LOGINShare
ตอนที่ ๒๗ — สิทธิ์ที่ไม่มี
publish date:
2026-09-05 07:47:53
Latest chapter
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๔๕ — บ้าน (จบภาค ๒)
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๔๕ — บ้าน (จบภาค ๒) เช้าวันนั้น เทียนเผิงตื่นก่อนเสียงไก่ขัน เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองเพดานไม้เหนือศีรษะ ฟังเสียงคนเดินอยู่ในครัว เสียงยายซู่อิงเปิดฝาหม้อ เสียงอาเหลียงบ่นว่าอาหารเช้าน้อยเกินไป และเสียงหลี่จิ้งไอเบา ๆ อยู่ตรงลานบ้าน ทุกอย่างเป็นเสียงที่ไม่มีความหมายใดต่อสวรรค์ ไม่ได้เปลี่ยนสมดุลของสามภพ ไม่ได้ทำให้ดาวดวงใดเคลื่อน ไม่ได้หยุดสงครามหรือช่วยคนเป็นหมื่น แต่เทียนเผิงกลับรู้สึกว่าถ้าเสียงเหล่านี้หายไปพร้อมกัน บ้านหลังนี้จะเงียบจนเขาไม่รู้ว่าตัวเองควรอยู่ตรงไหน เขาลุกขึ้น เปิดประตู แล้วพบว่าหลินเยว่นั่งอยู่หน้าบ้าน นางกำลังคัดสมุนไพรในตะกร้าเล็ก ๆ ผมถูกรวบขึ้นอย่างง่าย ๆ และปลายนิ้วมีรอยเขียวจากน้ำสมุนไพร “ตื่นแล้วหรือ” นางถามโดยไม่เงยหน้า เทียนเผิงนั่งลงข้าง ๆ “เจ้ามาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร” “ก่อนท่าน” “ทำไม” “มารับสมุนไพรที่ตากไว้” นางตอบแล้วส่งถุงหนึ่งให้ “เอาไปวางในครัว” เทียนเผิงรับมา “อืม” เขากำลังจะลุก หลินเยว่เงยหน้าขึ้น “แล้ว…” เขาหยุด “อะไร” “วันนี้กินข้าวหรือยัง” เทียนเผิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “ยัง” หลินเยว่ย
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๔๔ — คนที่เปิดประตู
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๔๔ — คนที่เปิดประตู คนแรกที่มาหาหลินเยว่ในเช้าวันนั้นคือหญิงชราคนเดิม นางยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมถุงผ้าใบเล็กที่เคยใส่ยา และเมื่อเห็นหลินเยว่เดินออกมา นางก็รีบยกมือขึ้น “หมอหลิน ยาข้าหมดแล้ว” หลินเยว่มองถุงในมือของนาง ก่อนหันไปมองเทียนเผิงที่กำลังถือกระเป๋ายาอยู่ “ข้ารู้” นางตอบ “วันนี้ข้าจะไปหา” หญิงชราลังเล “แต่เขาบอกว่าห้าม” หลินเยว่ยิ้ม “เขาห้ามเปิดร้าน ไม่ได้ห้ามข้าไปเยี่ยมคนไข้” หญิงชรามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา “งั้นข้าจะเดินกลับไปรอที่บ้าน” แล้วนางก็เดินจากไปอย่างช้า ๆ เทียนเผิงมองตาม “นางไม่กลัว?” หลินเยว่ตอบ “กลัวสิ” “แล้วทำไมยังมา” “เพราะปวดเข่า” นางพูดง่าย ๆ “ความกลัวกับความปวดอยู่ด้วยกันได้” พวกเขาออกเดินตั้งแต่เช้า วันนี้คนไข้มากกว่าวันก่อน และข่าวเรื่องร้านยาถูกปิดก็ทำให้หลายคนไม่กล้าเข้ามาหา หลินเยว่จึงเดินไปตามบ้านทีละหลัง ตรวจคนป่วยเท่าที่ทำได้ บางคนมีไข้ บางคนเป็นแผล บางคนแค่ต้องการรู้ว่าตัวเองยังไม่เป็นอะไร เทียนเผิงเริ่มทำงานโดยไม่ต้องรอให้นางบอก เขาจำได้ว่ากระเป๋าใบไหนใส่ผ้าพันแผล ใบไหนใส่สมุนไพรแห้ง และรู้ว่
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๔๓ — วันที่ร้านยาเปิดไม่ได้
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๔๓ — วันที่ร้านยาเปิดไม่ได้ เช้าวันนั้น หลินเยว่เปิดประตูร้านยาไม่ได้ ไม่ใช่เพราะประตูพัง ไม่ใช่เพราะฝนตกหนัก และไม่ใช่เพราะนางตื่นสาย เพียงมีแผ่นไม้สีดำแผ่นหนึ่งถูกตอกไว้กลางประตู ตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง บนแผ่นไม้นั้นมีตราประทับของทางการและข้อความเพียงไม่กี่บรรทัดว่า ร้านยาถูกสั่งระงับการดำเนินการชั่วคราว เนื่องจากอยู่ระหว่างการตรวจสอบแหล่งที่มาของสมุนไพรและบัญชีผู้ป่วย หลินเยว่ยืนอ่านอยู่นานก่อนเอื้อมมือไปแตะกระดาษคำสั่ง นิ้วของนางไม่ได้สั่น แต่เทียนเผิงซึ่งยืนอยู่ข้างหลังกลับเห็นว่านางกำกระดาษแน่นกว่าปกติ “เปิดไม่ได้หรือ” เขาถาม “ไม่ได้” “ข้าถอดมันออกได้” หลินเยว่หันมอง “แล้วพรุ่งนี้ก็มีอันใหม่มาติด” เทียนเผิงเงียบ นางเอื้อมมือดึงตะกร้าสมุนไพรออกจากหน้าประตู ก่อนพูดว่า “ช่วยข้ายกของเข้าไปก่อน” เขาพยักหน้า แล้วทั้งสองก็ทำเหมือนทุกเช้า ต่างกันเพียงวันนี้ประตูหน้าร้านปิดอยู่ และคนที่เคยเดินเข้ามาขอซื้อยาไม่มีใครกล้าเคาะ ไม่นานก็มีหญิงชราคนหนึ่งมาถึง นางยืนมองแผ่นไม้สีดำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม “วันนี้ไม่เปิดหรือ” หลินเยว่ตอบจากด้านใน
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๔๒ — สิ่งที่ห้ามทำ
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๔๒ — สิ่งที่ห้ามทำ เช้าวันถัดมาไม่มีใครพูดถึงชายชุดดำบนยอดเขาอีก หมู่บ้านยังตื่นขึ้นพร้อมเสียงไก่ขันเหมือนเดิม ควันจากเตาอาหารลอยเหนือหลังคาเป็นเส้นบาง ๆ และเสียงไม้กวาดของยายซู่อิงก็ดังอยู่หน้าบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เทียนเผิงตื่นเพราะถูกไม้กวาดกระทบปลายเท้า เขาลืมตาขึ้นมองหญิงชราที่กำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้า “ตื่นแล้วก็ไปผ่าฟืน” นางว่า เทียนเผิงลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่าย “วันนี้ฝนจะตก” เขาบอก “รู้แล้ว” ยายซู่อิงตอบ “เพราะงั้นยิ่งต้องผ่าแต่เช้า เดี๋ยวฟืนเปียกแล้วเจ้าจะบ่นว่าผ่าไม่ได้” เทียนเผิงมองกองฟืนที่อยู่ข้างกำแพง ก่อนมองท้องฟ้าแล้วพยักหน้า เขาเพิ่งค้นพบว่าการมีคนคอยบอกว่าต้องทำอะไรในตอนเช้า ไม่ได้เป็นเรื่องน่ารำคาญอย่างที่เคยคิด อาเหลียงวิ่งออกมาพร้อมขนมแป้งครึ่งชิ้นในมือ “พี่เผิง วันนี้ไปหาพี่หลินเยว่ไหม” เทียนเผิงกำลังหยิบขวาน “ไป” เด็กกัดขนมคำหนึ่งแล้วถามต่อ “ไปทำอะไร” “ไม่รู้” “แล้วไปทำไม” เทียนเผิงหยุดคิด “ไปช่วย” อาเหลียงทำหน้าเหมือนรู้คำตอบอยู่แล้ว “พี่เผิงชอบพี่หลินเยว่ใช่ไหม” ขวานในมือเทียนเผิงหยุดกลางอากาศ ยาย
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๔๑ — ร้านยาที่วันนี้มีคนไข้มากเกินไป
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๔๑ — ร้านยาที่วันนี้มีคนไข้มากเกินไป เช้าวันนั้น ร้านยาคึกคักกว่าปกติ คนแรกมาด้วยไข้ คนที่สองโดนมีดบาด คนที่สามปวดท้อง คนที่สี่พาเด็กมาด้วยเพราะถูกผึ้งต่อย และคนที่ห้า— มาพร้อมกับเจ้าหน้าที่สามคน หลินเยว่เงยหน้าจากครกบดสมุนไพร “ท่านเป็นใคร” ชายคนกลางยิ้มสุภาพ “ข้าชื่อหานลู่” เทียนเผิงที่กำลังยกถังน้ำหยุดมือ หานลู่ยกพัดขึ้น “เจ้าหน้าที่ตรวจทะเบียน” หลินเยว่ถาม “ตรวจอะไร” “ร้านยา” “ทำไม” “ตามระเบียบ” นางมองคนทั้งสาม “มีคำสั่งหรือ” หานลู่หยิบกระดาษออกมา “มี” หลินเยว่รับไปอ่าน สีหน้าของนางไม่เปลี่ยน “ร้านข้าไม่มีความผิด” “ข้าไม่ได้บอกว่ามี” “แล้วมาตรวจทำไม” “เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มี” เทียนเผิงมองหานลู่ “ตรวจเสร็จเมื่อไร” หานลู่หันมอง “ขึ้นอยู่กับว่าเราพบอะไร” “ถ้าไม่พบอะไร” “ก็เสร็จ” “งั้นเชิญ” หานลู่ยิ้ม “ท่านไม่ใช่เจ้าของร้าน” “แต่ข้าช่วยงาน” “ช่วยงาน?” “อืม” “ชื่อ?” เทียนเผิงนิ่งไปเล็กน้อย หลินเยว่ตอบแทน “เผิง” หานลู่จด “เผิง…” ปลายพัดเคาะโต๊ะสามครั้ง กึก กึก กึก “ไม่มีนามสกุล?” “ไม่มี” “มา
เทียนเผิง : แสวงวิถี ตอนที่ ๔๐ — วันนี้อย่าลืมกินข้าว
เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสอง — คนธรรมดา ตอนที่ ๔๐ — วันนี้อย่าลืมกินข้าว ตัวอักษรใต้ชื่อหลินเยว่ยังไม่จาง “คนต่อไปคือเจ้า” ไม่มีใครพูดอยู่ครู่หนึ่ง แม้แต่เสียงลมหายใจของอาเหลียงยังเหมือนดังขึ้นมาในความเงียบ เทียนเผิงเอื้อมมือไปหยิบถ้วย “อย่าแตะ” หลินเยว่พูด เขาหยุด “ทำไม” “ยังไม่รู้ว่ามันทำอะไร” “ข้าจะดู” “ข้ารู้” นางมองเขา “แต่ครั้งนี้ข้าบอกว่าอย่า” เทียนเผิงค่อย ๆ วางมือกลับลง หลี่จิ้งมองทั้งสองคน “พวกเจ้าทะเลาะกันบ่อยหรือ” “ไม่” “บ่อย” สองคำตอบดังพร้อมกัน หลี่จิ้งยิ้ม “อ้อ” อาเหลียงยกมือ “ข้ารู้” ทุกคนหันไป “รู้อะไร” “พี่เผิงแพ้หมอหลิน” เทียนเผิงมองเด็ก “เจ้าอยู่ข้างใคร” “ข้างคนทำกับข้าว” หลินเยว่หัวเราะออกมา แม้ในสถานการณ์เช่นนี้ นางก็ยังหัวเราะได้ เทียนเผิงมองนาง แล้วรู้สึกว่าความกลัวในอกลดลงเล็กน้อย จางซูเหวินมาถึงก่อนเที่ยง เขาเดินเข้าร้านพร้อมสีหน้าจริงจัง “อย่าแตะถ้วย” เทียนเผิงตอบ “ข้ายังไม่ได้แตะ” “ดี” ชายชรานั่งลง มองถ้วย “มันเปลี่ยนไปหรือไม่” “เพิ่มข้อความ” หลินเยว่ตอบ “อะไร” นางบอก จางซูเหวินนิ่ง “คนต่อไปคือเจ้า?” “ใช่”
You May Also Like
สวรรค์ไร้ใจ ข้าขอไร้วาสนา
rasita_suin2.8K viewsสตรีชั่วช้าอันดับหนึ่ง คือฉายาที่ข้าปั้นแต่ง
ซูเล่อเหยียน4.2K viewsฉันนี่แหละนักเลงขนมหวาน "ฟันน้ำนม" แห่งพระนครยุค 2500
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.6K viewsปาฏิหาริย์แห่งรักเหนือความฝัน
ตะวันจรัสแสง1.8K viewsทะลุมิติมาในนิยายสัตว์อสูร พร้อมระบบเลี้ยงดูวายร้าย
ชงเมิ่ง538 viewsข้าเป็นเพียงตัวประกอบ แต่ไฉนพระเอกถึงตามตื้อไม่เลิก
ซูเล่อเหยียน6.2K viewsขวัญรดาลูกแม่ค้า
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค1.7K viewsLord Of Heroes การเกิดใหม่ของท่านผู้นำผองวีรชน!
๐Algiz๐73 views
