Semua Bab สามีลับนอกใจ ฉันยอมปล่อย แต่เขากลับร้องไห้: Bab 1 - Bab 10

18 Bab

บทที่ 1

เสิ่นจือซย่าเป็นเพื่อนวัยเด็กที่โตมาพร้อมกับฟู่ถิงเชิน ซึ่งหลายปีก่อนเดินทางไปต่างประเทศ หลังจากกลับมาประเทศเมื่อหนึ่งปีก่อน แล้วรู้ว่าฟู่ถิงเชินแต่งงานแบบปิดข่าวกับเจียงซิงลั่ว ก็อาศัยฐานะเพื่อนวัยเด็กของเขา มาคอยตั้งตัวเป็นศัตรูกับเธอทุกอย่างเจียงซิงลั่วเคยร้องไห้ เคยโวยวาย เคยหึงหวง แต่ฟู่ถิงเชินกลับบอกว่ามองเสิ่นจือซย่าเป็นน้องสาว ได้แต่บอกให้เธออดทนและยอมอีกฝ่ายเจียงซิงลั่วลูบท้องตัวเอง ไม่ได้ตอบคำถามเธอ เอาแต่มองไปทางประตูสถานีตำรวจฟู่ถิงเชินมาถึงเร็วมาก พอร่างสูงสง่าของเขาปรากฏตัวในสถานีตำรวจ ก็ดึงดูดสายตาของทุกคนทันทีเขาไม่ได้ชายตามองเจียงซิงลั่วสักแวบเดียวด้วยซ้ำ เดินตรงเข้าไปหาเสิ่นจือซย่าเลย"ซย่าซย่า ไม่เป็นไรใช่ไหม"เสิ่นจือซย่าชำเลืองเจียงซิงลั่วอย่างได้ใจ ก่อนจะกระโจนออกจากเก้าอี้ โผเข้าอ้อมอกของเขาทันที แล้วมองเขาด้วยท่าทางออดอ้อนน่าสงสาร"พี่ถิงเชิน ในที่สุดพี่ก็มาซะที ฉันถูกพามาสถานีตำรวจเป็นครั้งแรก กลัวจะตายอยู่แล้ว"ฟู่ถิงเชินโอบเอวเธอไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ปลอบใจว่า"มีพี่อยู่ ไม่เป็นไรแล้วนะ"ตำรวจเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพเรียบร้อยอยู่ข้างๆ"ที่แท้คุณเสิ่
Baca selengkapnya

บทที่ 2

ฟู่ถิงเชินรูม่านตาสั่นเล็กน้อย แล้วเย็นเยียบลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความไม่พอใจ "เอาอีกแล้วเหรอ"ฟู่ถิงเชินยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยือก แฝงความเย้ยหยันอยู่หลายส่วน"เอาสิ จะหย่าเมื่อไรล่ะ"เจียงซิงลั่วเปิดประตูรถแล้วขึ้นไป"ตอนนี้เลยแล้วกัน"รถเคลื่อนตัวมาถึงสำนักงานเขตอย่างรวดเร็วเมื่อเจ้าหน้าที่ถามถึงสาเหตุการหย่า ฟู่ถิงเชินก็หันไปมองเจียงซิงลั่วด้วยสีหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มเจียงซิงลั่วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ความสัมพันธ์ร้าวฉานค่ะ"สีหน้าของฟู่ถิงเชินพลันย่ำแย่ลงในชั่วพริบตาเจ้าหน้าที่มองท้องที่นูนป่องของเจียงซิงลั่วแล้วเตือนสติ "คุณเจียงครับ สามีภรรยากันอยู่ด้วยกันไม่มีหรอกที่ไม่ทะเลาะกัน ได้มาเป็นคู่ชีวิตกันมันไม่ง่ายเลย อย่าเอาชนะกันเลย ลูกในท้องของคุณใกล้จะลืมตาดูโลกแล้ว คุณคงไม่ใจร้ายพอที่จะให้เด็กเกิดมาไม่มีพ่อหรอกนะ"พอเจ้าหน้าที่พูดจบ ฟู่ถิงเชินก็เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วด้วยสีหน้าเรียบเฉย"เจียงซิงลั่ว คิดจะอาศัยลูกในท้องมาข่มฉัน เธอมันโง่เกินไป ระยะเวลาไตร่ตรองสามสิบวัน เธอไปสงบสติอารมณ์ เอาสติปัญญากลับคืนมาบ้าง นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉั
Baca selengkapnya

บทที่ 3

ผ่านไปเจ็ดวันเต็มๆ ฟู่ถิงเชินถึงได้กลับมาบ้านอีกครั้งในอ้อมแขนของเขาหอบช่อดอกกุหลาบไว้ช่อหนึ่ง ในมือถือของกินเล่นมาสองสามอย่างด้านหลังยังมีเสิ่นจือซย่าตามมาด้วยตั้งแต่เสิ่นจือซย่าจากต่างประเทศ ฉากแบบนี้ก็ไม่นับว่าแปลกใหม่อีกต่อไปพวกเขามักจะทะเลาะและทำสงครามเย็นใส่กันเพราะเสิ่นจือซย่าอยู่เสมอฟู่ถิงเชินมักจะปล่อยเธอไว้สักพัก พอผ่านไปสองสามวันก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยผ่านเรื่องที่ทะเลาะกันไปง่าย ๆในตอนนี้ แววตาของเขาดูขอไปทีเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด"เรื่องครั้งก่อน เธอไม่ได้รับความเป็นธรรมจริง ๆ นั่นแหละ วันนี้ฉันพาซย่าซย่ามา ก็เพื่อให้มาขอโทษเธอต่อหน้า"เขาส่งสายตาให้เสิ่นจือซย่าแม้ในตาของเสิ่นจือซย่าจะแฝงความไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ยอมโค้งตัวลงอย่างให้ความร่วมมือ"พี่สะใภ้ ครั้งก่อนฉันทำไม่ถูกเอง ฉันไม่ควรไปด่าพี่ว่าเป็นมือที่สาม ยิ่งไม่ควรลงไม้ลงมือกับพี่ด้วย ฉันแค่ล้อพี่เล่นเท่านั้นเองค่ะ ฉันขอโทษพี่นะ ขอโทษ! ขอโทษ! ขอโทษ! พี่พอใจหรือยัง"ทั้งที่ปากพูดคำขอโทษ แต่ลึก ๆ ในดวงตาเธอไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อยตรงกันข้ามเลย เธออาศัยจังหวะที่ฟู่ถิงเชินไม่ได้มอง
Baca selengkapnya

บทที่ 4

ตามด้วยเสียงปิดประตู เจียงซิงลั่วมองไปที่รอยแผลเป็นยาวบนแขนขวาอย่างเหม่อลอยเล็กน้อยเธอและฟู่ถิงเชินแต่งงานกัน เดิมทีก็เพราะอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน ฟู่ถิงเชินโดนคนวางแผนทำร้ายจนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายเธอผ่านมาเห็นเข้าพอดี จึงลากเขาออกมาจากในรถแล้วโทรเรียกเบอร์ฉุกเฉินตอนที่ช่วยเขา มือขวาถูกประตูรถบาดเป็นแผลที่ทั้งยาวทั้งลึก รอยแผลเป็นที่ทิ้งไว้นี้ชาตินี้คงยากจะจางหายหลังจากฟู่ถิงเชินออกจากโรงพยาบาล ก็พยายามทุกวิถีทางเพื่อตามหาเธอ และตามจีบเธออยู่หนึ่งปีเต็ม ๆ พอเธอเจออุปสรรคเรื่องงาน เขาจะช่วยเธอจัดระเบียบความคิด ค้นหาข้อมูลให้ คอยสั่งสอนแนะแนวทางให้อย่างอดทนพอพ่อของเธอหกล้มเจ็บขา ฟู่ถิงเชินรู้เรื่องเข้าก็รีบแบกท่านไปโรงพยาบาลทันที คอยดูแลอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยด้วยตัวเองต่อใหเธอเป็นแค่ไข้หวัดธรรมดา คนที่สุขุมมาโดยตลอดอย่างเขาก็เสียอาการเหมือนกัน กังวลใจจนนอนไม่หลับทั้งคืน ต้องคอยเฝ้าจนกว่าเธอจะไข้ลดหลังแต่งงานแม้จะไม่ได้รับการยอมรับจากคนตระกูลฟู่ แต่เพราะมีฟู่ถิงเชินคอยปกป้อง ก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและหวานชื่นอยู่ดีจนกระทั่งเสิ่นจือซย่าเดินทาง
Baca selengkapnya

บทที่ 5

เจียงซิงลั่วมองเขาอย่างรู้สึกเหลือเชื่อ"ฟู่ถิงเชิน ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ได้ทำ ทำไมคุณถึงเชื่อฉันสักครั้งไม่ได้ล่ะ! ฉันยังท้องลูกของคุณอยู่นะ คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง"แต่ฟู่ถิงเชินกลับหันหลังให้และจูงมือเสิ่นจือซย่าเดินขึ้นชั้นบนไปทันที"ก็เพราะว่าเธอกำลังท้องลูกฉันอยู่ไง ถึงยิ่งต้องทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้ลูก! ในเมื่อทำผิด ก็ต้องโดนลงโทษ!"เจียงซิงลั่วส่ายหน้าอย่างแรง หันตัวเตรียมจะเดินออกไปข้างนอก "ไม่! พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้!"แต่พอเธอเพิ่งหัวตัว บอดี้การ์ดของตระกูลฟู่ก็พุ่งเข้ามา คุมตัวเธอไว้จากซ้ายขวา และกดตัวเธอให้นั่งลงที่หน้าประตูใหญ่ของบ้านตระกูลฟู่บอดี้การ์ดเอ่ยเตือนขึ้นมาคำหนึ่ง "คุณนาย อย่าขัดขืนดีกว่าครับ ไม่งั้นถ้าพวกผมพลั้งมือทำร้ายเด็กในท้องขึ้นมา มันจะไม่ดีเอา"เจียงซิงลั่วถูกตรึงอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับขยับตัวอีกเลยคนตระกูลฟู่ทยอยกันออกจากบ้านใหญ่ ตอนเดินผ่านเธอ มักจะส่งสายตาเหยียดหยามและเอ่ยคำพูดถากถางใส่เสมอไม่รู้ว่าคุกเข่าอยู่นานแค่ไหน น้ำตาบนใบหน้าถูกลมเป่าจนแห้งไปนานแล้วแก้มข้างที่ถูกตบปูดบวมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากก็แห้งแตกเพราะ
Baca selengkapnya

บทที่ 6

แผลที่หัวเข่า ต้องใช้เวลาพักฟื้นหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ กว่าจะหายดีเธอพาร่างกายที่เริ่มเทอะทะ จัดแจงสัมภาระที่มีอยู่ไม่มากของตัวเองจนเสร็จ เหลือแค่รอให้ระยะเวลาไตร่ตรองการหย่าสิ้นสุดลงวันนี้ขณะกำลังจะออกไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล พอเปิดประตูห้องออกไป กลับพบว่าเสิ่นจือซย่าและฟู่ถิงเชินอยู่ในบ้านเจียงซิงลั่วเกิดความระแวงในใจ "พวกคุณมาทำไม"ใบหน้าของฟู่ถิงเชินที่เคร่งเครียดอยู่แล้ว ตอนนี้มืดมนลงในชั่วพริบตา น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดใจอยู่บ้าง"เธอไม่อยากเห็นหน้าฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"เสิ่นจือซย่ายกแขนขึ้นกระทุ้งฟู่ถิงเชินเบา ๆ เขาถึงเม้มริมฝีปากพลางอธิบายด้วยน้ำเสียงเย็นชา "วันนี้เธอต้องไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล ฉันเองก็เป็นพ่อของลูก เธอจะพาเธอไปเอง"เจียงซิงลั่วกำซองเอกสารในมือแน่น รู้สึกแค่ว่ามันน่าขำ"ไม่เป็นไร ยังไงคุณก็ไม่ได้ขาดนัดเป็นครั้งแรกอยู่แล้ว ขาดอีกสักครั้งจะเป็นไรไป"เสิ่นจือซย่าวิ่งยิ้มหน้าระรื่นขึ้นมาบนชั้นสอง เข้ามากอดแขนของเจียงซิงลั่วไว้ทันที"พี่สะใภ้ ครั้งก่อนที่พี่ทำให้ฉันแพ้ ฉันยังไม่เอาเรื่องพี่เลยนะคะ พี่ถิงเชินยอมง้อพี่ถึงหน้าประตูเป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว ถึง
Baca selengkapnya

บทที่ 7

ในดวงตาของฟู่ถิงเชินพลันฉายแววใจอ่อนและลังเลใจแวบหนึ่ง ตอนนี้เอง เสิ่นจือซย่าก็ร้องไห้พร้อมพูดขึ้นว่า"พี่ถิงเชิน ฉันเจ็บจังเลย ฉันกำลังจะตายแล้วใช่ไหม..."ความใจอ่อนลึก ๆ ในดวงตาของฟู่ถิงเชินหายวับไปทันที"ไม่หรอก ฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปเด็ดขาด!"เขาออกแรงเล็กน้อย สะบัดนิ้วมือของเจียงซิงลั่วออกทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจียงซิงลั่ว แกล้งทำตัวสงสารเอาลูกมาอ้างก็ไม่มีประโยชน์ ทุกอย่างเพราะเธอทำตัวเองทั้งนั้น! ถ้าด็กคนนี้เป็นข้ออ้างให้เธอทำชั่วได้อย่างไม่เกรงกลัวใคร งั้นฉันยอมไม่มีเขาดีกว่า!"พูดจบ เขาก็อุ้มเสิ่นจือซย่าเดินสาวเท้าจากไปทันที ไม่ได้เห็นเลยว่าคราบเลือดกำลังค่อย ๆ แผ่ซ่านออกมาจากใต้ร่างของเธอเธอกุมหน้าท้องด้วยความทรมาน เว้าวอนขอร้องอย่างอ้อนวอน:"ฟู่ถิงเชิน ฉันไม่ได้ทำร้ายเธอจริง ๆ นะ ขอร้องอย่าเพิ่งไป! อย่าทิ้งฉันไว้ตรงนี้! คุณช่วยลูกของเราที ได้โปรดช่วยเขาด้วย! ฟู่ถิงเชิน!"ทว่าชายหนุ่มกลับเดินต่อไปไม่หยุด หายไปจากสายตาของเธออย่างรวดเร็วเจียงซิงลั่วแผดเสียงร้องตะโกนจนน้ำตาเป็นสายเลือด"ฟู่ถิงเชิน ฉันเกลียดคุณ!"อาการมดลูกหดรัดตัวอย่างรุนแรง
Baca selengkapnya

บทที่ 8

เธอเดินตามหลังฟู่ถิงเชินไปที่ห้องพักผู้ป่วยของเสิ่นจือซย่าทันทีที่เห็นเธอ เสิ่นจือซย่าก็แสดงท่าทางหวาดกลัวทันทีฟู่ถิงเชินรีบก้าวเข้าไปหา "ซย่าซย่าไม่ต้องกลัวนะ เธอมาเพื่อขอโทษ"เสิ่นจือซย่ารีบสวมกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พลางมองเธอด้วยแววตาที่ซ่อนความลำพองใจอย่างเข้มข้นเอาไว้เจียงซิงลั่วทำเป็นมองไม่เห็น แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย"ขอโทษ"เสิ่นจือซย่ามีสีหน้าไม่พอใจ "พี่สะใภ้ คำขอโทษของพี่ มันดูมักง่ายไปหน่อยมั้งคะ"เจียงซิงลั่วคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว "แล้วเธอจะเอายังไง"เสิ่นจือซย่าหัวเราะหึในลำคอ"ในเมื่อจะขอโทษอย่างจริงใจ ก็ต้องคุกเข่าสิถึงจะถูก"ฟู่ถิงเชินขมวดคิ้วนิดหน่อย กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่เจียงซิงลั่วกลับคุกเข่าลงไปโดยตรงด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ใบหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจออกมาเล็กน้อย "ซิงลั่ว..."เจียงซิงลั่วไม่ได้มองเขา แค่จ้องมองเสิ่นจือซย่าเงียบ ๆ"ขอโทษ พอใจหรือยัง"เสิ่นจือซย่าถึงได้พยักหน้ายิ้ม"ก็ได้ค่ะ เห็นแก่หน้าพี่ถิงเชิน ฉันจะยอมใจกว้างยกโทษให้พี่ก็แล้วกัน"เสิ่นจือซย่าหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา เซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วขว้างใส่หน้าเธอโดยตรง
Baca selengkapnya

บทที่ 9

ภายในห้องพักผู้ป่วย พยาบาลกำลังทำแผลเปลี่ยนยาให้เสิ่นจือซย่าฟู่ถิงเชินนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย กำลังปอกผลไม้ให้เสิ่นจือซย่าด้วยตัวเองบาดแผลของเธอดูเหมือนเลือดออกมาก แต่ที่จริงแล้วไม่ได้รุนแรงอะไรขนาดนั้น นอนโรงพยาบาลไม่กี่วันก็แทบจะหายดีแล้วพยาบาลไปทำแผลไปพลางพูดหยอกล้อไปพลาง"คุณเสิ่นคะ แฟนคุณดีกับคุณจังเลยนะ ดูแลคุณเองทุกอย่าง ทำเอาพวกเราอิจฉาตาร้อนกันใหญ่แล้ว"เสิ่นจือซย่าเผยสีหน้าเขินอาย เธอชำเลืองฟู่ถิงเชินแวบหนึ่ง ได้แต่ยิ้มโดยไม่ได้อธิบายมือของฟู่ถิงเชินที่กำลังปอกแอปเปิ้ลหยุดชะงัก ก่อนจะหันไปมองพยาบาลพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ผมไม่ใช่แฟนของเธอครับ""ผมแต่งงานแล้ว มีภรรยาเป็นของตัวเอง ผมคิดกับซย่าซย่าแค่น้องสาวเท่านั้น""ต่อไปอย่าพูดแบบนี้อีกเลยนะครับ ผมไม่อยากให้ภรรยาของผมได้ยินแล้วเข้าใจผิด"เสิ่นจือซย่าได้ยินเข้าเต็มสองหู ใบหน้าพลันซีดเผือดพยาบาลเองก็เผยสีหน้าตกใจเหมือนกัน รีบเอ่ยขอโทษอย่างกระอักกระอ่วน"ขอโทษด้วยนะคะ ฉันเข้าใจผิดไปเอง ต้องขออภัยจริง ๆ ค่ะ"เธอรีบทำแผลเปลี่ยนยาจนเสร็จแล้วเดินออกไป ภายในห้องพักผู้ป่วยเหลือเพียงเสิ่นจือซย่ากับฟู่ถิงเชินเ
Baca selengkapnya

บทที่ 10

เสิ่นจือซย่าสติแตกทันที ใบหน้าบิดเบี้ยวดุร้าย"แต่ฉันไม่เคยคิดอยากจะเป็นน้องสาวของพี่เลย! ที่ฉันอยากเป็นคือภรรยาของพี่!"ฟู่ถิงเชินยืนขึ้นทันที กล่าวสีหน้าเรียบเฉย"พี่มีภรรยาอยู่แล้ว และไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนด้วย ซย่าซย่า อย่าไปสร้างเรื่องวุ่นวายให้ซิงลั่วอีก ไม่งั้นต่อให้เราจะเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พี่ก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ"เขาไม่ได้หันไปมองเสิ่นจือซย่าอีก ลุกขึ้นแล้วเดินตรงออกไปข้างนอกทันทีเสิ่นจือซย่าเห็นแผ่นหลังของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะลนลาน "พี่ถิงเชิน! พี่ถิงเชินอย่าเพิ่งไป! อย่าทิ้งฉันไว้นะ!"เธออารมณ์พุ่งพล่าน ดิ้นรนเปิดผ้าห่มเพื่อลงจากเตียงแต่กลับรั้งโดนบาดแผลเข้า เจ็บจนล้มลงไปกองกับพื้นเสิ่นจือซย่าร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด มองฟู่ถิงเชินอย่างน้ำตาคลอทว่า ฟู่ถิงเชินไม่ได้หันกลับมามองเธอเลยแม้แต่แวบเดียว เดินก้าวยาวออกไปโดยตรงใบหน้าของเสิ่นจือซย่าทั้งบิดเบี้ยวทั้งโกรธแค้น กัดฟันกรอดทุบมือลงบนพื้นอย่างเจ็บใจเธอทำถึงขนาดนี้แล้ว กระทั่งชีวิตก็ยังเอามาเดิมพันเขากลับยังไม่ยอมหย่า!เจียงซิงลั่วร่ายมนตร์อะไรใส่เขากันแน่!เธอไม่ยอมแพ้หรอก!เธอเดินมาถึงขั้นนี้แล้ว
Baca selengkapnya
Sebelumnya
12
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status