บทที่ 2

ฟู่ถิงเชินรูม่านตาสั่นเล็กน้อย แล้วเย็นเยียบลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความไม่พอใจ

"เอาอีกแล้วเหรอ"

ฟู่ถิงเชินยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยือก แฝงความเย้ยหยันอยู่หลายส่วน

"เอาสิ จะหย่าเมื่อไรล่ะ"

เจียงซิงลั่วเปิดประตูรถแล้วขึ้นไป

"ตอนนี้เลยแล้วกัน"

รถเคลื่อนตัวมาถึงสำนักงานเขตอย่างรวดเร็ว

เมื่อเจ้าหน้าที่ถามถึงสาเหตุการหย่า ฟู่ถิงเชินก็หันไปมองเจียงซิงลั่วด้วยสีหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

เจียงซิงลั่วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ความสัมพันธ์ร้าวฉานค่ะ"

สีหน้าของฟู่ถิงเชินพลันย่ำแย่ลงในชั่วพริบตา

เจ้าหน้าที่มองท้องที่นูนป่องของเจียงซิงลั่วแล้วเตือนสติ

"คุณเจียงครับ สามีภรรยากันอยู่ด้วยกันไม่มีหรอกที่ไม่ทะเลาะกัน ได้มาเป็นคู่ชีวิตกันมันไม่ง่ายเลย อย่าเอาชนะกันเลย ลูกในท้องของคุณใกล้จะลืมตาดูโลกแล้ว คุณคงไม่ใจร้ายพอที่จะให้เด็กเกิดมาไม่มีพ่อหรอกนะ"

พอเจ้าหน้าที่พูดจบ ฟู่ถิงเชินก็เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เจียงซิงลั่ว คิดจะอาศัยลูกในท้องมาข่มฉัน เธอมันโง่เกินไป

ระยะเวลาไตร่ตรองสามสิบวัน เธอไปสงบสติอารมณ์ เอาสติปัญญากลับคืนมาบ้าง

นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันยอมให้เธอทำตัวไร้สาระ!"

เขาทิ้งปากกาลง แล้วหันตัวเดินจ้ำอ้าวออกไป โดยไม่หันกลับมาเหลียวแลเธออีก

พวกเจ้าหน้าที่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก สายตาที่มองเจียงซิงลั่วเหลือเพียงความเวทนา

หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงบนแผ่นกระดาษ เจียงซิงลั่วบรรจงเซ็นชื่อทีละเส้นจนเสร็จ แล้วยื่นเอกสารให้เจ้าหน้าที่

"รบกวนด้วยนะคะ"

นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เจียงซิงลั่วขอหย่า

ครั้งแรก เธอถูกเสิ่นจือซย่าใส่ร้ายว่าขโมยของ

ฟู่ถิงเชินไม่ได้ปกป้องเธอเป็นสิ่งแรก แต่กลับยินยอมให้เสิ่นจือซย่าค้นกระเป๋าของเธอต่อหน้าสาธารณะ เพื่อให้เธอพิสูจน์ความบริสุทธิ์

นั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้เธอตระหนักได้ว่า เขาดูถูกดูแคลนเธอถึงขนาดนี้เลย

เธอนอนไม่หลับทั้งคืน วันรุ่งขึ้นจึงขอหย่าและเก็บสัมภาระกลับบ้านเกิด

เดิมทีฟู่ถิงเชินไปติดต่องานที่ต่างประเทศ เขาต้องนั่งเครื่องบินหลายสิบชั่วโมง รีบร้อนเดินทางกลับมาในคืนนั้น และยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูบ้านตระกูลเจียงตลอดทั้งคืน

เขาอธิบายพร้อมดวงตาแดงก่ำ บอกว่าเขารู้ดีว่าเธอไม่ได้ขโมย เหตุผลที่ยอมให้เสิ่นจือซย่าค้นกระเป๋า ก็แค่เพราะคิดว่านั่นเป็นวิธีพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอได้รวดเร็วที่สุด

แต่สุดท้ายเธอก็รักเขา จึงใจอ่อนหันกลับมา

ครั้งที่สอง ข้อความแชตระหว่างเธอกับฟู่ถิงเชิน ถูกเสิ่นจือซย่าตัดต่อเลือกเอาเฉพาะส่วนที่เธอแสดงความรักต่อฟู่ถิงเชิน นำไปโพสต์ลงในกลุ่มแชตใหญ่ของบริษัท

จากเดิมที่เป็นการโต้ตอบหวานชื่นของคนสองคน กลายเป็นบทละครตลกของเธอเพียงฝ่ายเดียว

ชื่อเสียงของเธอถูกทำลายยับเยิน ถูกเพื่อนร่วมงานเยาะเย้ยกีดกัน ในยามคับขันเธอจึงโพล่งความจริงออกไปว่าเธอกับฟู่ถิงเชินแต่งงานกันแล้ว ทุกอย่างเป็นแค่ข่าวลือที่สร้างขึ้นเพราะความอิจฉาของเสิ่นจือซย่า

แต่เพื่อปกป้องเสิ่นจือซย่า เขาปฏิเสธความสัมพันธ์กับเธอต่อหน้าทุกคน แถมยังไล่เธอออกจากงาน

หลังจากจบเรื่อง เขากลับอธิบายอย่างสบาย ๆ ว่า

"เธอเปิดโปงเรื่องนี้แล้ว ซย่าซย่าจะวางตัวในบริษัทยากนะ ยังไงเรื่องจริงก็เป็นเรื่องจริง แค่ฉันรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของฉันก็พอแล้ว"

นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอทะเลาะกับฟู่ถิงเชินใหญ่โต และเอ่ยปากขอหย่าอีกครั้ง

น่าเสียดาย เพราะเธอสะเทือนใจเกินไป เป็นลมหมดสติในที่เกิดเหตุและถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล พอฟื้นขึ้นมาก็ตรวจพบว่ากำลังตั้งครรภ์

เพื่อลูกในท้อง เธอจึงต้องยอมอดทนกล้ำกลืนอีกครั้ง

ยิ่งเธอยอมถอยให้ครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งลูกในท้องของเธอค่อย ๆ เติบโตขึ้นทุกวัน เขากลับยิ่งเชื่อว่า การที่เธอเอ่ยปากขอหย่า เป็นแค่อุบายเรียกร้องความสนใจจากเขาเท่านั้น

แต่ครั้งนี้ เธอเอาจริง

หลังจากเซ็นชื่อและเดินออกจากสำนักงานเขต เธอก็เห็นรถของฟู่ถิงเชินขับออกไปอย่างรวดเร็ว

สายลมพัดกระโปรงของเธอพลิ้วไหว เธอนึกถึงวันที่ไปจดทะเบียนสมรสกับฟู่ถิงเชิน

ชายหนุ่มผ่านโลกมาโชกโชน แต่ไหนแต่ไรไม่เคยแสดงสีหน้าอารมณ์ กลับมีรอยยิ้มสดใสที่หายากขณะถ่ายรูปคู่ทะเบียนสมรส

เขากุมมือเธอไว้ ลึก ๆ ในดวงตาฉายแววรู้สึกผิด

"ซิงลั่ว พ่อแม่ฉันถือเรื่องชาติตระกูลที่แตกต่างกันเกินไป เงื่อนไขเดียวที่พวกท่านยอมให้เธอแต่งเข้าตระกูล คือเราต้องแต่งงานกันแบบปิดข่าว และห้ามจัดงานแต่งงาน

ทำให้เธอน้อยใจแล้ว เธอรอฉันอีกนิดนะ ฉันจะหาวิธีหว่านล้อมพวกท่านให้ได้ แล้วก็จัดงานแต่งงานยิ่งใหญ่ชดเชยให้เธออย่างเร็วที่สุด"

ตอนนั้นเธอคิดว่า เขาคงจะมีใจรักเธออยู่บ้าง

ที่แท้ มันมีอยู่แค่นิดเดียวจริง ๆ

เพียงสายลมพัดผ่าน มันก็มลายหายไป