All Chapters of อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ: Chapter 21 - Chapter 30

“ที่ฝ่าบาทฝากคำพูดผ่านกงกงมาว่า ไม่อยากให้ข้าถือโทษหวังเหมยหรง และบอกว่า ข้ากับนาง...เราเป็นพี่น้องกัน... พูดให้ถึงที่สุด พระองค์ก็ยังทรงคิดจะใช้บารมีของโอรสสวรรค์ มาบีบให้ข้าต้องยอมก้มหัวต้อยต่ำ ยอมความ และเก็บงำความแค้นนี้ไว้ เพื่อรักษาเสถียรภาพทางการเมืองของตระกูลหวังในราชสำนักเอาไว้ต่างหาก” นางกำนัลหน้าประตูตำหนักก้าวเข้ามาคุกเข่าด้วยท่าทางรีบร้อน“กราบทูลพระสนมจิ้งผิน มีนางกำนัลอาวุโสจากตำหนักเฟิ่งซีมาแจ้งความเพคะ... แจ้งว่าแม้ฮองเฮาจะถูกกักบริเวณ แต่เนื่องจากพระนางประชวรหนัก และมีเรื่องในครอบครัวตระกูลหวังที่ต้องสะสาง จึงใคร่ขอเชิญพระสนมจิ้งผินไปพบที่ตำหนักสักครู่เพคะ” ซิงซินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ“ท่านหญิง... ฮองเฮาถูกสั่งกักบริเวณแท้ๆ เหตุใดจึงยังกล้าส่งคนมาสั่งสั่นถึงที่นี่อีกเพคะ? ช่างไม่เห็นหัวกฎมณเฑียรบาลเลยจริงๆ” หลีอินนัยน์ตาวาววับ ประกายความเหี้ยมเกรียมพาดผ่านดวงตา“หึ... จิ้งผิน... จิ้งผิน... ตำแหน่งนี้ช่างมาได้ประจวบเหมาะเหลือเกิน ข้าชอบใจนัก ซิงซิน... ข้าไม่ได้ไปตามคำสั่งของนาง แต่ข้าจะไปในฐานะจิ้งผิน

ทว่าหวังหลีอินคนใหม่มีหรือจะยอมเดินตามรอยเดิม ชาตินี้นางพร้อมขี่หลังเสือ เพื่อกลับไปพลิกกระดานอำนาจในจวนตระกูลหวัง“พอบรรเลงถึงช่วงเร้าใจที่ต้องใช้แรงดีดที่สุด สายพิณเส้นนั้นจะขาดสะบั้น ผงพิษเยี่ยนจินถันจะฟาดเข้าใบหน้ามันโดยตรง พิษหนานเจียงแผดเผาผิวเนื้อจนเน่าเปื่อย แดงทองปะปนราวกับไฟลุกไหม้ ไม่มีวันรักษาได้ชั่วชีวิต หากรอดตาย พิษไฟก็แล่นเข้าสู่หัวใจ เผาผลาญทารกในครรภ์จนกลายเป็นเถ้าถ่าน” หวังเหมยหรงหัวเราะลั่นตำหนักด้วยความบิดเบี้ยว โดยไม่รู้เลยว่าแผนการนี้กำลังจะกลับมารัดคอตนเองนางกำนัลคนสนิทก้มหน้ากล่าวทึ่งๆ“เมื่อสายพิณขาดต่อหน้าธารกำนัล ฝ่าบาทต้องสั่งสืบสวนแน่ พิษนี้มาจากหนานเจียง ซึ่งตระกูลฝ่ายมารดาของเจ้ากุ้ยเฟยคุมกำลังทหารอยู่ ชายแดนบูรพาตึงเครียด ฝ่าบาททรงระแวงตระกูลเจ้ามานาน หากเกิดเรื่องขึ้น จะทรงเชื่อผู้ใดเล่าเพคะ”หวังเหมยหรงแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความแค้น“ในวังหลังจะเหลือใครอีก ข้าจะปล่อยให้พวกนางสู้กันจนพินาศไปทั้งคู่ ส่วนข้า... เพียงแค่นั่งมองพวกนางเดินเข้ากรงทีละก้าว หวังหลีอิน... ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าการย

ยามรถม้าเคลื่อนถึงหน้าตำหนักเจี้ยงเสี่ย ข้าวของแตกหักกระจายเกลื่อนกว้างซิงซินวิ่งหน้าตาตื่นออกมาต้อนรับ“ท่านหญิง ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้วเพคะ องค์ชายจวินเหิงกับองค์หญิงเจียงฝูเหรินบุกมาทุบทำลายข้าวของ ดุด่าหยาบคายไปทั่ว พวกบ่าวห้ามไม่ไหวจริงๆ เพคะ”“ทุบ! ทุบมันให้หมดทุกชิ้น” เด็กชายตวาด“หวังหลีอินนังลูกอนุต่ำต้อย ทำเสด็จแม่กริ้วจนโดนกักบริเวณได้อย่างไร มันนับเป็นตัวอะไร”องค์ชายจวินเหิงเตะแจกันใบงามแตกกระจาย“นั่นสิพี่จวินเหิง!” องค์หญิงเจียงฝูเหรินเบ้ปาก“ก็แค่ลูกชั้นต่ำเกิดจากอนุ มีสิทธิ์อะไรมาอยู่เรือนดีๆ แบบนี้ พังรังมันให้ยับเยินก่อน ดูซิว่าจะยังหยิ่งได้อีกไหม”“หยุดเดี๋ยวนี้!” หลีอินก้าวเข้ามาในตำหนัก วางท่าทางเย็นเยียบลุ่มลึก“เชอะ กลับมาได้จังหวะพอดี” จวินเหิงกอดอกเชิดหน้า“วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนเสด็จแม่ จะทุบเด็กในท้องเจ้าให้หลุดกระเด็นออกมา ดูสิว่ายังหยิ่งได้อีกไหม พวกเจ้า ไปจับตัวนางไว้” ทหารสองนายของตำหนักฮองเฮาขยับตัว ทว่านางกำนัลผู้ดูแลหลีอินรีบก้าวขวาง“องค์ชายอย่านะเพคะ ท่านหญิงระวังเพคะ”“ไอ้บ่าวสองตัวนี้” จวินเหิงตวาด“พวกเจ้าเป็นคนของเสด็จแม่ แต่กลับช่วยนางสาร

ณ งานเลี้ยงเฉลิมพระชนมพรรษาบรรยากาศในศาลาหลวงอบอวลไปด้วยความโชติช่วงของแสงเทียนและเสียงดนตรี เจ้ากุ้ยเฟยได้จังหวะจึงรีบแย้มยิ้มทูลฮองเฮาด้วยภาษาวังหลังที่เชือดเฉือน“ครั้งนั้น ระบำหงส์เหินของฮองเฮาเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง ร่ายรำครั้งเดียวล่มเมืองได้ บัดนี้แม้พระวรกายไม่แข็งแรง แต่วันนี้คือวันมงคลของฝ่าบาท เหตุใดไม่ลองฝืนสังขารสักครา ต้องให้จวินเหิงกับเจียงฝูเหรินได้เห็นสง่าราศีของเสด็จแม่ในวันวานเล่าเพคะ?” หวังเหมยหรงหน้าเจื่อน“น้องหญิงกุ้ยเฟยล้อเล่นแล้ว... ร่างกายของข้าเวลานี้คงรำไม่ไหว แต่หลีอินน้องสาวข้าได้รับการชี้แนะจากอาจารย์มีชื่อตั้งแต่เด็ก ฝีมือดีดพิณยอดเยี่ยมยิ่ง แม้แต่อาจารย์เจียวเว่ยผู้เป็นเซียนพิณในอดีตยังเคยชมว่านิ้วนางมีจิตวิญญาณใสสะอาด ฝ่าบาทมิสู้อนุญาตให้หลีอินบรรเลงพิณสักบท เพื่อเพิ่มความรื่นรมย์ในงานวันประสูติเล่าเพคะ” พระนางตอบฮ่องเต้หันมามองหลีอินด้วยความสนใจ“หลีอิน... เจ้ามีความสามารถถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เหตุใดเราจึงไม่เคยรู้มาก่อน... นำพิณซานเหออิ้งเย่มา”หลีอินก้าวออกมาย่อกายลงอย่างชดช้อย“หม่อมฉันฝีมือต้อยต่ำ เกรงจะระคายพระกรรณ ทว่าเมื่อทรงมีรับสั่ง ก็ขอป

“มิกล้าด่วนสรุปงั้นรึ? เจ้ากุ้ยเฟย... หากเราจำไม่ผิด ตระกูลเจ้าของเจ้ามีต้นกำเนิดมาจากหนานเจียง ทั้งสมุนไพรในตำหนักเจ้า หรือของแปลกประหลาดเหล่านั้น ก็มาจากหนานเจียงทั้งสิ้น ไม่ใช่หรือ?”หวังเหมยหรงได้ที รีบกราบทูลสำทับหวังเหยียบอีกฝ่ายให้จมดิน...“ฝ่าบาท... หรือมิฉะนั้นจะอธิบายความบังเอิญทั้งหมดนี้อย่างไรเพคะ?” หวังเหมยหรงรีบผสมโรง“พิษนี้เป็นของต้องห้ามแห่งหนานเจียง และตระกูลเจ้าก็มาจากหนานเจียง ในตำหนักเจาเหอก็มีของจากหนานเจียงมากที่สุด อีกทั้งสายพิณกลับดันมาขาดตอนที่นางแย่งขึ้นไปบรรเลงพอดี... หรือจะบอกว่าทั้งหมดนี้ มิใช่ละครที่น้องหญิงกุ้ยเฟยเล่นเองเจ็บเอง เพื่อเรียกร้องความเมตตาจากฝ่าบาทกันแน่เพคะ”“หวังเหมยหรง เจ้าหมายความว่าอย่างไร เจ้าสงสัยว่าข้าวางยาตัวเองงั้นรึ” เจ้ากุ้ยเฟยตวาดลั่น ใบหน้าเน่าเฟะสั่นระริกด้วยความเคียดแค้น ทว่าพอนึกทบทวนคำพูดและท่าทีของหลีอินเมื่อครู่ นางพลันเบิกตากว้างลึกเข้าไปในก้นบึ้งความทรงจำ...'สายพิณมีพิษแฝงอยู่สายที่เจ็ด... อินกุ้ยเหรินพยายามจะห้ามข้า'“ฮ่า