อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

เจ้ากุ้ยเฟยปรายตามองซากศพอย่างเย็นชา ก่อนจะหันมาถามหลีอิน“น้องหญิงจิ้งผิน เรื่องในวันนี้... เจ้ามีความคิดเห็นเช่นไร?”หลีอินย่อกายกราบทูลด้วยท่าทีนอบน้อมนิ่งสงบ“หวังกุ้ยเหรินประพฤติตนมิชอบ วาจาสามหาวล่วงเกินผู้สูงศักดิ์ นับเป็นความอัปยศสูงสุดของวังหลังเพคะ การที่กุ้ยเฟยลงทัณฑ์นางตามกฎระเบียบ ย่อมเป็นหน้าที่โดยตรงของสตรีผู้คุมอำนาจหกตำหนักอยู่แล้วเพคะ”“หึ เจ้ารู้กาลเทศะดีนัก” เจ้ากุ้ยเฟยสะใจ สะบัดหน้าสั่งนางกำนัล“ลากศพนางแพศยานี่ไปฝังซะ วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว... กลับตำหนัก” เมื่อขบวนของกุ้ยเฟยเคลื่อนคล้อยจากไป“ท่านหญิงเพคะ... กุ้ยเฟย... นางน่ากลัวยิ่งนักเพคะ คนเป็นๆ ทั้งคน แถมยังทรงครรภ์อยู่แท้ๆ กลับสั่งโบยจนตายตกต่อหน้าต่อตาเลยเพคะ”ซิงซินก็ทรุดตัวลงจับแขนหลีอิน ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว“ท่านหญิงเพคะ ที่นี่กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไม่ควรอยู่นาน พวกเรารีบกลับตำหนักจิ่งยางกันเถอะเพคะ” ชิวเยว่รีบกระซิบเตือนหลีอินทอดสายตามองรอย

ยังไม่ทันที่ความตึงเครียดจะจางหาย เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งของฮองเฮาหวังเหมยหรงก็ดังขึ้น พร้อมร่างที่พุ่งเข้ามาในตำหนักหยางซินนางชี้หน้าเจ้ากุ้ยเฟยด้วยความโกรธแค้นจนตัวสั่น“ฝ่าบาท เจ้าจิ่นโหรวคือนางแพศยาสารเลว นางบังอาจสั่งโบยตีน้องสาวร่วมตระกูลของหม่อมฉันจนตายตกตามกันไปทั้งแม่ทั้งลูก ขอฝ่าบาทโปรดลงทัณฑ์คนชั่วผู้นี้อย่างหนัก เพื่อทวงคืนความสงบสุขให้แก่ฝ่ายในด้วยเถิดเพคะ”เจ้ากุ้ยเฟยหันขวับสวนกลับทันควัน“หวังหรูหลันปากเสีย วาจาชั่วช้าล่วงเกินเบื้องสูง เหตุใดข้าจะลงทัณฑ์นางไม่ได้ หรือต้องรอให้นางปีนขึ้นมาเหยียบหัวข้าเสียก่อน ถึงจะถูกใจนางสารเลวอย่างเจ้าฮะ”“เมื่อนางตั้งครรภ์พระโอรส ย่อมเป็นผู้มีคุณงามความดีต่อราชวงศ์”หวังเหมยหรงแผดเสียงสู้“บัดนี้เจ้าดูแลฝ่ายใน สมควรทำการอย่างเที่ยงธรรม แต่นางกลับใช้อำนาจส่วนตัว สั่งโบยสนมท้องจนตายอย่างโหดเหี้ยมผิดมนุษย์ ไม่ต่างอะไรกับหญิงอันธพาลตามท้องตลาด เจ้ายังคู่ควรจะช่วยดูแลวังหลังอยู่อีกรึ”“ข้าไม่คู่ควร แล้วคนอย่างเจ้าคู่ควรนักหรื

“ฮองเฮา...” ฮ่องเต้ทรงทรุดลงมองศพลูกชายด้วยความสลดใจ ทันใดนั้น หวังเหมยหรงก็พุ่งตัวเข้าใส่เจ้ากุ้ยเฟยที่เพิ่งก้าวเข้ามา“เจ้าจิ่นโหรว นางสารเลวชั่วช้า เจ้าเป็นคนฆ่าเหิงเอ๋อร์ของข้า เจ้าฆ่าลูกข้า”“ฮองเฮา โปรดระวังวาจาด้วยเพคะ” เจ้ากุ้ยเฟยตวาดสวน“ยามที่องค์ชายจวินเหิงประทับอยู่ตำหนักเจาเหอ ข้าจัดหาหมอหลวงมาตรวจชีพจรและถวายพระโอสถเยียวยาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เป็นพระองค์เองมิใช่หรือที่ยืนกรานจะพาเขากลับมาประทับที่ตำหนักเฟิ่งซีแห่งนี้ บัดนี้องค์ชายสิ้นพระชนม์ขึ้นมา จะมาโยนความผิดให้ข้าได้อย่างไร”“ตรวจชีพจรและถวายยาทุกวันงั้นรึ? แต่เหตุใดตอนที่เหิงเอ๋อร์อยู่ตำหนักของเจ้า เขาป่วยมาหนึ่งเดือนกลับไม่ดีขึ้นเลย ทว่ากลับทรุดหนักลงทุกวัน” หวังเหมยหรงกรีดร้องแผดเสียงลั่น“ต้องเป็นเจ้าแน่ๆ เจ้าแอบสลับสับเปลี่ยนยาพิษกับยาที่ใช้ในการรักษา เพื่อตั้งใจจะฆ่าเหิงเอ๋อร์ของข้าให้ตายคามือ” แผนใส่ร้ายเริ่มขึ้นทันที“เหลวไหลสิ้นดี” เจ้ากุ้ยเฟยหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ“เหตุใดข้าต้องทำร้ายองค์ชายเหิงด้วย? องค์ชายเกิดเรื่องขึ้นในความดูแลของข้า ข้าย่อมหนีความผิดไม่พ้นอยู่แล้ว แล้วข้าจะทำไปเพื่อประโยชน์อันใดฮะ”

ไม่นานนัก เหล่านางกำนัลและขันทีก็ถูกลากตัวเข้ามาคุกเข่าตัวสั่นงันงกกลางตำหนักหยางซิน หลีอินก้าวเข้าไปยืนเบื้องหน้าพวกมัน ตวัดน้ำเสียงเฉียบขาดดุจคมดาบ“ข้าจะถามพวกเจ้าทุกคน เมื่อหนึ่งเดือนก่อน มีใครรู้ใครเห็นว่า องค์ชายจวินเหิงทรงตกน้ำในสระหลวงได้อย่างไรฮะ”พวกบ่าวไพร่นิ่งเงียบด้วยความกลัว“หากพวกเจ้ากล้าพูดเท็จแม้แต่ครึ่งคำ จะต้องถูกลงทัณฑ์สถานหนักในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดปองร้ายพระราชโอรสองค์โต ด้วยการประหารชีวิตล้างโคตรเจ็ดชั่วโคตร”“ประหารล้างโคตร” พวกบ่าวไพร่ได้ยินเช่นนั้นก็พากันร้องห่มร้องไห้ โขกศีรษะจนเลือดอาบกราบกรานขอชีวิต“ฝ่าบาทไว้ชีวิตด้วยพ่ะย่ะค่ะ พวกบ่าวจะพูดแล้ว จะกราบทูลความจริงทั้งหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีคนสนิทลนลานละล่ำละลักทูล“วันนั้น... วันที่องค์ชายตกน้ำ เป็นเพราะพระสนมกุ้ยเฟยทรงตั้งเวทีในลานแสดงหงอี้เพื่อต้อนรับท่านแม่ทัพ ฝ่าบาทจึงประทับค้างคืนที่ตำหนักเจาเหอ ฮองเฮาจึงแอบส่งคนสนิทมาฝากบอกองค์ชายจวินเหิงว่า ขอเพียงองค์ชายยอมกระโดดลงไปในสระน้ำหลวง ฝ่าบาททราบเรื่องจะรีบเสด็จมาหาทันที แล้วจะทรงพาร่างอันเปียกปอนขององค์ชาย กลับคืนสู่ตำหนักเฟิ่งซีพ่ะย่ะค่ะ”“ไอ้บ่าวชั่ว เจ้า

... แท้จริงแล้ว ข้าก็ค่อยๆ ติดกับดักของเจ้าทีละก้าวมาโดยตลอดใช่หรือไม่” นัยน์ตาของนางสั่นระริก หลีอินนิ่งเงียบ รับฟังโดยไม่เอ่ยแทรก“ทุกคำเสนอแนะอันแสนหวังดีของเจ้า แท้จริงแล้วล้วนเป็นการยืมมือฆ่าคน ผลักดันให้ข้ากับหวังเหมยหรงเปิดศึกเข่นฆ่ากันอย่างเงียบงัน เจ้าใช้ข้าออกหน้าแทนในทุกเรื่อง บั่นทอนอำนาจและความชอบของนาง บีบคั้นจนนางสติหลุดทำเรื่องชั่วช้า ส่วนตัวข้ากลับโง่งม คิดมาตลอดว่าตนเองคือผู้คุมกระดานหมากวังหลังนี้” นางแค่นหัวเราะ“อี้เฟย... ช่างเป็นคำว่าอี้ที่ดีนักหนา สงบนิ่ง งดงาม ทว่าวางแผนการได้ไกลลึกซึ้งจนน่ากลัว”นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลีอิน เพราะต้องการรู้ความจริงอะไรบางอย่าง“หวังหลีอิน ตอนนี้ข้าไม่ได้คิดจะแค้นเคืองเจ้าอีกแล้ว ข้าเพียงอยากจะฟังความจริงจากปากเจ้าคำเดียวเท่านั้น... ตำรับยารักษาใบหน้าที่หวังหรูหลันฉีกทิ้งไปกลางสวนโบตั๋นวันนั้น ตกลงแล้วมันเป็นของจริงหรือของปลอมกันแน่”เมื่อเห็นแววตาสิ้นหวัง ทว่าหมายมุ่งอยากรู้ความสัตย์จริงหลีอินค่อยๆ ลดรอยยิ้มลง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรีย