บทที่ 4

ตามด้วยเสียงปิดประตู เจียงซิงลั่วมองไปที่รอยแผลเป็นยาวบนแขนขวาอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย

เธอและฟู่ถิงเชินแต่งงานกัน เดิมทีก็เพราะอุบัติเหตุ

เมื่อสามปีก่อน ฟู่ถิงเชินโดนคนวางแผนทำร้ายจนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

เธอผ่านมาเห็นเข้าพอดี จึงลากเขาออกมาจากในรถแล้วโทรเรียกเบอร์ฉุกเฉิน

ตอนที่ช่วยเขา มือขวาถูกประตูรถบาดเป็นแผลที่ทั้งยาวทั้งลึก รอยแผลเป็นที่ทิ้งไว้นี้ชาตินี้คงยากจะจางหาย

หลังจากฟู่ถิงเชินออกจากโรงพยาบาล ก็พยายามทุกวิถีทางเพื่อตามหาเธอ และตามจีบเธออยู่หนึ่งปีเต็ม ๆ

พอเธอเจออุปสรรคเรื่องงาน เขาจะช่วยเธอจัดระเบียบความคิด ค้นหาข้อมูลให้ คอยสั่งสอนแนะแนวทางให้อย่างอดทน

พอพ่อของเธอหกล้มเจ็บขา ฟู่ถิงเชินรู้เรื่องเข้าก็รีบแบกท่านไปโรงพยาบาลทันที คอยดูแลอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยด้วยตัวเอง

ต่อใหเธอเป็นแค่ไข้หวัดธรรมดา คนที่สุขุมมาโดยตลอดอย่างเขาก็เสียอาการเหมือนกัน กังวลใจจนนอนไม่หลับทั้งคืน ต้องคอยเฝ้าจนกว่าเธอจะไข้ลด

หลังแต่งงานแม้จะไม่ได้รับการยอมรับจากคนตระกูลฟู่ แต่เพราะมีฟู่ถิงเชินคอยปกป้อง ก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและหวานชื่นอยู่ดี

จนกระทั่งเสิ่นจือซย่าเดินทางกลับประเทศ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

แค่เสิ่นจือซย่าพูดคำเดียว เขาก็ทิ้งเธอไว้แล้วจากไป จนมันกลายเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้ว

การที่เสิ่นจือซย่าใส่ร้ายป้ายสี จนเป็นเหตุให้เธอและฟู่ถิงเชินต้องทะเลาะกัน นั่นยิ่งเป็นเรื่องปกติ

เจียงซิงลั่วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง สงบจิตใจแล้วขึ้นชั้นบนเพื่อพักผ่อนแต่หัวค่ำ

ขณะที่กำลังสะลึมสะลือ ประตูใหญ่กลับถูกคนผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว

เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความงง สบเข้ากับดวงตาทั้งของฟู่ถิงเชินที่แดงจัดเพราะความโกรธ

ฟู่ถิงเชินกระชากแขนเธอแล้วลากออกไปข้างนอก

"ตามฉันมา!"

เจียงซิงลั่วกลัวจะหกล้ม จึงต้องก้าวตามจังหวะของเขาไปอย่างโซเซ

"ฟู่ถิงเชิน เกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณจะพาฉันไปไหน"

ฟู่ถิงเชินแสยะหัวเราะ

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นเธอจะไม่รู้เชียวเหรอ"

เขายัดตัวเธอเข้าไปในรถอย่างแรง

รถแล่นเร็วมาก พุ่งไปบนถนนราวกับลูกธนูที่หลุดออกจากสาย

เจียงซิงลั่วอกสั่นขวัญแขวน มือหนึ่งกอดท้องตัวเองไว้แน่น อีกมือหนึ่งคว้าที่จับเอาไว้

"ฟู่ถิงเชิน คุณบ้าไปแล้ว! หยุดรถนะ ฉันจะลง! ฉันจะลงจากรถ!"

แต่ฟู่ถิงเชินกลับเมินเฉยต่อคำพูดเธอ ขับรถบึ่งตรงไปยังบ้านใหญ่ตระกูลฟู่ตลอดทาง

ตั้งแต่เจียงซิงลั่วคบหากับเขามา เธอเคยมาที่นี่เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

แม่ของฟู่ถิงเชินรังเกียจและตั้งแง่กับเธอสารพัด ตอนนั้นฟู่ถิงเชินทะเลาะกับแม่ใหญ่โต และบอกกับเธอว่าต่อไปไม่ต้องมาที่นี่อีกแล้ว

ในเวลานี้ เขากลับฉุดกระชากเธอเข้าไปข้างในอย่างฉุนเฉียว

เจียงซิงลั่วถึงเพิ่งได้พบว่า คนในตระกูลฟู่หลายคนต่างก็อยู่ที่นี่

บนใบหน้าของเสิ่นจือซย่ามีผื่นแดงขึ้นเต็มไปหมด กำลังร้องไห้อยู่

แม่ของฟู่ถิงเชินกำลังพูดปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอยู่ข้าง ๆ

ทันทีที่เจียงซิงลั่วปรากฏตัว สายตาของทุกคนก็ทิ่มแทงมาที่เธอราวกับเข็มแหลม

แม่ของฟู่ถิงเชินพุ่งเข้ามาทันที แล้วตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง

"นังคนชั้นต่ำ! ถิงเชินก็แค่พาซย่าซย่ากลับมาทานข้าวที่บ้านไม่ใช่หรือไ แกยังกล้าวางแผนทำร้ายเธออีก ทำเธอแพ้อาหารจนได้!"

เจียงซิงลั่วถูกตบจนเซเสียหลัก ใบหน้าทั้งชาทั้งเจ็บ

เธอสบตาฟู่ถิงเชินโดยสัญชาตญาณ

"ฉันไม่ได้ทำ! ฉันเคยมาบ้านใหญ่แค่ครั้งเดียว จำทางไม่ได้ด้วยซ้ำ แถมไม่รู้รายละเอียดเรื่องงานเลี้ยงครอบครัวของพวกคุณเลย จะไปวางแผนเล่นงานเธอได้ยังไง?"

แต่ฟู่ถิงเชินกลับแค่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา ไม่เชื่อเธอเลยแม้แต่น้อย

เจียงซิงลั่วเย็นวาบสันหลัง

แม่ของฟู่ถิงเชินแสยะหัวเราะ

"แกมันเก่งนักเหรอ ยังมีเรื่องอะไรที่แกทำไม่ได้อีก"

เสิ่นจือซย่าเองก็กุมหน้าพลางมองมาที่เธออย่างเคียดแค้นเช่นกัน

"เจียงซิงลั่ว พี่ยังกล้าแก้ตัวอีกเหรอ คนรับใช้รับสารภาพหมดแล้ว!พี่ใช้เงินห้าแสนบาทซื้อตัวเธอ ให้เอาเค้กของฉันไปเปลี่ยนเป็นไส้มะม่วง! ทั้งที่พี่รู้ดีว่าฉันแพ้มะม่วง พี่ตั้งใจจะฆ่าฉันให้ตายใช่ไหม!"

เจียงซิงลั่วเม้มริมฝีปากแน่น

"มาบอกว่าฉันเป็นคนทำ พวกคุณมีหลักฐานอะไร"

เสิ่นจือซย่ายิ้มเยาะ ยื่นหน้าจอโทรศัพท์จ่อไปที่หน้าของเธอ

"คนรับใช้คนนี้มีสลิปที่เธอโอนเงินให้ ยอดโอนมาจากบัตรที่พี่ถิงเชินให้พี่ไว้ หรือพี่คิดจะบอกว่า ว่าพี่ถิงเชินเป็นคนซื้อตัวเธอเพื่อมาใส่ร้ายพี่น่ะ"

เจียงซิงลั่วกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไร้คำแก้ตัวในทันที

"ไม่ใช่ฉันนะ! บัตรใบนี้ นอกจากซื้อของให้ลูกแล้ว ฉันไม่เคยใช้เลย!"

แต่แม่ของฟู่ถิงเชินกลับหันไปมองฟู่ถิงเชินทันที

"ถิงเชิน ตอนนั้นแม่บอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าแต่งผู้หญิงชาติตระกูลต้อยต่ำเข้าบ้าน แกก็ดึงดันจะแต่งกับมันให้ได้ ตอนนี้ดูสิ่งที่มันทำสิ!

เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่ว่าบ้านเรามียาแก้แพ้ฉุกเฉินพอดี ป่านนี้ซย่าซย่าคงเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ พวกเราจะไปสู้หน้าพวกอาเสิ่นของแกได้ยังไง!

เจียงซิงลั่วเป็นเมียแก แกบอกมาสิว่าจะจัดการยังไง"

ฟู่ถิงเชินเงียบไปครู่เดียว ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ในเมื่อทำผิด ก็ไปคุกเข่าที่หน้าประตูใหญ่ซะ ผื่นบนหน้าของซย่าซย่ายุบลงเมื่อไร เธอค่อยลุกขึ้นมา"