Lahat ng Kabanata ng Once Your Wife, Now Your Dream: Kabanata 11 - Kabanata 20

Hindi alam ni Elise kung gaano sila katagal nanatili sa parking lot.Tahimik lang silang mag-ina sa loob ng sasakyan. Nasa driver's seat ang mama niya, parehong kamay nakahawak sa manibela, pero hindi pa rin nito binubuhay ang makina.Nakatitig lang ito sa isang direksyon.Sa sasakyan ng papa niya.Hindi na muling tumingin doon si Elise.Sapat na sa kanya ang nakita niya kanina.Mas hindi niya kayang tingnan ang mama niya ngayon.Dahan-dahan niyang inabot ang kamay nito.Doon niya naramdaman ang panginginig.“Ma…”Hindi ito lumingon.“Let's go na.”Hinigpitan ni Elise ang hawak dito.“We're going to be okay, Mama.”Pagkasabi niya noon, siya naman ang hindi nakapagpigil.Isang luha ang gumulong sa pisngi niya.Mabilis niya iyong pinunasan.Hindi niya alam kung sino ba talaga ang gusto niyang kumbinsihin sa sinabi niya.Ang mama niya?O ang sarili niya?Nanatili silang ganoon hanggang sa makitang umandar ang sasakyan ng papa niya.Sinundan iyon ng tingin ng mama niya.Hanggang sa tuluya

FOUR DAYS BESIDE YOUHindi na alam ni Elise kung paano siya nakauwi.Ang naaalala lang niya ay umiiyak siya.Mula nang lumabas sila sa Guidance Office, habang naglalakad palabas ng school, hanggang sa makasakay sila sa sasakyan ng papa niya—iyak lang siya nang iyak.May mga sinasabi sa kanya ang ama niya pero wala siyang maintindihan.Parang napakalayo ng lahat ng tunog.Paulit-ulit lang sa isip niya ang mga salitang narinig niya kanina.Wala na si Mama.Hindi.Hindi puwede.Kagabi lang, magkasama sila.Nakita niya pa ang mama niya. Nakausap niya pa ito.Paano magiging wala ang isang tao nang ganoon kabilis?Pagkahinto ng sasakyan sa tapat ng bahay nila, agad binuksan ni Elise ang pinto.“Elise—”Hindi na niya hinintay ang papa niya.Tumakbo siya papasok.“Ma!”Tahimik ang bahay.“Ma!”Mas nilakasan niya ang sigaw.“Mama!”Walang sumagot.Tumakbo siya paakyat ng hagdan at dumiretso sa kwarto ng mama niya.“Ma!”Binuksan niya ang pinto.Wala.Walang mama niya.Nakatayo lang siya sa may

TOMORROW, AFTER CLASSDumaan ang mga buwan.Hindi naman tuluyang nawala ang sakit na iniwan ng pagkawala ng mama ni Elise. May mga araw pa ring paggising niya, ilang segundo muna bago niya maalalang wala na ito. May mga pagkakataon ding may gusto siyang ikuwento, saka niya biglang maaalala na hindi na niya maaaring tawagin ang mama niya o katukin ang pinto ng kuwarto nito.Pero habang lumilipas ang panahon, natutunan niyang mabuhay kasama ang lungkot.Bumalik siya sa klase at unti-unting inayos ang mga bagay na matagal niyang napabayaan. Hindi pa rin siya katulad ng dati. Mas tahimik na siya ngayon at mas madalas mapaisip, pero hindi na tulad noong mga unang linggo na pakiramdam niya ay wala siyang lakas para gawin kahit ang pinakasimpleng bagay.Malaking tulong si Belle.Mas madalas na siyang samahan nito pagkatapos ng klase. Kapag napapansin nitong tahimik siya, hindi siya nito pinipilit magsalita. Minsan, sapat nang may katabi siyang kumakain habang pareho silang gumagawa ng assign

FROM LETTERS TO YOUHindi alam ni Elise kung saan siya titingin.Kay Jason ba?Sa sulat na nakapatong sa mesa?Sa librong kanina pa niya kunwaring binabasa?O kahit saan basta huwag lang sa lalaking nakaupo sa tabi niya?“J-Jason?”Bahagyang ngumiti si Jason.“Hi.”Iyon lang.Isang simpleng hi.Pero parang biglang nakalimutan ni Elise kung paano makipag-usap nang normal.Dahan-dahan niyang ibinalik ang tingin sa sulat na ini-slide nito sa harap niya. Sulat niya iyon. Sigurado siya. Siya mismo ang nagtupi niyon bago niya inilagay sa locker kahapon.At ngayon, nasa kamay iyon ni Jason.Si Jason.Sa lahat ng taong maaaring lumapit sa kanya ngayong hapon, bakit kailangang siya pa?Hindi naman lingid kay Belle kung gaano na niya ito katagal na crush. Ilang beses na rin siyang tinukso ng kaibigan niya tungkol dito. Kaya nga dati, sapat nang makasalubong niya si Jason sa hallway para biglang maging conscious siya sa itsura niya.Ngayon, magkatabi sila.At kung tama ang iniisip niya—si Jason

ALL EYES ON USPagmulat ni Elise kinabukasan, ang nangyari kagabi agad ang unang pumasok sa isip niya.Si Ms. Riza.Ang boses nito mula sa kuwarto ng papa niya. Ang tawanan nilang dalawa. At ang tanong na hanggang ngayon ay wala pa rin siyang sagot—umuwi ba talaga kagabi si Ms. Riza, o doon ito natulog?Hindi niya alam.At parang ayaw na rin niyang alamin.Paglabas niya ng kuwarto, tahimik na ang bahay. Wala na ang papa niya at wala na rin si Ms. Riza. Maaga silang umalis, pero hindi alam ni Elise kung sabay ba silang umalis o kung nauna ang isa.Saglit siyang napatingin sa nakasarang pinto ng kuwarto ng mga magulang niya.Hanggang ngayon, ganoon pa rin ang tawag niya roon sa isip niya.Kuwarto nina Mama at Papa.Kaya siguro mas masakit isipin na ibang babae ang narinig niya roon kagabi.Pero ayaw niyang simulan ang araw na mabigat na naman ang pakiramdam. Ilang buwan na siyang parang laging may dinadalang lungkot. Ngayon lang ulit siya nagkaroon ng isang bagay na nakakapagpasaya sa k