Lahat ng Kabanata ng Once Your Wife, Now Your Dream: Kabanata 1 - Kabanata 10

The BallPagsapit ng lunch break, halos mapuno agad ng mga estudyante ang quadrangle.Maaliwalas ang panahon, pero hindi masyadong mainit dahil natatakpan ng malalaking puno ang ilang bahagi ng courtyard. May mga estudyanteng nakaupo sa damuhan, may nagkukumpulan sa mga bench, habang ang iba naman ay naglalaro sa maluwag na bahagi malapit sa covered court.Sa isang bench sa ilalim ng malaking acacia tree, magkatabing nakaupo sina Elise at Belle.May hawak na juice si Elise habang si Belle naman ay abala sa pagkain ng chips.“So, wala ka talagang ginawa buong summer?” tanong ni Belle.“Meron naman.”“Ano?”“Natulog.”Napatingin si Belle sa kanya.“Wow. Productive.”“Nanood din ako ng series.”“Grabe. Super productive.”Napatawa si Elise.Ilang linggo rin silang hindi nakapag-usap nang ganito katagal. Pareho silang naging busy noong bakasyon. Madalas silang mag-chat, pero iba pa rin kapag magkatabi silang nakaupo at walang ibang iniisip kundi ang magkuwentuhan.“Kayo ba? Natuloy sa Bora

The First NoteKinabukasan, mas maaga nang kaunti si Elise sa school.Maingay na ang hallway kahit hindi pa nagsisimula ang klase. May mga estudyanteng nagkukuwentuhan sa gilid, may nagmamadaling tapusin ang assignment, habang ang iba naman ay nakatayo sa harap ng lockers at abala sa pag-aayos ng gamit.Diretso si Elise sa locker niya.May ilang libro siyang iniwan doon kahapon para hindi mabigat ang bag niya. Isinabit niya muna ang bag sa isang balikat bago ipihit ang maliit na lock.Click.Pagkabukas niya—may isang maliit na nakatiklop na papel na agad na nahulog sa harap niya.Napakunot-noo si Elise.“Ano ’to?”Dinampot niya iyon.Simple lang ang papel. Walang pangalan sa labas. Wala ring nakasulat kung kanino galing.Akala niya noong una ay baka reminder lang mula sa teacher o kung ano mang iniwan ni Belle.Pero nang buksan niya iyon, dalawang maikling linya lang ang bumungad sa kanya.You tap three times when you're nervous.You smile even when you're hurt. :)Natigilan si Elise

FROM NOTES TO LETTERSLumipas pa ang ilang araw, pero hindi natapos ang misteryo sa locker ni Elise.Sa halip, parang naging parte na iyon ng routine niya.Tuwing umaga, bago pa man siya tuluyang makapasok sa classroom, dumidiretso muna siya sa locker niya. At kahit pilit niyang sinasabihan ang sarili na huwag mag-expect, hindi niya mapigilang bumilis ang tibok ng puso niya sa tuwing bubuksan niya iyon.At palaging may note.Minsan, simpleng—“You look nice today.”Minsan naman—“Don’t skip lunch again.”At may mga araw na parang alam nitong kailangan niya ng kaunting encouragement.“You did better than you think. Stop being too hard on yourself.”Hindi niya alam kung paano, pero unti-unti, nasanay siyang hanapin ang maliliit na papel na iyon.At mas nakakahiya mang aminin…Natutuwa siya.Sobra.Kaya naman kung anu-anong haka-haka na ang nabuo sa isip niya.Sino ba talaga ang nagsusulat?Classmate niya?Senior?Someone from another department?At higit sa lahat…Lalaki ba?Napangiwi s

SOMEONE I HAVEN’T METKinabukasan, maagang bumangon si Elise para pumasok.Pagkababa niya ng hagdan, agad niyang napansin ang mama niya sa sala.Napahinto siya.Hindi pa ito nakabihis para pumasok sa trabaho. Nakaupo lang ito sa sofa, hawak ang cellphone habang paminsan-minsang napapatingin sa pinto.At kahit pilit nitong itago, halatang puyat ito.Namumugto rin ang mga mata.“Ma?”Agad na napatingin sa kanya ang mama niya.“Oh, gising ka na.”Lumapit si Elise. “Hindi ka papasok?”“Late na lang siguro.”Umupo siya sa tabi nito.“Okay ka lang?”“Okay lang ako.”Pero hindi kumbinsido si Elise.“Si Papa?”Sandaling natahimik ang mama niya bago muling tumingin sa cellphone.“Hindi umuwi kagabi.”Nanikip ang dibdib ni Elise.“Hindi umuwi?”“Hinintay ko. Baka marami lang talagang ginagawa.”May pilit na ngiti sa labi nito, pero mas lalo lang iyong nagpakaba kay Elise.Ilang araw na rin niyang napapansin na bihira niyang makita ang papa niya sa bahay.At kapag naroon man ito, madalas nasa is

A SMILE THAT FELT FAMILIARMaagang nagising si Elise kinabukasan.O baka mas tamang sabihing halos hindi naman talaga siya nakatulog.Ilang beses siyang nagising sa kalagitnaan ng gabi. Sa tuwing pipikit siya, bumabalik sa isip niya ang nangyari kahapon—ang mama niyang naghihintay, ang papa niyang hindi umuwi, at ang pakiramdam na may malaking problemang nangyayari sa pamilya nila na hindi niya lubos na maintindihan.Pagbangon niya, mabigat pa rin ang mga mata niya. Nang humarap siya sa salamin, napangiwi siya nang makita ang bahagyang pamamaga ng mga iyon.Bago siya naghanda para pumasok, dumiretso muna siya sa kwarto ng mama niya.“Ma?”Walang sumagot.Wala ito roon.Saglit siyang kinabahan kaya mabilis siyang bumaba.Pagdating niya sa kusina, saka lang siya nakahinga nang maayos nang makita ang mama niya.Nakatayo ito malapit sa counter, hawak ang cellphone habang may kausap. Mukha rin itong hindi nakatulog nang maayos, pero mas maaliwalas na ang mukha nito kumpara kahapon.Nang ma