sa trabahong iyan,” mariin niyang sagot. “Walang sinuman ang may karapatang manakit sa’yo. Hindi mo kailangang tiisin iyon para lang masabing kaya mong magtrabaho.”Napayuko ako. Gusto kong maniwala sa kaniya, pero hindi ganoon kadaling alisin ang takot na naiwan sa akin. Sa tuwing naiisip kong babalik ako sa gusali

Last Updated : 2026-10-29

DMAN 62

BIANCA’S POV~Hindi ko alam kung ilang beses kong binasa ang mensaheng natanggap ko bago tuluyang pinatay ang screen ng cellphone ko. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung sino ang nagpadala niyon o kung paano nito nalaman na nakauwi na ako. Pero sa halip na masagot ang mga tanong sa isip ko, lalo lamang dumagdag ang bigat na matagal ko nang pilit kinakaya.Pagod na pagod na ako. Pagod na akong matakot. Pagod na akong magtanong kung ano ang nagawa kong mali. Pagod na akong umiyak nang palihim para lang hindi malaman ng ibang tao kung gaano ako nasasaktan. At higit sa lahat, pagod na akong magpanggap na kaya ko pang tiisin ang lahat ng nangyayari sa akin dahil lamang kay Ethan.Ilang minuto akong nakaupo sa gilid ng kama bago ako tumayo at nagbihis. Hindi ko na kayang manatili sa kuwarto ko habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Karen, ang mga babaeng nanakit sa akin, at ang larawang ipinakita sa akin na hanggang ngayon ay hindi ko maalis sa alaala ko.Kinuha ko a

Last Updated : 2026-10-29

DMAN 63

BIANCA'S P O V~Natigilan ako dahil pamilyar ang boses na iyon. Kahit maingay ang musika at medyo umiikot na ang paningin ko, kilalang-kilala ko ang tinig na ilang taon ko nang pilit kinakalimutan. Dahan-dahan akong napalingon. At nang makita ko ang lalaking nakatayo sa tabi ko, tila may kung anong pumiga sa dibdib ko nang makita ko si Ethan. Nakatitig siya sa akin habang hawak ang basong kinuha niya. Wala siyang ngiti. Wala rin ang lambing na madalas kong makita kapag kaming dalawa lamang ang magkasama. Sa halip, seryoso ang mukha niya habang sinusuri ang itsura ko. “Ano’ng ginagawa mo rito? Gabing-gabi na!!” tanong niya. Napatawa ako nang mahina. “Bakit? Bawal ba akong pumunta rito?” “Lasing ka na. Ihahatid na kita sa bahay niyo.” “Hindi ako sasama sa iyo.” Sinubukan kong abutin ang baso, ngunit inilayo niya iyon sa akin. “Bianca, huwag mo nang pahirapan ang sarili mo. Tumayo ka na.” “Sinabi kong ayoko!” Mas malakas na ang boses ko, dahilan para may ilang taong mapalingon sa

Last Updated : 2026-10-29

DMAN 64

BIANCA'S P O V~Nanatili siyang nakatayo sa harapan ko. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya, pero wala na akong pakialam. Matagal ko nang nilulunok ang mga salitang ito. Matagal ko nang pinipilit maging mahinahon sa tuwing may nakikita akong dahilan para masaktan. Ngayon, wala na akong natitirang lakas para manahimik. “Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit?” tanong ko, nanginginig ang boses. “Hindi iyong nakikita kitang kasama ng ibang babae. Hindi rin iyong hindi mo kayang sabihin sa akin kung ano ba talaga ako sa buhay mo. Ang pinakamasakit ay dahil sa kabila ng lahat, mahal pa rin kita!” Napatakip ako sa bibig ko, ngunit huli na. Nasabi ko na ang mga salitang matagal ko nang ikinukubli. “Mahal kita, Ethan,” ulit ko, mas mahina na ngayon. “At galit na galit ako sa sarili ko dahil hindi ko kayang itigil iyon.” Bahagya siyang gumalaw na para bang lalapit sa akin, ngunit agad akong umatras. “Huwag kang lumapit.” “Lasing ka. Hindi mo alam ang sinasabi mo.” Napatawa ako nang map

Last Updated : 2026-10-29

DMAN 65

BIANCA’S POV~Ilang segundo akong naghintay sa sagot niya, ngunit nanatili lamang siyang nakatayo sa harapan ko. Hindi ko alam kung wala ba siyang masabi o sadyang ayaw niya akong bigyan ng kasagutan. Sa halip na maghintay pa, pinahid ko ang mga luha ko at umiwas ng tingin.“Wala ka na bang sasabihin?” mahina kong tanong.Bumuntong-hininga siya. “Bianca, lasing ka na. Hindi ito ang tamang oras para pag-usapan natin ang mga bagay na iyan.”Napangiti ako nang mapait. Kahit ngayon, iyon pa rin ang sagot niya. Palaging may dahilan kung bakit hindi niya kayang sagutin ang mga tanong ko. Palaging may tamang oras na kailangan kong hintayin, samantalang hindi ko naman alam kung hanggang kailan ako maghihintay.“Fine,” bulong ko. “Huwag na nating pag-usapan.”Tumalikod ako at naglakad palayo, ngunit ilang hakbang pa lamang ang nagagawa ko ay naramdaman kong umiikot ang paligid. Napahawak ako sa gilid ng isang sasakyan upang hindi tuluyang matumba.“Bianca!”Mabilis siyang lumapit at inalalaya

Last Updated : 2026-10-30

DMAN 66

BIANCA'S POV Kinabukasan, maaga akong nagising. Ilang sandali akong nanatiling nakahiga habang nakatitig sa kisame, iniisip ang lahat ng nangyari sa akin nitong mga nakaraang araw. Ang sakit na dulot ni Ethan, ang mga pananakot ni Karen, at ang ginawa sa akin ng dalawang babaeng nakasagutan ko sa banyo ng kumpanya. Dati, buong araw akong nanatili sa kama para umiyak at mag-isip kung ano ang nagawa kong mali. Baka hinintay ko na namang tawagan ako ni Ethan, umaasang sa pagkakataong ito ay bibigyan niya ako ng sagot na matagal ko nang hinihintay. Pero hindi na ngayon. Hindi ko na hahabulin ang isang taong hindi kayang linawin kung ano talaga ang nararamdaman niya para sa akin. Kung may kailangan siyang sabihin, alam niya kung saan ako mahahanap. Hindi ko na kailangang ipilit ang sarili ko sa buhay niya. May mas mahalagang bagay akong kailangang asikasuhin. Bumangon ako at kinuha ang cellphone ko sa bedside table. Binuksan ko ang pribadong contact list ko at hinanap ang pangalan ng

Last Updated : 2026-10-30

DMAN 67

BIANCA'S P O V~Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy sa paglalakad. “Bianca!” mas malakas niyang tawag. Huminto ako at bahagyang lumingon. “Ano?” Lumapit siya sa akin, halatang naiinis. “Anong oras na? Bakit ngayon ka lang dumating? Hindi mo ba alam na may mahalagang bisitang darating sa kumpanya?” Tiningnan ko ang relo ko bago ibinalik ang tingin sa kaniya. “May problema ba sa pagpasok ko?” “May darating na may-ari ng kumpanya! Kailangan nating maging handa para salubungin siya. Hindi ito oras para maglakad-lakad ka lang na para bang walang nangyayari.” Bahagya akong nagtaas ng kilay. “Akala ko ba ikaw ang may hawak ng departamento mo, Karen? Bakit parang ikaw ang pinakanatatakot sa pagdating ng may-ari?” Natigilan siya. “Anong ibig mong sabihin?” Ngumiti ako nang bahagya, ngunit walang saya sa mga mata ko. “Wala. Nagtatanong lang ako.” Tinalikuran ko siya at nagpatuloy sa paglalakad. Ngunit bago pa ako tuluyang makalayo, may biglang humila sa buhok ko mula sa likuran. Na

Last Updated : 2026-10-30

DMAN 68

BIANCA'S P O V~ Hindi ako kumibo. Lumapit ang assistant ko at iniabot sa akin ang folder. Tinanggap ko iyon at binuksan, tinitiyak na naroon ang mga dokumentong kailangan ko. Pagkatapos, humarap ako sa lahat ng empleyado. “Magandang umaga sa inyong lahat,” huminga muna ako ng malalim bago nagsalita. “Sa mga hindi pa nakakakilala sa akin, ako si Bianca Geronimo. Ako ang may-ari ng kumpanyang ito.” Parang may bumagsak na mabigat na bagay sa gitna ng departamento.May isang empleyadong napasinghap. Ang iba naman ay agad na yumuko. Ang dalawang babaeng nanakit sa akin ay namutla, samantalang si Karen ay nanatiling nakatitig sa akin na para bang umaasang sasabihin kong nagbibiro lang ako. “Hindi ito maaaring mangyari,” bulong niya. Itinaas ko ang isang dokumento mula sa folder. “Ang mga papeles na ito ang nagpapatunay sa pagmamay-ari ko. Maaari ninyong ipasuri ang mga ito sa legal department kung may pagdududa kayo.” Walang umimik. “Hindi ako pumunta rito para takutin ang

Last Updated : 2026-10-30

DMAN 69

BIANCA'S P O V~ “Hindi mo ako puwedeng tanggalin!” sigaw niya. “Matagal na akong nagtatrabaho rito! Marami akong nagawa para sa kumpanyang ito!” “Kung may mabuti kang nagawa, makikita iyon sa mga rekord mo. Pero hindi nito binubura ang mga paglabag na ginawa mo.” “Bianca, pakiusap!” Ngayon ay nanginginig na ang boses niya. “May kailangan akong bayaran. Kailangan ko ang trabahong ito. Hindi mo puwedeng basta na lang kunin sa akin ang lahat!” Tiningnan ko siya nang matagal. “Ang taas-taas ng tingin mo sa sarili mo, Karen. Kung umasta ka, para bang pag-aari mo ang kumpanyang ito. Para bang lahat ng taong narito ay mga utusang maaari mong sigawan, insultuhin, at utusan na gawin ang lahat ng gusto mo.” Napalunok siya. “Akala mo, dahil manager ka, wala nang puwedeng kumontra sa iyo. Akala mo, dahil mas maayos ang damit mo at mas mahal ang mga gamit mo, mas mababa na ang halaga ng mga taong hindi mo gusto.” Lumapit ako nang isang hakbang. “Pero hindi mo pag-aari ang kump

Last Updated : 2026-10-30

DMAN 70

BIANCA’S POV Pagkalabas ko ng opisina, saka ko lamang naramdaman ang bigat ng buong araw na iyon. Hindi dahil pinagsisihan ko ang ginawa ko kay Karen, kundi dahil ngayon ko lang lubos na naunawaan kung gaano katagal kong hinayaang yurakan nila ang pagkatao ko. Dati, mas pinipili kong manahimik kaysa lumaban. Iniisip kong baka kapag hindi ko sila pinatulan, titigil din sila. Pero nagkamali ako. Habang patuloy akong umiiwas, lalo lamang silang lumalakas ang loob na saktan ako. Ngayon, ayoko nang bumalik sa ganoong Bianca. Habang naghihintay sa sasakyan, kinuha ko ang cellphone ko. Ilang sandali kong tinitigan ang pangalan ni Ricky bago ako tuluyang nag-type. Bianca: Ricky, may oras ka ba ngayon? Gusto sana kitang makausap. Hindi pa man lumilipas ang isang minuto, nag-reply na siya. Ricky: Meron. May nangyari ba? Ayos ka lang ba? Napangiti ako nang bahagya sa tanong niya. Kahit simpleng mensahe lang iyon, may kung anong gaan na naramdaman ko. Hindi siya nagtanong dahil gusto

Last Updated : 2026-10-30

PREV

...

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status