All Chapters of Haplos ng Utusan: Chapter 1 - Chapter 10

“Sleep with him. Give me a child, or leave this house.” Pilit niyang iwinaksi ang malupit na boses ni Joel sa isip niya. Nakapasok siya sa loob ng maliit na kwarto. Madilim, tanging ang liwanag lang mula sa bintana ang nagsisilbing ilaw. Sa gitna ng kwarto, nakita niya si Lorenz na mahimbing na natutulog sa kama. Nanginginig ang mga kamay ni Patricia, pero humakbang siya palapit. Mahigpit ang hawak niya sa suot niyang silk robe, pinipilit pakalmahin ang sarili sa kabila ng kaba at kahihiyang bumabalot sa kanya. Nang makalapit siya sa gilid ng kama, pinagmasdan niya ang natutulog na binata. Unti-unti niyang hinawakan ang dulo ng makapal na kumot na nakatakip dito at dahan-dahan itong hinila pababa. Sa lamig ng hangin at sa mahinang kaluskos, nagising si Lorenz. Nagmulat ito ng mata at agad na kumunot ang noo nang makita ang pigura sa harap niya sa gitna ng dilim. "Ma'am Patricia—" Bago pa man makapagsalita nang buo ang binata, dahan-dahang naupo si Patricia sa gilid ng kama. "W-Wa

Ilang araw ang lumipas na parang isang malamig at walang kulay na panaginip para kay Patricia. Tinupad niya ang gusto ni Joel noong mga nakaraang gabi, ngunit sa halip na mapalapit ang asawa sa kanya o makakita man lang siya ng kahit kaunting awa sa mga mata nito, mas lalo itong naging malamig. Tila naging isang estranghero ang lalaking pinangakuan niya ng walang-hanggang pag-ibig sa harap ng altar. Madalas itong wala sa mansyon, at kung umuwi man, ni hindi siya tinitingnan nito. Ang malaking bahay na iyon ay naging isang malawak at tahimik na kulungan. Isang gabi, nakaupo si Patricia sa harap ng malaking vanity mirror sa master's bedroom. Pinagmamasdan niya ang sariling repleksyon—ang mapupungay at pagod niyang mga mata, ang pamumutla ng kanyang mga labi, at ang kalungkutan na tuluyan nang bumalot sa kanyang pagkatao. Wala na ang masayahin at puno ng pangarap na Patricia na nakilala ni Joel limang taon na ang nakakalipas. Bumukas ang p***o. Pumasok si Joel na nakasuot pa ng kanyang

Ang kadiliman ng pantry ay nagsilbing tahimik na saksi sa isang emosyong matagal nang kinikimkim at pilit na ibinabaon sa limot. Walang ibang maririnig sa loob ng masikip na espasyong iyon kundi ang mabilis, mabigat, at nagkakarerang paghinga nilang dalawa. Ang mga labi ni Lorenz ay dumampi sa kanyang noo, sa kanyang mga pisngi, pababa sa kanyang mga labi—isang halik na hindi naghahanap ng panandaliang aliw, kundi isang halik na puno ng desperasyon, galit sa mapait nilang tadhana, at matinding pangungulila. Napasandal si Patricia sa malamig na pader ng pantry. Naramdaman niya ang panlalamig ng mga sementadong hamba sa kanyang likuran, ngunit hindi niya alintana ang lamig na iyon dahil sa nakakapanatag at nakakapasong init ng presensya ng binata na nakatayo sa kanyang harapan. Bawat paghinga nito ay parang isang mainit na hangin na nagbibigay ng buhay sa matagal nang namatay niyang pag-asa. Pumulupot ang mga nanginginig na braso ni Patricia sa batok ni Lorenz. Sa unang pagkakataon sa

Naging isang mapanganib na laro ang mga sumunod na araw para kina Patricia at Lorenz. Habang abala si Joel sa pag-o-opisina sa itaas ng mansyon, naghahanap ng paraan ang dalawa para magnakaw ng mga sandali. Isang sulyap sa pasilyo. Isang mabilis na pag-uusap kapag nagkakasalubong sila sa sala. Bawat patagong pagkikita ay lalong nagpapabilis sa tibok ng puso ni Patricia, at lalong nagpapalalim sa kakaibang emosyong namumuo sa pagitan nila. Hindi niya rin masisisi ang sarili niya kung hanap-hanapin niya ang presensya nito. Tanging si Lorenz lang naman kasi ang nagbibigay sa kanya ng ganoong pakiramdam. Iyong pakiramdam na parang may nagmamalasakit talaga sa kanya. Iyong pakiramdam na pinapakinggan siya na walang kasamang pagmamataas o panliliit. Hindi ito tama, paalala ng utak niya, isang mahinang tinig na pilit binabasag ang kagaangang naramdaman niya. Alam niyang mali ang iniisip niya dahil may asawa siya. Pero paano 'to? Kung ang mismong asawa niya ang nagtutulak sa kanyang mapalapi

Bumaba ang mga labi ni Lorenz mula sa kanyang bibig, papunta sa kanyang panga, at sa kanyang leeg. Napaungol si Patricia, napaarko ang kanyang likod nang maramdaman ang mainit na labi at dila ng binata na sumasamba sa bawat pulgada ng kanyang dibdib."Ugh... Lorenz..." ungol niya, nakasabunot ang mga daliri sa makapal na buhok ng binata. Bawat haplos at halik nito ay nagbubura sa bawat mapait na alaala niya sa kamang iyon. Hindi na ito ang kama ng panlalamig at pagluha kundi naging sanctuary na ito ng kanyang kaligayahan.Gumapang ang kamay ni Lorenz pababa sa kanyang tiyan, hinahawi ang kanyang mga hita. Naramdaman ni Patricia ang pagpasok ng maiinit na daliri ng binata sa sa kaniyang butas, nag-iiwan ng isang matinding kilig na nagpaiyak sa kanya sa sarap."Ah! God... L-Lorenz..." umiiyak na halinghing ni Patricia, ang mga kuko ay mahigpit na nakabaon sa puting bedsheet. Namimilipit ang kanyang katawan sa bawat ekspertong galaw ng binata.“Ahh! Shitt! Ang sarap naman ng daliri na ya