สามีลับนอกใจ ฉันยอมปล่อย แต่เขากลับร้องไห้

เสิ่นจือซย่าเป็นเพื่อนวัยเด็กที่โตมาพร้อมกับฟู่ถิงเชิน ซึ่งหลายปีก่อนเดินทางไปต่างประเทศ

หลังจากกลับมาประเทศเมื่อหนึ่งปีก่อน แล้วรู้ว่าฟู่ถิงเชินแต่งงานแบบปิดข่าวกับเจียงซิงลั่ว ก็อาศัยฐานะเพื่อนวัยเด็กของเขา มาคอยตั้งตัวเป็นศัตรูกับเธอทุกอย่าง

เจียงซิงลั่วเคยร้องไห้ เคยโวยวาย เคยหึงหวง แต่ฟู่ถิงเชินกลับบอกว่ามองเสิ่นจือซย่าเป็นน้องสาว ได้แต่บอกให้เธออดทนและยอมอีกฝ่าย

เจียงซิงลั่วลูบท้องตัวเอง ไม่ได้ตอบคำถามเธอ เอาแต่มองไปทางประตูสถานีตำรวจ

ฟู่ถิงเชินมาถึงเร็วมาก พอร่างสูงสง่าของเขาปรากฏตัวในสถานีตำรวจ ก็ดึงดูดสายตาของทุกคนทันที

เขาไม่ได้ชายตามองเจียงซิงลั่วสักแวบเดียวด้วยซ้ำ เดินตรงเข้าไปหาเสิ่นจือซย่าเลย

"ซย่าซย่า ไม่เป็นไรใช่ไหม"

เสิ่นจือซย่าชำเลืองเจียงซิงลั่วอย่างได้ใจ ก่อนจะกระโจนออกจากเก้าอี้ โผเข้าอ้อมอกของเขาทันที แล้วมองเขาด้วยท่าทางออดอ้อนน่าสงสาร

"พี่ถิงเชิน ในที่สุดพี่ก็มาซะที ฉันถูกพามาสถานีตำรวจเป็นครั้งแรก กลัวจะตายอยู่แล้ว"

ฟู่ถิงเชินโอบเอวเธอไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ปลอบใจว่า

"มีพี่อยู่ ไม่เป็นไรแล้วนะ"

ตำรวจเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพเรียบร้อยอยู่ข้างๆ

"ที่แท้คุณเสิ่นต่างหากที่เป็นคุณนายฟู่ตัวจริง ผู้หญิงคนนั้นอุ้มท้องโต พูดจาเป็นตุเป็นตะ นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ!"

ตอนนี้ฟู่ถิงเชินจึงค่อยหันไปมองเจียงซิงลั่วที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง

ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า

แค่มองเพียงแวบเดียวก็ละสายตาไป แล้วพูดกับตำรวจว่า

"ถ้างั้นผมขอพาภรรยาผมกลับก่อนนะครับ"

เมื่อเห็นเขากุมมือเสิ่นจือซย่าหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป เจียงซิงลั่วจึงเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงขมขื่น

"เดี๋ยวก่อน"

เจียงซิงลั่วเปิดกระเป๋า หยิบทะเบียนสมรสออกมา แล้วยื่นให้ตำรวจเสียเลย

"นี่คือทะเบียนสมรสของฉันกับฟู่ถิงเชิน มีตราประทับนูนและรหัสสามารถตรวจสอบได้ค่ะ

จริงหรือเท็จ พวกคุณตรวจสอบดูก็รู้แล้ว"

เสิ่นจือซย่าหน้าซีดลงเล็กน้อย มองฟู่ถิงเชินอย่างตื่นตระหนก

"พี่ถิงเชิน..."

ฟู่ถิงเชินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่ตำรวจจะยื่นมือออกไป เขาได้แย่งทะเบียนสมรสมาแล้ว

ท่ามกลางสายตาของผู้คน เขาฉีกทะเบียนสมรสจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วโยนลงบนพื้น

"ของปลอมน่ะ"

เจียงซิงลั่วยืนมองกองเศษกระดาษบนพื้นอย่างตกตะลึง เงยหน้ามองฟู่ถิงเชินอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

เสิ่นจือซย่าเข้าใจสถานการณ์ในทันที หลุดหัวเราะขณะซบอยู่ในอ้อมอกของฟู่ถิงเชิน

"พวกคุณคงยังไม่รู้สินะ ผู้หญิงคนนี้เป็นแค่พนักงานเล็ก ๆ ของฟู่กรุ๊ป วัน ๆ เอาแต่ฝันหวานว่าจะได้ไต่เต้าขึ้นมา!

ไม่กี่เดือนก่อนเธอเพิ่งถูกบริษัทไล่ออกเพราะส่งข้อความสารภาพรักก่อกวนพี่ถิงเชิน เรื่องนี้คนทั้งบริษัทรู้กันหมดแหละ

ไม่นึกเลยนะ ตอนนี้นับวันยิ่งบ้าบิ่น ขนาดเอกสารปลอมยังเอาออกมาได้"

ตำรวจขมวดคิ้วมองเจียงซิงลั่ว

"เพื่อที่จะแอบอ้างเป็นภรรยาของคุณฟู่ คุณถึงกับเตรียมเอกสารปลอมไว้เลยเหรอ! ปลอมแปลงเอกสารมันผิดกฎหมายคุณรู้ไหม! นี่น่ะคุณชายตระกูลฟู่ คุณกล้ามาแอบอ้างด้วยเหรอ?!"

เจียงซิงลั่วได้แต่มองฟู่ถิงเชินอย่างดื้อดึง

"ฟู่ถิงเชิน นี่เป็นของปลอมจริง ๆ งั้นเหรอ"

ฟู่ถิงเชินไม่ได้ตอบคำถาม เดินกุมมือเสิ่นจือซย่าที่กำลังได้ใจออกไปทันที

เจียงซิงลั่วยืนอยู่ที่เดิม มองคล้อยหลังทั้งสองที่เดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

น้ำตาที่เคยกลั้นไว้ตอนถูกเสิ่นจือซย่ารังแก ตอนนี้กลับพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย

เห็นแก่ที่เธอท้องแก่ เธอจึงถูกควบคุมตัวไว้สามวันแล้วปล่อยตัว

หลังจากเดินออกจากสถานีตำรวจ เธอมองปราดเดียวก็เห็นรถของฟู่ถิงเชินจอดอยู่ริมถนน

เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวของเธอ เขายื่นมือออกมา เหมือนอยากจะสัมผัสใบหน้าของเธอ

เจียงซิงลั่วเอียงหน้าหลบ หลีกเลี่ยงการสัมผัสของเขา

ฟู่ถิงเชินหน้าบึ้งทันที คำอธิบายของเขากลับฟังดูเหมือนคำต่อว่า

"ฉันเคยบอกแล้วว่าเราแต่งงานแบบปิดข่าว ให้ทำตัวเงียบ ๆ ไว้ เธอไม่ควรเอาแต่แข่งกับซย่าซย่า จนเรื่องลามไปถึงสถานีตำรวจ บีบให้ฉันต้องยอมรับฐานะของเธอต่อหน้าคนอื่น

อีกอย่าง ซย่าซย่าร่างกายแอ ฉันไม่วางใจให้ถูกกักตัว เลยได้แต่ให้เธอทนลำบากเอาหน่อย

ไปกันเถอะ กลับบ้านก่อน"

นิ้วมือของเจียงซิงลั่วลูบไล้ท้องที่นูนป่องขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เขาไม่วางใจให้น้องสาวคนสนิทถูกกักตัว แต่กลับวางใจให้ภรรยาที่ท้องแปดเดือนอย่างเธอต้องถูกกักตัว

เจียงซิงลั่วกระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มประชดออกมา

"ฟู่ถิงเชิน พวกเราหย่ากันเถอะ"