All Chapters of สามีลับนอกใจ ฉันยอมปล่อย แต่เขากลับร้องไห้: Chapter 11 - Chapter 18

ฟู่ถิงเชินยืนอยู่ที่หน้าประตู จ้องมองโถงบ้านที่มืดทึบและว่างเปล่าอยู่นาน ก่อนจะก้าวเท้าที่แข็งทื่อเข้าไปภายในวิลล่า มองไม่ออกว่ามีอะไรแตกต่างออกไปมากนักทว่า ผ้าห่มผืนสีเหลืองบนโซฟาที่เจียงซิงลั่วชอบใช้ห่มเป็นประจำ กลับหายไปแล้วกระบองเพชรจิ๋วที่เธอเคยถือถ่ายรูปบนขอบหน้าต่างหายไปแล้วเสื้อผ้าแบรนด์เนม กระเป๋าและเครื่องประดับราคาแพงที่เขาคัดสรรให้เธอด้วยตัวเองยังคงวางอยู่ที่เดิม แต่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดที่เธอซื้อหามาด้วยตัวเองกลับหายไปแล้ววิลล่าใหญ่โตโอ่อ่า เดิมทีเคยประดับรูปคู่ของทั้งสองไว้มากมาย ตอนนี้กลับหายไปจนหมดสิ้นแม้กระทั่งตำแหน่งที่เคยแขวนรูปแต่งงานไว้ ก็เหลือเพียงร่องรอยตะปูที่น่าเกลียดอยู่ไม่กี่จุดเธอจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ของที่เขาเคยมอบให้ เธอไม่คิดจะขนติดตัวไปเลยสักชิ้นเดียวฟู่ถิงเชินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรงเฝ้ามองวิลล่าอันอ้างว้าง แล้วตั้งคำถามเงียบ ๆ"ทำไม...ทำไมเธอถึงไม่ต้องการฉันแล้ว..."เขารู้ดีว่าตัวเองลำเอียงเข้าข้างเสิ่นจือซย่าไปบ้างก็จริง บางครั้งก็ทำให้เธอต้องน้อยเนื้อต่ำใจแต่เขาไม่เคยคิดที่จะแยกทางกับเธอเลยทั้ง ๆ ที่คนที่คอยหึงหวงตลอดค

ฟู่ถิงเชินถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วนแม่ของเขาอยู่หน้าห้องผ่าตัด เมื่อยล้าไปทั้งตัวพอนึกถึงสภาพโชกเลือดของฟู่ถิงเชิน เธอจึงมองเสิ่นจือซย่าอย่างรำคาญแวบหนึ่ง"พอได้แล้ว เธอบอกให้ฉันช่วยเธอ ฉันก็ช่วยแล้ว แต่แล้วยังไงล่ะ ตอนนี้ลูกชายฉันต้องเข้าไปยื้อชีวิตในห้องผ่าตัดแล้ว! เสิ่นจือซย่า ฉันไม่ชอบเจียงซิงลั่วก็จริง แต่ฉันไม่อยากเสียลูกชายของฉันไปมากกว่า เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ถิงเชินยังไม่ยอมรับเธออีก งั้นเธอก็อย่าสร้างความวุ่นวายอีกเลย"เสิ่นจือซย่าพลันเงยหน้ามองเธอ เมื่อเห็นความเด็ดขาดในดวงตาอีกฝ่าย สุดท้ายจึงทำได้เพียงกัดฟันพยักหน้ารับ"ก็ได้ค่ะ"แต่ภายในใจ กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ยินยอมเธอเงยหน้าจ้องมองอักษร 'กำลังผ่าตัด' ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา แต่ลึก ๆ ในดวงตามีแต่ความบ้าคลั่งร่างกายของเธอสั่นเทา มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัว เล็บแทบจะจิกทิ่มลึกลงไปในเนื้อ"ทั้งหมดเป็นความผิดของเจียงซิงลั่ว! เพราะนังตัวดีนั่นคนเดียว พี่ถิงเชินถึงไม่ชายตามองฉันเลย! ฉันทำทุกอย่างแล้วก็ยังไม่สมหวัง ฉันไม่ยอมแพ้หรอก! เจียงซิงลั่ว เธอคอยดูไว้เถอะ! ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่" สองชั่วโ

สายตาของฟู่ถิงเชินพลันชะงักไปพอนึกถึงเรื่องที่เสิ่นจือซย่าร่วมมือกับแม่วางยาเขา ในที่สุดเขาก็เพิ่งจะตระหนักได้ ว่าบางเขาอาจไม่ได้รู้จักเสิ่นจือซย่าดีขนาดนั้นหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาถึงพูดออกมาอย่างยากลำบาก"ฉันรู้ แต่ฉันแค่คิดว่าเธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่คลั่งไคล้ชั่วคราว แต่เธอไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่าเธอเกลียดซย่าซย่า ฉันคุยกับซย่าซย่าจนชัดเจนแล้ว ต่อไปจะไม่ไปมาหาสู่กันอีก ทางฝั่งตระกูลฟู่ ฉันก็เตือนคุณแม่ไปแล้ว เธอไม่อยากเจอพวกเขาก็ไม่เป็นไร ต่อไปไม่จำเป็นต้องไปบ้านตระกูลฟู่อีก ไม่ต้องคอยเกรงใจสีหน้าใครทั้งนั้นด้วย หลังจากพวกเราจดทะเบียนสมรสใหม่แล้ว ก็จะมีความสุขเหมือนเมื่อก่อน"เขาจ้องมองเธออย่างมีความหวัง แต่เธอกลับแค่ส่ายหน้าด้วยความขมขื่น"ฟู่ถิงเชิน พวกเราไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว"เมื่อก่อน เธอเอาแต่ยึดติดเรื่องในอดีต ต่อหน้าเขาเธอมักจะลนลานอธิบายจนเสียงแหบเสียงแห้ง โวยวายใหญ่โต หวังให้เขามองเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเสิ่นจือซย่าแต่มาถึงวินาทีนี้ เธอไม่สนใจอีกแล้วว่าเขาจะเชื่อเธอหรือไม่ ไม่แคร์ด้วยว่าเขาจะคิดยังไงเจียงซิงลั่วหลุบตาลง แล้วเอ่ยกับฟู่ถิงเช

ขาขวาของฟู่ถิงเชินอักเสบ จึงถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งเจียงซิงลั่วก็ถูกส่งตัวไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลเช่นกันเช้าตรู่วันถัดมา ผู้ช่วยก็ส่งข้อมูลทั้งหมดที่สืบหามาได้เข้าโทรศัพท์มือถือของฟู่ถิงเชินเขาสูดหายใจลึก ก่อนจะเปิดดูข้อมูลพวกนั้น ยิ่งอ่าน สีหน้าของเขาก็ยิ่งซีดลงเรื่อย ๆการตบหน้าเจียงซิงลั่วในที่สาธารณะ และด่าว่าเธอเป็นมือที่สาม เสิ่นจือซย่าจงใจทำแบบนั้นไม่ใช่เพราะเจียงซิงลั่วจงใจอวดอ้างอย่างที่เสิ่นจือซย่าเคยบอกไว้เรื่องที่เจียงซิงลั่วถูกสงสัยว่าขโมยของในงานเลี้ยง เสิ่นจือซย่าก็จงใจทำเหมือนกันประวัติแชตที่แพร่สะพัดในบริษัท ก็เป็นสิ่งที่เสิ่นจือซย่าขโมยไปจากโทรศัพท์มือถือของเธอไม่เหมือนที่เสิ่นจือซย่าอธิบาย ที่บอกว่าเจียงซิงลั่วจงใจส่งมาอวดเธอ เธอถึงแก้แค้นประชดอาการแพ้ ก็เป็นเสิ่นจือซย่าที่ใส่ร้าย ส่วนเงินก้อนนั้นที่มอบให้คนรับใช้ ก็เป็นเสิ่นจือซย่าที่แอบใช้โทรศัพท์ของเขาโอนออกไปแม้แต่เรื่องที่เสิ่นจือซย่าได้รับบาดเจ็บ ก็เป็นแผนการที่เธอแสดงเองกำกับเอง แถมยังอาศัยโอกาสนี้กำจัดลูกของเขากับเจียงซิงลั่วไปด้วยฟู่ถิงเชินอ่านข้อมูลเหล่านั้นอย่างเงียบงัน ในหัวน