บทที่ 7

ในดวงตาของฟู่ถิงเชินพลันฉายแววใจอ่อนและลังเลใจแวบหนึ่ง

ตอนนี้เอง เสิ่นจือซย่าก็ร้องไห้พร้อมพูดขึ้นว่า

"พี่ถิงเชิน ฉันเจ็บจังเลย ฉันกำลังจะตายแล้วใช่ไหม..."

ความใจอ่อนลึก ๆ ในดวงตาของฟู่ถิงเชินหายวับไปทันที

"ไม่หรอก ฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปเด็ดขาด!"

เขาออกแรงเล็กน้อย สะบัดนิ้วมือของเจียงซิงลั่วออกทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เจียงซิงลั่ว แกล้งทำตัวสงสารเอาลูกมาอ้างก็ไม่มีประโยชน์ ทุกอย่างเพราะเธอทำตัวเองทั้งนั้น!

ถ้าด็กคนนี้เป็นข้ออ้างให้เธอทำชั่วได้อย่างไม่เกรงกลัวใคร งั้นฉันยอมไม่มีเขาดีกว่า!"

พูดจบ เขาก็อุ้มเสิ่นจือซย่าเดินสาวเท้าจากไปทันที ไม่ได้เห็นเลยว่าคราบเลือดกำลังค่อย ๆ แผ่ซ่านออกมาจากใต้ร่างของเธอ

เธอกุมหน้าท้องด้วยความทรมาน เว้าวอนขอร้องอย่างอ้อนวอน:

"ฟู่ถิงเชิน ฉันไม่ได้ทำร้ายเธอจริง ๆ นะ ขอร้องอย่าเพิ่งไป! อย่าทิ้งฉันไว้ตรงนี้! คุณช่วยลูกของเราที ได้โปรดช่วยเขาด้วย! ฟู่ถิงเชิน!"

ทว่าชายหนุ่มกลับเดินต่อไปไม่หยุด หายไปจากสายตาของเธออย่างรวดเร็ว

เจียงซิงลั่วแผดเสียงร้องตะโกนจนน้ำตาเป็นสายเลือด

"ฟู่ถิงเชิน ฉันเกลียดคุณ!"

อาการมดลูกหดรัดตัวอย่างรุนแรงส่งสัญญาณความเจ็บปวดมาเป็นระลอก เลือดสดใต้ร่างไหลออกมาไม่หยุด

เจียงซิงลั่วกัดริมฝีปากตัวเองจนแทบเลือดซึม ค่อยๆ ตะเกียกตะกายจากห้องรับแขกไปทางประตูใหญ่ของวิลล่าทีละก้าว

กว่าจะคลานมาถึงหน้าประตูบ้านได้สำเร็จ มีคนเดินออกกำลังกายผ่านมาพอดี เจียงซิงลั่วจึงรีบร้องขอความช่วยเหลือ

"ช่วยฉันด้วย... ช่วยฉันด้วยค่ะ..."

พลเมืองดีรีบโทรแจ้งรถฉุกเฉินทันที เธอจึงถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน

เธอจับแขนของคุณหมอไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาและเหงื่อ

"ได้โปรดเถอะ ช่วยลูกของฉันด้วย... อีกแค่เดือนเดียวเขาก็จะคลอดแล้ว ได้โปรดช่วยเขาด้วยนะคะ..."

หมอและพยาบาลสวมอุปกรณ์ช่วยหายใจให้เธอ แล้วรีบเคลื่อนย้ายเธอเข้าห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วน

ภายใต้ไฟผ่าตัดที่ไร้เงา ในหูของเจียงซิงลั่วมีแต่เสียงวิ้ง ๆ ได้ยินเพียงเสียงพูดคุยด้วยความตึงเครียดของหมอและพยาบาล

เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ายาชาถูกฉีดเข้าสู่ร่างกาย หน้าท้องถูกกรีดเปิดออก และดูเหมือนว่าเด็กจะถูกทำคลอดออกมาแล้ว

ในการรับรู้ครั้งสุดท้าย เธอได้ยินหมอคนหนึ่งพูดประโยคหนึ่ง

"น่าเสียดายจริง ๆ ส่งตัวมาส่งช้าเกินไป"

เจียงซิงลั่วเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็หมดสติไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอถูกส่งตัวกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วยแล้ว

หน้าท้องที่เคยนูนบวมแบนราบลงไปมาก เหลือเพียงชั้นไขมันย้วย ๆ กองอยู่เท่านั้น

พอเธอขยับตัวเพียงเล็กน้อย ก็ไปรั้งโดนรอยแผลผ่าตัด จนทนความเจ็บปวดไม่ไหวทิ้งตัวทรุดกลับลงไป

ที่มุมห้อง มีเสียงทุ้มพร่าแหบแห้งเสียงหนึ่งดังขึ้น

"เจียงซิงลั่ว ลูกต้องมาตายเพราะเธอ ตอนนี้เธอพอใจหรือยัง"

เจียงซิงลั่วหันหัวไปตามทิศทางของเสียง

ก็เห็นฟู่ถิงเชินนั่งอยู่บนโซฟามุมห้องพักผู้ป่วย หนวดเครารำไร จ้องมองเธอด้วยตาแดงฉาน

บนตักของเขา มีกล่องอัฐิเล็ก ๆ วางอยู่กล่องหนึ่ง

เจียงซิงลั่วจ้องมองกล่องอัฐิใบนั้นเขม็ง พอพลิกตัว ก็ลงมาล้มคว่ำลงบนพื้นอย่างแรง

เธอพยายามจะลุกแต่ลุกไม่ขึ้น ได้แต่จ้องมองกล่องอัฐินั้นตาไม่กะพริบ หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย

เธอเจ็บปวดทรมานถึงขีดสุด การหายใจกลายเป็นเรื่องยากลำบาก ออกซิเจนไม่เพียงพอ

เธออ้าปากอยากจะร้องไห้ แต่กลับส่งเสียงคืดยาดออกมาได้เหมือนกับเครื่องสูบลมชำรุดเท่านั้น

หลังจากผ่านไปนาน ถึงได้เค้นคำพูดอันแหลกสลายออกมาได้ไม่กี่คำ

"เอาลูกคืนมาให้ฉัน"

ฟู่ถิงเชินอุ้มกล่องอัฐินั้นยืนขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

"เรื่องที่คุณทำร้ายคนครั้งนี้ ทางตระกูลเสิ่นแจ้งความไว้แล้ว

เห็นแก่หน้าตระกูลฟู่ ซย่าซย่ายอมความให้เป็นการส่วนตัว ขอแค่เธอยอมไปขอโทษต่อหน้าซย่าซย่า ซย่าซย่าจะเซ็นหนังสือยอมความให้"

ในสายตาเจียงซิงลั่วเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

"พวกคุณยังกล้ามาสั่งให้ฉันไปขอโทษเธออีกเหรอ"

ฟู่ถิงเชินมองเธอด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

"ถ้าเธอไม่ยอมขอโทษ ต่อให้เป็นตระกูลฟู่ก็ช่วยเธอไว้ไม่ได้ ถ้าต้องติดคุก ทั้งชีวิตนี้เธอก็พังแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น อัฐิของลูก เธอไม่อยากได้มันคืนแล้วเหรอ"

เจียงซิงลั่วรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดราดใส่ สุดท้ายเหลือเพียงความจำยอมและความเจ็บปวด

"ก็ได้"