บทที่ 8

เธอเดินตามหลังฟู่ถิงเชินไปที่ห้องพักผู้ป่วยของเสิ่นจือซย่า

ทันทีที่เห็นเธอ เสิ่นจือซย่าก็แสดงท่าทางหวาดกลัวทันที

ฟู่ถิงเชินรีบก้าวเข้าไปหา

"ซย่าซย่าไม่ต้องกลัวนะ เธอมาเพื่อขอโทษ"

เสิ่นจือซย่ารีบสวมกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พลางมองเธอด้วยแววตาที่ซ่อนความลำพองใจอย่างเข้มข้นเอาไว้

เจียงซิงลั่วทำเป็นมองไม่เห็น แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ขอโทษ"

เสิ่นจือซย่ามีสีหน้าไม่พอใจ

"พี่สะใภ้ คำขอโทษของพี่ มันดูมักง่ายไปหน่อยมั้งคะ"

เจียงซิงลั่วคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว

"แล้วเธอจะเอายังไง"

เสิ่นจือซย่าหัวเราะหึในลำคอ

"ในเมื่อจะขอโทษอย่างจริงใจ ก็ต้องคุกเข่าสิถึงจะถูก"

ฟู่ถิงเชินขมวดคิ้วนิดหน่อย กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่เจียงซิงลั่วกลับคุกเข่าลงไปโดยตรงด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

ใบหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจออกมาเล็กน้อย

"ซิงลั่ว..."

เจียงซิงลั่วไม่ได้มองเขา แค่จ้องมองเสิ่นจือซย่าเงียบ ๆ

"ขอโทษ พอใจหรือยัง"

เสิ่นจือซย่าถึงได้พยักหน้ายิ้ม

"ก็ได้ค่ะ เห็นแก่หน้าพี่ถิงเชิน ฉันจะยอมใจกว้างยกโทษให้พี่ก็แล้วกัน"

เสิ่นจือซย่าหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา เซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วขว้างใส่หน้าเธอโดยตรง

เจียงซิงลั่วมองดูข้อความ 'หนังสือยอมความ' บนกระดาษแผ่นนั้น ก่อนจะเก็บมันไปอย่างเรียบเฉย แล้วหันไปมองฟู่ถิงเชิน

"ตอนนี้ คืนลูกของฉันมาให้ฉันได้หรือยัง"

ฟู่ถิงเชินมองดูความเงียบสงัดไร้ชีวิตชีวาในดวงตาของเธอ ลึก ๆ ในใจตื่นตระหนกเล็กน้อย

เขาส่งกล่องอัฐิออกไป

เจียงซิงลั่วกอดกล่องนั้นไว้ในอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังกอดสมบัติที่รักยิ่งที่สุด

ฟู่ถิงเชินเดินตามหลังเธอ ก้าวออกจากห้องพักผู้ป่วยไปพร้อมกัน

เขายื่นมือไปรั้งเธอไว้ มองดูใบหน้าซีดขาวของเธอ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

"ที่รัก เลิกสร้างเรื่องสักทีได้ไหม เมื่อก่อนเธอแสนดีขนาดนั้น ทำไมถึงกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้"

เขาถอนหายใจ ยื่นมือออกไปสวมกอดทั้งตัวเธอและกล่องอัฐิเอาไว้พร้อมกัน

"ครั้งนี้ยังไงซะเธอก็เป็นฝ่ายทำร้ายคนอื่น ช่วงหลายวันนี้ที่ซย่าซย่านอนโรงพยาบาล ฉันเลยต้องมาดูแลเธอเอง

ขอแค่เธอเลิกหาเรื่อง เธออยากจัดงานแต่งงานย้อนหลังมาตลอดไม่ใช่เหรอ รอให้เรื่องครั้งนี้จบลง พวกเราก็จัดงานกัน เปิดเผยฐานะภรรยาของฟู่ถิงเชินอย่างเป็นทางการ

ต่อไปพวกเราก็ใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข แล้วค่อยมีลูกด้วยกันใหม่อีกคน ดีไหม"

เจียงซิงลั่วเงยหน้าขึ้นมองเขา มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ยังคิดว่าเธอแค่หาเรื่องประชด

เขายังมีหน้ามาพูดเรื่องอนาคตกับเธออีกเหรอ

ความรักลึกซึ้งและความจำใจที่แสดงออกมาตอนนี้ มีแต่จะทำให้เธอรู้สึกว่ามันจอมปลอมน่าสะอิดสะเอียน

ในการทะเลาะกันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้าเขาเลือกและเชื่อมั่นในตัวเธอ ต่อให้เป็นครั้งเดียวก็ตาม...

พวกเขาก็คงไม่เดินมาถึงจุดนี้

เจียงซิงลั่วกอดกล่องอัฐิในอ้อมอกไว้แน่น ดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของเขา แล้วหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร

ฟู่ถิงเชินรู้สึกว่างเปล่าในอก พูดเตือนว่า

"สองวันนี้ฉันปลีกตัวไปไม่ได้ เธออย่าลืมไปที่สำนักงานเขตเพื่อยกเลิกคำร้องขอหย่านะ"

เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปโดยตรง

สองวันต่อมา ในที่สุดโทรศัพท์มือถือก็ได้รับแจ้งเตือนจากสำนักงานเขต

เจียงซิงลั่วลากกระเป๋าเดินทาง มุ่งหน้าไปยังสำนักงานเขต และรับใบทะเบียนหย่ามาได้อย่างราบรื่น

ส่วนของฟู่ถิงเชิน เธอเรียกเมสเซนเจอร์ให้นำส่งไปที่บริษัทของเขาโดยตรง

เมื่อเก็บใบทะเบียนหย่าเสร็จ เธอก็กอดกล่องอัฐิไว้แน่น และก้าวขึ้นรถไฟกลับบ้านเกิดทันที

ขณะมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเบา ๆ

"ลูกรัก แม่จะพาหนูกลับบ้านนะ"

ชีวิตคนเราเต็มไปด้วยความเศร้าโศกอันยาวนาน เหมือนสายน้ำที่ไม่ไหลย้อนกลับ ความกล้าหาญของเธอ สุดท้ายก็แลกกลับมาได้เพียงความสิ้นหวัง

ฟู่ถิงเชิน ชาตินี้อย่าได้พบเจอกันอีกเลย