All Chapters of Pagsisisi Ay Pakikinabangan Pa Lang: Chapter 101 - Chapter 110

Nakatayo si Diana sa living room noong gabing iyon, pinagmamasdan si Merlin na gumagalaw sa kusina na parang normal lang ang lahat, pero may kakaiba sa katahimikan niya na nakakabahala sa kanya.Malinaw niyang nararamdaman ang pagkakaiba. “Tahimik ka na mula kanina,” sabi niya sa wakas, nakasandal sa dingding at nakatiklop ang mga braso.Sandaling tumigil si Merlin, pagkatapos ay ipinagpatuloy ang ginagawa bago sumagot, “Nag-iisip lang ako.”Hindi niya nagustuhan ang sagot na iyon. Parang masyadong maingat. Lumapit siya. “Ano’ng iniisip mo?”Tumingin sa kanya si Merlin sa pagkakataong ito, kalmado ang ekspresyon pero may pag-iingat. “Tungkol sa atin. Kung talagang gusto mong nandito o sinusubukan mo lang kumbinsihin ang sarili mo na gusto mo.”Bahagyang natawa si Diana, sinusubukang balewalain. “Nag-o-overthink ka na naman, babe.”Pero hindi na muling sumagot si Merlin habang ipinagpatuloy ang ginagawa.Mamaya-maya nang gabing iyon, nanahimik na ang bahay sa isang tahimik na katahimik

Nang hapon na iyon, dumating si Diana sa lab nang mas maaga kaysa karaniwan, pero sa pagkakataong ito, hindi na siya pinakalma ng pamilyar na kapaligiran tulad ng dati.Ang lugar na palaging naging angkla niya ay parang bahagyang kakaiba ngayon, na parang may hindi nakikitang bagay na gumalaw kagabi.Ibinagsak niya ang bag sa mesa at nanatiling nakatayo nang sandali, nakatitig sa mga glass panel na naghihiwalay sa mga workstation, ang mga isip niya ay nakakalat at mahirap tipunin.Sinubukan niyang itabi ang lahat at mag-focus sa trabaho sa harap niya. May mga ulat na susuriin, mga sample na susuriin, at mga update na iko-coordinate sa team.Karaniwan, madali niyang mapapasok ang ritmo na iyon, mawawala sa mga detalye, pero ngayon, pira-piraso ang konsentrasyon niya.Bawat ilang minuto, bumabalik ang isip niya sa umaga, sa katahimikan ni Merlin, sa itsura ng mukha nito nang lumayo siya para sagutin ang tawag.Dahan-dahang huminga siya at pinilit ang sarili na umupo, binuksan ang mga fi

Nang umuwi si Diana nang gabing iyon, parang hindi karaniwang tahimik ang bahay, ang uri ng katahimikan na hindi mapayapa kundi naghihintay.Naka-on ang mga ilaw sa living room, naglalagay ng mainit na liwanag sa espasyo, pero kaunti lang ang naibsan nito sa tensyon na nanahan sa sandaling pumasok siya.Dahan-dahan niyang isinara ang pinto sa likod niya, nanatili ang mga daliri sa hawakan nang sandali pang mas matagal kaysa kinakailangan, na parang kailangan niya ang maikling paghinto para tipunin ang sarili bago harapin ang anumang nasa unahan.Nandoon na si Merlin.Hindi siya nakaupo, hindi abala, hindi nagkukunwaring may ginagawa. Nakatayo lang siya nang ilang hakbang mula sa gitna ng silid, tuwid ang postura, hindi mabasa pero matatag ang ekspresyon.Malinaw na naghihintay siya, hindi lang sa pagdating niya, kundi sa sandaling ito.“Kailangan nating itigil ang pagpapanggap na okay ang lahat,” sabi niya agad nang pumasok siya, kalmado ang boses pero may bigat na mabigat na nanahan

"Wala," sabi ni Merlin nang may pilit na katapatan na hindi man lang umabot sa kaniyang mga mata habang lumalapit kay Diana.Iniladlad niya ang kaniyang kamay upang hawakan ang sa kaniya, at ang kaniyang mga galaw ay maingat na tila ba lumalapit siya sa isang marupok na bagay na pwedeng mabasag sa pinakamaliit na paghawak. "Hindi ako kailanman magtatago ng kahit ano sa 'yo, mahal ko. Ito… ito ay dapat na isang uri lamang ng pagkakamali."Ikinumpas niya ang kaniyang kamay patungo sa babae at sa maliit na batang lalaki na nakatayo ilang talampakan ang layo, habang ang kaniyang boses ay matatag sa ibabaw ngunit nagtataglay ng pagkahigpit sa ilalim na naglantad kung gaano siya tuluyang nayanig."Isang uri ng pagkakamali?" sumingit si Ashley nang matalim, habang ang kaniyang boses ay tumataas sa hindi paniniwala nang ang kaniyang kalmadong ekspresyon ay tuluyang nabasag, at ang kaniyang hawak ay humigpit sa balikat ng bata na tila ba ginagawa itong anchorage sa kaniyang tabi. "Tinatawag mo

Nagising si Diana, at bumaba sa hagdanan sa mismong sandaling inihahandog ang resulta ng DNA test kay Merlin, ngunit nagkunwari siyang walang pakialam at piniling humakbang palabas upang linawin ang kaniyang isip, ngunit ang kaniyang kaisipan ay mabilis na naglalakbay.Ang oras ay naramdamang halos kebel, na tila ba humakbang siya patungo sa isang bagay na hindi pa siya handang harapin.Bahagya siyang huminto sa paanan ng hagdanan, habang ang kaniyang mga mata ay nahuhuli ang papel sa kamay ni Merlin, ang tensyon sa kaniyang tindig, at ang katahimikan sa silid na nagsasalita nang mas malakas kaysa sa anumang pagtatalo.Sa loob ng isang segundo, humigpit ang kaniyang dibdib, ngunit hindi niya ipinakita iyon. Sa halip, lumagpas siya sa kanila na tila ba walang alinman doon ang may halaga, na tila ba wala siyang nakitang kahit ano.Ang kaniyang mga hakbang ay matatag habang naglalakad patungo sa pinto, habang ang kaniyang kamay ay nakakapit nang mahigpit sa hawakan bago ito inihila upang