Todos los capítulos de Haplos ng Utusan: Capítulo 21 - Capítulo 30

Tatlong buwan ang lumipas mula nang tuluyang mapawalang-bisa ang kasal ni Patricia kay Joel. Sa loob ng mga buwang iyon, mabilis na nakalimutan ng lipunan ang apelyidong Lazaro. Bumagsak ang imperyo ni Joel, nilitis ito sa patung-patong na kaso ng pandaraya, at tuluyan nang naglaho sa mundo ng mga mayayaman at makapangyarihan.Ngunit para kay Patricia, ang huling tatlong buwan ay ang simula ng totoong buhay niya.Nakatayo siya ngayon sa harap ng full-length mirror ng master's bedroom. Suot niya ang isang napakagandang blood-red silk gown na may malalim na slit sa gilid at hapit na hapit sa kanyang mga kurba. Hindi ito binili para maging palamuti ng isang asawang nagpapanggap, binili ito ni Lorenz dahil gusto nitong iparampa siya bilang tunay na reyna nito.Naramdaman niya ang pamilyar at nakakapasong init mula sa kanyang likuran. Dalawang malalaki at matitipunong braso ang pumulupot sa kanyang baywang. Nakita niya sa salamin ang repleksyon ni Lorenz, nakasuot ng isang black tuxedo, an

Nagising si Patricia kinabukasan sa himig ng mga alon na humahampas sa dalampasigan. Wala na ang mabigat na braso ni Lorenz na nakapulupot sa kanyang baywang. Nang imulat niya ang kanyang mga mata, nakita niya ang binata na nakatayo sa may balkonahe ng resthouse, may hawak na kape habang nakatingin sa malawak na karagatan. Nakasuot lang ito ng manipis na puting linen shirt na bukas ang mga unang butones, at puting shorts.Pinagmasdan niya ang malapad na likod ng kanyang mapapangasawa. Ang bawat marka at kalmot na iniwan niya roon kagabi ay tila isang patunay ng walang-hanggang pagmamahal nila sa isa't isa.Bumangon si Patricia, ibinalot ang isang manipis na silk robe sa kanyang hubad na katawan, at dahan-dahang lumapit kay Lorenz. Niyakap niya ang binata mula sa likuran, isinisiksik ang kanyang mukha sa mainit at matigas nitong likod.Naramdaman niya ang mahinang paghalakhak ni Lorenz. Ibinaba nito ang kape at humarap, mabilis siyang ikinulong sa mga matitibay nitong braso."Magandang

Mabigat ang talukap ng mga mata ni Patricia nang magising siya.Hindi ang banayad na simoy ng dagat ang unang bumungad sa kanya kundi ang matinding panginginig ng kanyang buong katawan. Napasiksik siya sa ilalim ng kumot, ngunit sa halip na mainitan, parang nanunuot ang yelo sa kaibuturan ng kanyang mga buto. Masakit ang kanyang ulo, mabigat ang bawat paghinga, at may nakakapapasong init na tila unti-unting lumalamon sa kanyang sentido.Sinubukan niyang bumangon upang abutin ang baso ng tubig sa side table. Ngunit nang iangat niya ang kanyang katawan, umikot ang buong kwarto."Ugh..." mahinang daing niya.Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang mga binti sa gilid ng canopy bed. Nang lumapat ang kanyang mga talampakan sa malamig na kahoy na sahig at sinubukan niyang itukod ang kanyang bigat, biglang nanghina ang kanyang mga tuhod. Walang babala, tuluyang bumigay ang kanyang mga binti.Napasigaw si Patricia nang bumagsak siya sa sahig. Tumama ang kanyang balakang at siko sa matigas na ka

Dalawang araw ang lumipas bago tuluyang pinayagan ni Dr. Martinez na lumabas ng ospital si Patricia. Sa loob ng dalawang araw na iyon, hindi umalis si Lorenz sa tabi niya kahit isang segundo. Ang opisina ng LM Holdings ay tila inilipat na sa loob ng VIP room dahil doon na nag-utos at pumirma ng mga dokumento ang bilyonaryo, habang ang kabilang kamay ay laging nakahawak kay Patricia.Nang makarating sila sa penthouse, halos hindi na pinalakad ni Lorenz si Patricia. Mula sa underground parking hanggang sa private elevator, buhat-buhat siya ng binata na parang isang napakamarupok na porselana."Lorenz, kaya ko namang maglakad," nakangiting reklamo ni Patricia habang nakapulupot ang mga braso sa leeg nito. "Buntis ako, hindi ako baldado."Tiningnan siya ni Lorenz nang seryoso, ngunit ang mga mata nito ay nag-uumapaw sa lambing. "Sabi ng doktor, no strenuous activities. Ang paglalakad mula sa elevator papunta sa kwarto ay strenuous activity, Patricia. Hindi ko isusugal ang kaligtasan niyo.

Nagising si Patricia sa amoy ng sariwang mga bulaklak at mainit na kape. Nang imulat niya ang kanyang mga mata, wala si Lorenz sa tabi niya, ngunit may isang malaking puting kahon na nakapatong sa paanan ng kama. Nakapatong doon ang isang piraso ng itim na sobre na may nakasulat na pangalan niya gamit ang pamilyar at matikas na sulat-kamay ng binata.Bumangon siya, maingat na inalalayan ang kanyang sarili, at kinuha ang sobre.“Magsuot ka ng puti ngayon, mahal. Hihintayin kita sa hardin. — Lorenz”Kumunot ang noo ni Patricia habang nakangiti. Binuksan niya ang puting kahon at halos mapasinghap siya nang makita ang laman nito. Isa itong napakaganda at simpleng white silk dress. Mayroon itong empire waistline na perpektong babagay sa kanyang nag-uumpisa nang umumbok na tiyan, at manipis na lace sa bandang dibdib.Matapos maligo at ayusin ang sarili, isinuot niya ang damit. Perpekto ang lapat nito sa kanyang katawan. Tiningnan niya ang sarili sa salamin, ang kanyang mga pisngi ay may nat