All Chapters of Pagsisisi Ay Pakikinabangan Pa Lang: Chapter 121 - Chapter 130

Hindi na siya sinugod ni Henry sa paraang dati niyang ginagawa. Sa pagkakataong ito, bumagal siya, at iyon lang ang naging dahilan upang mas mahirap siyang balewalain. Nagsimula ito sa mga simpleng mensahe, ang uri na walang nakikitang bigat ngunit tumangging ganap na balewalain. Bawat isa sa mga ito ay tungkol kay Selena, wala nang iba, at iyon ang naging dahilan upang mas mahirap para kay Diana na itabi ang mga ito nang hindi nag-iisip nang dalawang beses.“Nagtanong siya tungkol sa iyo ngayon.”“Patuloy ka niyang iginuguhit sa kanyang mga larawan.”“Mayroon siyang isang bagay sa weekend na ito. Masaya siya kung dumating ka.”Binasa ni Diana ang lahat, kahit na nagkunwari siyang hindi. Sumusulyap siya sa kanyang telepono, tumitigil nang isang segundo, pagkatapos ay inilalagay ito pababa na parang walang kahulugan, ngunit ang mga salita ay nanatili sa kanyang isip nang matagal pagkatapos madilim ang screen. Hindi si Henry ang kanyang iniisip. Si Selena. Lagi si Selena.Sa oras na

Nag-atubili si Diana nang mas matagal kaysa inaasahan bago sa wakas ay ibinigay ang kanyang sagot, at kahit pagkatapos niyang magsabi ng oo, ang pakiramdam ay hindi madaling nanirahan sa loob niya. Ang pagpayag kay Selena na pumasok sa bagong espasyong ito ay nangangahulugan ng higit pa sa simpleng pagbisita, ito ay nangangahulugan ng pagbubukas ng isang pinto na maingat niyang isinara, at habang nakatayo siya sa living room nang umagang iyon na naghihintay, naramdaman niya ang tahimik na tensyon na nakaupo sa isang lugar sa kanyang dibdib. Ang bahay ay kalmado, halos masyadong kalmado, ang uri na ginagawang mas malakas ang bawat maliit na tunog kaysa sa dapat. Si Emma ay hindi pangkaraniwang balisa, gumagalaw mula sa isang sulok ng bahay tungo sa iba, pumipitas ng mga bagay at ibinababa muli nang walang tunay na layunin, at napansin ito ni Diana kahit na nagkunwari siyang hindi.Si Merlin ay nakatayo malapit sa bintana, pinapanood ang gate, ang kanyang postura ay nakarelax ngunit

Hindi biglang nagising isang araw sina Diana at Merlin at nagpasya na perpekto ang lahat. Hindi ganito gumagana. Ang kanilang itinayo nang magkasama ay nagmula sa maliliit, sadyang mga pagpipilian. Pagkatapos ng lahat ng nangyari, pagkatapos ng tensyon, ang mga duda, ang panghihimasok na tila determinadong sumunod sa kanila, umabot sila sa isang tahimik na pag-unawa nang hindi kailangang umupo at bigkasin ito. Magtutuon sila sa kung ano ang mayroon sila, hindi sa kung ano ang sumusubok na sirain ito.Ang desisyong iyon ay nagpakita sa pinakasimpleng mga paraan. Ito ay nasa paraan ng kanilang pagsasalita sa isa’t isa, kung paano sila gumagalaw sa bahay, kung paano nila hinaharap ang katahimikan nang hindi hinahayaang maging mabigat. Una itong napansin ni Diana isang umaga nang magising siya nang mas maaga kaysa karaniwan. Tahimik ang bahay, nakabalot pa sa malambot na kalmado bago ganap na magsimula ang araw. Lumabas siya sa silid-tulugan, inaasahan na makikita ang lahat gaya ng

Sa oras na umabot si Diana sa katapusan ng linggong iyon, hindi na siya nanghuhula. Ang pattern ay nagsiwalat nang masyadong malinaw upang balewalain, at ang tahimik na pagkabigo na kanyang pinamamahalaan ay naging isang bagay na mas nakabatay, isang bagay na mas matalas. Hindi na siya naramdamang overwhelmed. Sa halip, naramdaman niya ang pagiging nakatuon. Ang sinumang nasa likod nito ay inaasahan ang kalituhan, distraksyon, marahil kahit panic. Ang hindi nila inaasahan ay ang kanyang pag-atras, pagmamasid, at pagdedesisyon na tapos na siya sa blind na pagtugon.Iyon ang dahilan kung bakit nakitang nakatayo siya sa harap ni Henry muli, hindi nang aksidente sa pagkakataong ito, hindi dahil siya ay nagpakita nang hindi inimbitahan, kundi dahil pinili niya ito. Siya mismo ang nagpadala ng mensahe, maikli at direkta, walang nag-iwan ng silid para sa maling interpretasyon. Sumang-ayon siyang makipagkita nang kasing bilis, na parang hinihintay niya ang sandaling iyon mula pa.Nang d

Hindi nagtagal ang tawag, ngunit sapat ito upang baguhin ang lahat.Hindi naghintay si Diana na isipin ang mga bagay. Sa sandaling tinapos niya ito, kinuha ang kanyang bag at lumiko tungo sa pinto nang walang pag-aalinlangan.“Kailangan kong umalis,” mabilis niyang sinabi.Gumagalaw na si Merlin bago pa niya matapos ang pagsasalita. “Sasama ako sa iyo.”Halos agad na umiling siya. “Hindi… hayaang mauna ako.”Tumigil siya, pinag-aaralan ang kanyang mukha, pagkatapos ay tumango. “Tawagan mo ako kapag nakarating ka.”“Oo.”Wala na siyang sinabi bago lumabas.Ang pagmamaneho ay naramdamang mas mahaba kaysa sa dapat. Bawat segundo ay umabot, ang kanyang isip ay tumatakbo sa mga posibilidad na ayaw niyang isaalang-alang. Sa oras na dumating siya, ang kanyang puso ay tumitibok na sa paraang hindi niya kontrolado.Mabilis siyang tumakbo sa entrance, ang kanyang mga mata ay nagsasaliksik hanggang sa makita ang kanyang hinahanap.Selena.Ang maliit na batang babae ay nakahiga sa kama, mas mali