All Chapters of Pagsisisi Ay Pakikinabangan Pa Lang: Chapter 81 - Chapter 90

Dahan-dahan niyang inalis ang kamay mula sa hawak niya, dumausdos ang mga daliri mula sa hawak nang may tahimik na finality, na parang gumuguhit ng linya na hindi na niya maaaring lampasan. “Henry, hindi ko kailanman nakalimutan ang mga taon nating magkasama kahit medyo mapilit ang mga sandaling iyon,” sabi, kalmado pero mabigat sa kahulugan ang boses. Nakatitig ang mga mata sa kanya, hindi umiiwas, hindi nanginginig, matatag sa paraang lalong lumulubog ang mga salita. “Pero ang nakaraan ay nakaraan. Hindi tayo makakabalik, at ako ay—” “Tama na.” Matinding pinutol, mababa pero matatag ang boses, halos parang natatakot sa susunod niyang sasabihin kung magpapatuloy. Muling inabot ang kamay, mas mabilis sa pagkakataong ito, hinawakan na parang iyon lang ang nagpapanatili sa kanya sa lupa. “Please—” “Sir,” pumutol ang boses ni Martins sa sandali habang sumugod, hayagang urgency sa mukha. Hindi naghintay ng pahintulot bago lumapit, sandaling kumislap ang mga mata kay Diana bago b

Dahan-dahang lumapit si Diana sa pinto ng maliit na apartment, lalong mabigat ang mga hakbang sa bawat pulgadang natatahak. Mukhang luma ang gusali, halos nakalimutan, may kupas na pintura na umaalis sa mga pader at makitid na koridor na may mahinang amoy ng alikabok at basang kahoy. Hindi mapakali ang katahimikan sa paligid, hindi mapayapa, walang-laman lang sa paraang ginagawang hindi mapakali ang instincts. Bago pa makakatok, binuksan ang pinto. Mabilis na lumabas si Edith, nanginginig ang mga kamay sa sandaling makita si Diana na nakatayo roon. Namamaga ang mga mata, parang matagal nang umiiyak, at bahagyang nanginginig ang mga labi habang inabot at mahigpit na hinawakan ang kamay ni Diana. “Diana,” sabi, nababasag ang boses habang mahigpit, halos desperadong hinahawakan. “Nandito ka. Bilisan mo. Kailangan kita, please. Nadulas siya at nabali ang kanang binti at braso. Ayaw niyang pumunta sa ospital. Paulit-ulit niyang sinasabing mas gusto niyang mamatay kaysa pumunta

Mabigat ang pag-angat at pagbaba ng dibdib ni Merlin habang nagpupumiglas laban sa mga lubid na nagkakadena sa mga kamay sa likod ng upuan. Namumukod ang mga ugat sa leeg sa pagsisikap, dumadaloy ang pawis sa mukha sa kabila ng malamig na hangin sa abandonadong gusali. Desperado ang galaw ng mga daliri, umiikot, humihila, pinipilit laban sa mahigpit na buhol na matagal nang masakit na tumutusok sa balat. Pagkatapos ay biglang may bahagyang paggalaw. Lumuwag ang lubid. Lumaki ang mga mata. Kumislap ang pag-asa na parang kidlat. Sa isang huling hila, nakawala ang mga kamay. “Diana,” agad na tinawag ni Merlin, paos ang boses sa strain, mabigat ang hininga habang itinutulak ang sarili pataas mula sa upuan. Nagyelo pa si Diana sa kinaroroonan, mahigpit na nakakuyom ang detonator sa nanginginig na mga kamay. Nakatitig pa ang mga mata pasulong, walang pokus, nakakandado ang buong katawan sa nakakatakot na bigat ng desisyon na pinaniniwalaan niyang kailangang gawin. “Dia

Ilang oras ang lumipas, dahan-dahang kumislap ang mga talukap ni Henry, na parang kahit ang simpleng galaw na iyon ay nangangailangan ng pagsisikap. Malabo ang maliwanag na puting kisame sa itaas habang nagsisikap ang mga mata na umangkop sa liwanag. May mapurol, umuugong na sakit sa gilid ng ulo, dahan-dahang kumakalat na parang mga alon. Muling kumurap, mas sadyang sa pagkakataong ito, at bahagyang iniligay ang tingin sa gilid, sinusubukang kilalanin kung nasaan siya. Napuno ng mahinang amoy ng antiseptic ang ilong. Ang sterile na kaayusan ng kuwarto, ang puting kumot na mahigpit na nakatupi sa paligid, ang IV line na konektado sa braso. Lahat ay tumuturo sa iisang lugar. Ospital. Tuyong nilunok, magaspang ang lalamunan, bahagyang bitak ang mga labi. “Ito ba ang pakiramdam ng paggising sa hospital room nang mag-isa?” mahinang bulong, paos ang boses, halos hindi marinig kahit sa sarili. Dahan-dahang gumalaw ang mga mata sa kuwarto, naghahanap, umaasa, umaasang may makit

Hindi na nagsalita si Henry ng isa pang salita kay Merlin. Simple lang siyang nakatayo nang ilang segundo, nakatitig ang mga mata sa kanya, na parang sinusubukang isaulo ang mukha, unawain kung anong uri ng lalaki ang kayang kunin ang lahat mula sa kanya nang hindi man lang itinaas ang boses. Walang pagsabog, walang banta, walang argumento. Katahimikan lang na puno ng isang bagay na mas mabigat kaysa sa galit. Pagkatapos, nang walang isa pang tingin, lumiko si Henry at nagsimulang maglakad papunta sa pinto. Matatag ang mga hakbang, pero may bigat dito, parang bawat galaw ay may kapalit. Nang maabot ang pinto, dahan-dahan itong binuksan mula sa kabilang panig. Bumabalik na si Diana. Sa maikling sandali, magkaharap sila. Bahagyang bumuka ang bibig ni Henry, may gustong sabihin, anuman, upang pigilan siya, abutin siya, bawiin ang lahat ng nagkamali sa pagitan nila. Pero bago pa makapagsalita, inangat niya ang kamay. Simpleng galaw na dapat siyang tumahimik. Agad siyan