All Chapters of Pagsisisi Ay Pakikinabangan Pa Lang: Chapter 91 - Chapter 100

Matigas na nakaupo si Edith sa back seat ng cab, sobrang higpit ang pagkakakapit ng mga daliri sa gilid ng handbag hanggang pumuti ang mga kasukasuan. Nakatitig ang mga mata pasulong, pero hindi niya talaga nakikita ang daan. Malayo ang isip, tumatakbo, umiikot sa takot, takot, at desperadong pag-asa na magkakasalabid. Nahanap si Joseph. Iyon lang ay dapat na nagbigay ng ginhawa. Pero ang tono sa boses ni Roselin… hindi mukhang magandang balita. Dahan-dahang gumalaw ang cab sa trapiko. Sobrang bagal. Parang parusa ang bawat segundo. Naiinip na gumalaw si Edith, tiningnan ang driver, pagkatapos ay pabalik sa daan, pagkatapos ay sa oras sa telepono bago maalala na nailagay na niya ito. Humigpit ang dibdib habang hindi pantay ang hininga. Nakahiga ang asawa sa isang ospital sa isang lugar, posibleng nakikipaglaban para sa buhay, at ang lalaking ito ay nagmamaneho na parang wala siyang mahalagang pupuntahan. “Hoy, puwede mo bang bilisan nang kaunti, please?” sabi, tens

Malumanay na dumaan ang liwanag ng umaga sa kurtina, naglalagay ng mainit na glow sa tahimik na kuwarto habang inaayos ni Mrs. Willis ang school uniform ni Selena, pinapakinis ang bawat kulubot na parang mas mahalaga ito kaysa sa anupaman sa mundo. Nakatayo si Selena nang tahimik sa isang pagkakataon, nakalambot ang karaniwang mapaglarong energy, kinakalikot ng maliliit na daliri ang gilid ng bag na parang may bigat sa isip. Sa sandaling iyon, binuksan ang pinto at pumasok si Henry. Malapit na sumunod si Martins, tahimik at kalkulado ang presensya tulad ng lagi. “Daddy!” Agad na nagniningning ang mukha ni Selena sa sandaling makita siya, nawala ang naunang hindi mapakali habang tumakbo nang diretso sa bisig, mahigpit na yumakap sa baywang. “Daddy, nasaan ka mula kahapon? Nag-alala ako sa iyo?” Huminto si Henry. Sa maikling segundo, may kumislap sa mukha. Guilt. Alitan. Isang bagay na tao. Pero kasing bilis ng pagdating ay nawala. Bahagyang yumuko, inilagay ang kamay sa

Nakaupo si Henry nang mag-isa sa opisina, malawak ang lungsod sa likod ng glass walls, pero hindi niya ito tinitingnan. Nakadikit ang isip sa ibang lugar, paulit-ulit na nagpe-play ng same bagay. Ang mukha ni Diana. Ang paraan ng pagtanggi sa kanya nang walang pag-aalinlangan. Hinigpitan ang hawak sa baso ng whiskey sa kamay. Bahagyang umikot ang likido sa loob habang mas pinipindot kaysa kinakailangan ang mga daliri, nakatakda ang panga sa paraang malinaw na may pinipigil. Sa tapat niya, tahimik na nakatayo si Martins, may tablet sa kamay, sinusuri ang report tulad ng lagi. “Hindi malawak ang pinsala sa lab,” maingat na sabi ni Martins. “Apektado ang isang seksyon, pero intact pa ang karamihan sa operasyon. Nagsimula na silang muli.” Dahan-dahang uminom si Henry, nakatitig pa ang mga mata pasulong. “Security footage?” tanong pagkatapos ng sandali. “Bahagyang hindi available sa oras ng insidente,” sagot ni Martins. “Gumana ito sa pabor natin.” May mahinang tango si

Tumango lang si Diana nang walang imik, pero mas nagsasalita ang hitsura sa mukha kaysa sa mga salita. May isang bagay na mas malalim sa mga mata, isang bagay na lampas sa pangungulila, isang bagay na may bitbit na takot at tahimik na pagtanggap nang sabay. Hindi lang ito tungkol sa paghangad na malapit siya; tungkol ito sa sa wakas ay pagpayag sa sarili na madama muli ang isang bagay na totoo pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan. Sandaling pinagmasdan ni Merlin ang mukha, na parang sinusubukang unawain ang hindi niya sinasabi, pagkatapos ay may maliit na tango pabalik at lumiko upang sumilip kay Emma, na mahimbing na natutulog sa sofa, nakakuyom ang maliit na katawan sa paligid ng laruan. “Dadalhin ko siya sa guest room,” malambot na sabi ni Diana, halos parang nabasa ang isip bago pa niya ito masabi nang malakas. Hindi nakipagtalo si Merlin. Simple lang na umalis sa daan at pinagmamasdan habang maingat na gumalaw si Diana papunta sa sofa, mahinahong inangat si Emma sa mga bi

May bitbit ang hanging gabi ng tahimik na kalmadong halos mapanlinlang, na parang nagpasya ang mundo na huminto nang sapat lang upang may mahalagang bagay na masabi. Nakaupo si Diana sa hardin na may baso ng alak sa kamay. Nakaupo si Merlin sa tapat niya, bahagyang pasulong ang postura, ganap na nakatuon ang atensyon sa mukha niya na parang sinusubukang basahin ang bawat hindi nasabing emosyon na dumadaan sa kanya. “Lumipat ka sa akin,” sabi ni Merlin, matatag ang boses pero may bigat na agad na nagbago ang atmospera sa pagitan nila. Kumurap si Diana, ganap na nahuli sa biglaan ng mga salita, at dahan-dahang ibinaba ang baso sa maliit na mesa sa tabi. “Ano?” tanong, mas malambot ngayon ang boses, pero puno ng pagkalito. “Seryoso ka ba ngayon?” Sandaling nanatili ang tingin sa kanya. Walang pag-aatubili sa ekspresyon, walang bakas ng duda, at iyon lang ang bahagyang nagpahigpit sa dibdib. Hindi lang ang sinabi; kung gaano siya katiyak, kung gaano siya katatag sa sandali