บทที่ 6

แผลที่หัวเข่า ต้องใช้เวลาพักฟื้นหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ กว่าจะหายดี

เธอพาร่างกายที่เริ่มเทอะทะ จัดแจงสัมภาระที่มีอยู่ไม่มากของตัวเองจนเสร็จ เหลือแค่รอให้ระยะเวลา

ไตร่ตรองการหย่าสิ้นสุดลง

วันนี้ขณะกำลังจะออกไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล พอเปิดประตูห้องออกไป กลับพบว่าเสิ่นจือซย่าและฟู่ถิงเชินอยู่ในบ้าน

เจียงซิงลั่วเกิดความระแวงในใจ

"พวกคุณมาทำไม"

ใบหน้าของฟู่ถิงเชินที่เคร่งเครียดอยู่แล้ว ตอนนี้มืดมนลงในชั่วพริบตา น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดใจอยู่บ้าง

"เธอไม่อยากเห็นหน้าฉันขนาดนั้นเลยเหรอ"

เสิ่นจือซย่ายกแขนขึ้นกระทุ้งฟู่ถิงเชินเบา ๆ เขาถึงเม้มริมฝีปากพลางอธิบายด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"วันนี้เธอต้องไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล ฉันเองก็เป็นพ่อของลูก เธอจะพาเธอไปเอง"

เจียงซิงลั่วกำซองเอกสารในมือแน่น รู้สึกแค่ว่ามันน่าขำ

"ไม่เป็นไร ยังไงคุณก็ไม่ได้ขาดนัดเป็นครั้งแรกอยู่แล้ว ขาดอีกสักครั้งจะเป็นไรไป"

เสิ่นจือซย่าวิ่งยิ้มหน้าระรื่นขึ้นมาบนชั้นสอง เข้ามากอดแขนของเจียงซิงลั่วไว้ทันที

"พี่สะใภ้ ครั้งก่อนที่พี่ทำให้ฉันแพ้ ฉันยังไม่เอาเรื่องพี่เลยนะคะ

พี่ถิงเชินยอมง้อพี่ถึงหน้าประตูเป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว ถึงพี่อยากจะเล่นตัว ก็ควรทำแต่พอดีได้แล้วมั้ง"

วินาทีที่ถูกเธอกอดแขนเอาไว้ เจียงซิงลั่วพลันรู้สึกราวกับถูกงูพิษตัวเย็นเฉียบเหน็บรัดตัว

เธอขมวดคิ้ว พยายามจะชักแขนออก

"ปล่อยฉัน!"

แต่นอกจากเสิ่นจือซย่าจะไม่ปล่อยแล้ว ยังใช้เล็บแหลมคมจิกเกร็งลงไปในเนื้ออ่อนบนแขนของเธออย่างแรง

แม้ใบหน้านั้นจะยิ้มแย้ม แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอาฆาต เธอขยับเข้าไปใกล้และลดเสียงต่ำลง

"เจียงซิงลั่ว แกมีดีอะไรกัน ถึงทำให้พี่ถิงเชินต้องยอมก้มหัวให้แกครั้งแล้วครั้งเล่า!

ทุกคนในคนตระกูลฟู่โน้มน้าวให้เขายอมหย่ากับแก แต่เขาไม่ยอมหย่าสักที อ้างว่าแกอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ จะปล่อยให้ลูกไม่มีแม่ไม่ได้

ฉันอยากจะรู้นักว่าคราวนี้ เขาจะปกป้องแกยังไงอีก!"

พอเสิ่นจือซย่าพูดจบ ก็ยัดมีดพกเล่มเล็กเข้าไปในฝ่ามือของเจียงซิงลั่วทันที

บนใบหน้าเธอเจือรอยยิ้มชั่วร้าย กุมมือของเจียงซิงลั่วไว้แน่น แล้วแทงเข้าที่หน้าท้องของตัวเอง

"กรี๊ด!!!"

เสิ่นจือซย่าพลันกรีดร้อง แล้วยื่นมือออกไปผลักเข้าที่หน้าท้องของเจียงซิงลั่วอย่างแรง

ตำแหน่งที่เสิ่นจือซย่ายืนอยู่บังสายตาของฟู่ถิงเชินไว้พอดี

เขาไม่เห็นมีดพกเล่มเล็ก เห็นแค่เจียงซิงลั่วที่เหมือนกับลูกบอลเสียการควบคุม กลิ้งตกลงมาจากบันไดชั้นสองดังตุ้บ ๆ ๆ ตลอดทาง

สีหน้าของฟู่ถิงเชินเปลี่ยนไปฉับพลัน รีบพุ่งตัวไปหาเจียงซิงลั่วด้วยความตกใจ

"ซิงลั่ว!"

ที่ชั้นสอง เสิ่นจือซย่ากลับกุมท้อง ร้องขอความช่วยเหลือด้วยใบหน้าซีดเผือด

"พี่ถิงเชิน ช่วยฉันด้วย! เจียงซิงลั่วเธอ...เธอจะฆ่าฉัน!"

ฟู่ถิงเชินถึงเพิ่งเห็นว่า ที่หน้าท้องของเสิ่นจือซย่ามีมีดเล็กเล่มหนึ่งปักอยู่ เลือดสด ๆ กระจายเต็มพื้นไปหมดแล้ว

เขารีบพุ่งขึ้นไปชั้นสอง แล้วพยุงเสิ่นจือซย่าลุกขึ้น

"ซย่าซย่า..."

เสิ่นจือซย่าซบลงในอ้อมอกของเขาอย่างอ่อนแรง น้ำตานองหน้าแล้ว

"พี่ถิงเชิน ฉันแค่พูดกับเธอว่า วันหน้าฉันจะไม่มาเกาะแกะพี่อีกแล้ว เตือนเธอว่าอย่างอนพี่อีกเลย

คิดไม่ถึงเลยว่า เธอจะอยากเอาชีวิตฉัน"

แถมยังบอกอีกว่า ยังไงเธอก็มีลูกของพี่อยู่ในท้อง ถึงพี่จะโกรธขนาดไหน ก็ทำอะไรเธอไม่ได้อยู่ดี!"

ฟู่ถิงเชินกดบาดแผลที่หน้าท้องของเสิ่นจือซย่า นิ้วมือของเขากำลังสั่นสะท้าน

"เจียงซิงลั่ว เธอบ้าไปแล้ว! นี่มันฆ่าคนเลยนะ!"

เจียงซิงลั่วรู้สึกได้ถึงอาการปวดมวนที่หน้าท้องเป็นระลอก ๆ ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ส่ายหน้าอย่างสุดชีวิต

"ฟู่ถิงเชิน เธอแสดงละครทั้งนั้น ฉันไม่ได้ทำ...ฉันไม่ได้ทำจริงๆ ..."

ฟู่ถิงเชินตาแดงก่ำ โกรธจนคุมตัวเองไม่อยู่

"ซย่าซย่ากลัวเจ็บมาตั้งแต่เด็ก เธอจะเอามีดแทงตัวเองเพื่อใส่ร้ายเธอ จนไม่เสียดายชีวิตได้ยังไง!

เจียงซิงลั่ว ทำไมเธอถึงจิตใจโหดเหี้ยมขนาดนี้ ฉันผิดหวังในตัวเธอมากเกินไปแล้ว!"

เขาก้าวเท้าอย่างรีบร้อน อุ้มเสิ่นจือซย่าลงมาข้างล่าง

ตอนเดินผ่านข้างกายเธอ เธอรีบยื่นมือออกไป คว้าขากางเกงของเขาไว้แล้วอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

"ฟู่ถิงเชิน ฉันปวดท้อง ขอร้องล่ะ พาฉันไปโรงพยาบาลที ลูกของเราจะเป็นอะไรไปไม่ได้นะ..."