All Chapters of อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงระฆังดังกังวานเหนือท้องพระโรงสีชาด สัญญาณแห่งการผลัดแผ่นดินเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ“บัดนี้ได้ฤกษ์มงคล องค์รัชทายาทจวินเหิงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบราชบัลลังก์” ขันทีประกาศก้องหวังหลีอินยืนมองภาพนั้นด้วยความภาคภูมิใจ ในใจนึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับพี่สาวต่างมารดาผู้ล่วงลับ‘พี่หญิง... เรื่องที่ท่านฝากฝังไว้ บัดนี้ข้าทำสำเร็จแล้ว ทั้งกำจัดกุ้ยเฟยและสนมคนโปรดของอดีตฮ่องเต้ ยอมดื่มยาตัดสายเลือด รับมีดแทนเหิงเอ๋อร์เพื่อกรุยทางสู่บัลลังก์ ซ้ำยังหาคู่ครองที่ดีให้ฝูเอ๋อร์... ข้าไม่เคยทรยศท่านเลยสักครั้ง’“ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นๆ ปี” ขุนนางนับร้อยคุกเข่าโห่ร้องพร้อมกัน“ขุนนางทั้งหลายลุกขึ้นได้” ฮ่องเต้องค์ใหม่ตรัสเสียงทรงอำนาจ ก่อนจะตวัดสายตาเย็นชามายังสตรีที่ยืนอยู่เบื้องล่าง“ตระกูลหวังรับพระราชโองการ”หวังหลีอินรีบก้มกราบ“หวังหลีอินรับพระราชโองการ”ราชเลขาฯ ก้าวออกมาคลี่ม้วนผ้าไหมสีทอง อ่านด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“น้อมรับโองการจากสวรรค์ ฮ่องเต้มีรับสั่ง... หวังหลีอินชาติกำเนิดต่ำต้อย อาศัยความชอบแทรกแซงกิจการบ้านเมือง ริษยาและคิดตั้งตนเป็นอู่เจ๋อเทียน พระราชทานสุราพิษหนึ่งจอก

“เสด็จพ่อ นางไม่อยากช่วยเสด็จแม่” จวินเหิงรีบฟ้องฮ่องเต้นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย“เจ้าก็รู้จักประมาณตนดี... แต่ในเมื่อฮองเฮาประสงค์เช่นนี้ เรื่องนี้ก็ต้องเป็นไปตามนั้น ถ่ายทอดโองการ แต่งตั้งหวังหลีอินเป็นอินกุ้ยเหริน อีกสามวันให้เข้าวัง ย้ายไปอยู่ตำหนักเจี้ยงเสี่ย”“ฝ่าบาท... หม่อมฉัน...” หวังเหมยหรงรีบแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง แต่ทอดสายตาข่มขู่มาทางน้องสาว“หลีอิน... ขัดราชโองการ มีโทษถึงล้างโคตรนะ” พร้อมกับลอบยิ้ม“อีกอย่างอนุหลินมารดาของเจ้ายามนี้ ก็ยังอยู่ในจวน เฝ้ารอความสำเร็จของเจ้าอยู่มิใช่หรือ?” หลีอินลอบกำหมัดแน่น จนเล็บจิกเนื้อ‘มาไม้นี้อีกแล้ว... ชาติก่อนก็ใช้ท่านแม่มาบีบคั้นข้า’ดวงตาของหลีอินแปรเปลี่ยนเป็นแวววาวเหี้ยมเกรียม‘ได้... ในเมื่อเลือกเส้นทางนี้ให้ข้า วันหน้าก็อย่ามาเสียใจทีหลัง’“หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ”หลีอินกราบราบลงกับพื้น“ฝ่าบาท ฮองเฮา หม่อมฉันรู้สึกอ่อนล้าเล็กน้อย หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ”เมื่อเดินพ้นออกมาจากตำหนัก จวินเหิงและเจียงฝูเหรินก็รีบก้าวมาดักหน้า“หึ... หวังหลีอิน อย่าคิดว่า เสด็จพ่อให้เข้าวังแล้ว จะมาตีเสมอเสด็จแม่ได้นะ” จวินเหิงกอดอกเชิดห

“อ๊ะ... ฮื้อ...” หลีอินสะดุ้งสุดตัว ขาเรียวหนีบเข้าหากันตามสัญชาตญาณ ทว่าเข่าหนาของฮ่องเต้กลับแทรกคั่นไว้แน่นหนา ปลายนิ้วทรงเสน่ห์แยกกลีบเนื้อนุ่มนิ่มที่บวมเป่งด้วยไฟราคะ ก่อนจะบดคลึงเบาๆ บนเกสรสีหวาน หลีอินครางกระเส่าร่างกายสั่นสะท้านราวกับลูกนกต้องลมฝน น้ำหวานชโลมปลายนิ้วจนชุ่มโชก“เจ้าช่างหวานเหลือเกิน หลีอิน...” สุรเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยความกระสัน ทรงแทรกนิ้วเข้าสู่ช่องทางอุ่นจัดอันคับแน่น ความตึงแน่นบีบรัดตั้งแต่ข้อแรกทำเอาโอรสสวรรค์ทรงสูดพระโอษฐ์ ค่อยๆ ขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆ เพื่อเบิกทาง“อ๊า... ฝ่าบาท... ขยับ... ขยับอีกเพคะ...”หลีอินครางเว้าวอน ความกระสันซ่านแผ่เกลียวคลื่นให้หน้าตักสั่นระริก สะโพกมนลอยเด่นบดเบียดเข้าหานิ้วเรียวอย่างลืมตัว จริตจะก้านอันยั่วเย้ากลายเป็นแรงขับเคลื่อนให้โอรสสวรรค์ทรงปลดกางเกงผ้าไหมออกจนพ้นกาย เผยความยิ่งใหญ่แกร่งขึงที่ตื่นตัวเต็มที่ทรงจับเรียวขาทั้งสองข้างพาดขึ้นบนบ่าแกร่ง เผยให้เห็นปากทางรักสีหวานที่วาววับด้วยน้ำหล่อลื่น ก่อนจะกดหัวสะโพกส่งความแกร่งขึงเข้าสู่กายสตรีทีละน้อย ความแน่นร้อนบีบรัดจนพระองค์ต้องกดพระทนต์กรอด ร่างกายของหลีอินต

และเป็นไปตามคาด เบื้องหน้าคือนกหงส์ผู้ทระนงเจียงกุ้ยเฟย สตรีผู้ทรงเสน่ห์ บิดากุมกำลังทหารครึ่งค่อนราชสำนัก หลีอินรีบก้าวเข้าไปย่อกายก้มศีรษะลง“หม่อมฉันหวังหลีอินถวายบังคมกุ้ยเฟย ขอพระองค์ทรงพระเจริญเพคะ”“อ้าว... ข้าก็นึกว่าใคร”เจ้ากุ้ยเฟยปรายสายตามองอย่างดูแคลน“ที่แท้ก็น้องสาวคนโปรดของฮองเฮานี่เอง ชาที่ตำหนักเฟิ่งซีคงดื่มจนเบื่อแล้วสินะ ถึงได้มาเดินเล่นทอดน่องแถวนี้”“พระสนมล้อเล่นแล้วเพคะ” หลีอินเอ่ยเสียงสั่นเครือ แสร้งทำเป็นหวาดกลัว“หม่อมฉันต้อยต่ำ ไม่กล้าเสนอหน้า หม่อมฉันเพียงผ่านมา ไม่กล้ารบกวนเวลาสำราญ ขอทูลลาเพคะ”“หยุดก่อน” เจ้ากุ้ยเฟยตวาด สายตาคมกริบตวัดเห็นของในมือนาง“ฮองเฮานี่ใจกว้างเสียจริง ถึงกับยกกำไลหินโมราแดงให้เจ้า... ทำไม? พอได้รับความเอ็นดูนิดหน่อย ก็คิดจะบินสูงแล้วหรือ?”“พระสนมโปรดพิจารณา หม่อมฉันไม่เคยคิดเช่นนั้นเลยเพคะ” หลีอินรีบคุกเข่ากราบ“เพียงแต่... ร่างกายฮองเฮาไม่แข็งแรง องค์ชายและองค์หญิงยังทรงพระเยาว์ หม่อมฉันเข้าวังมา ก็เพียงช่วยแบ่งเบาภาระบ้างเท่านั้น...”“ดูแลรึ? แค่เจ้าเนี่ยนะ”เจ้ากุ้ยเฟยแค่นหัวเราะอย่างหยามหยัน“ลูกอนุอย่างเจ้า คู่ควรจะดูแลโอ

บรรยากาศในศาลาปั่นป่วนวุ่นวาย“รีบไปตามหมอหลวงเร็วเข้า”หลีอินแสร้งทำเป็นตื่นตกใจ วิ่งเข้าไปช่วยประคอง ทว่าในใจกลับยิ้มเยาะอย่างสะใจณ พระตำหนักบรรทมของฮองเฮาฮ่องเต้เจียงเฉินหรงเสด็จมาถึงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก หมอหลวงรีบก้าวออกมารายงานด้วยเหงื่อท่วมกาย“กราบทูลฝ่าบาท ฮองเฮาทรงกริ้วจัดจนลมตีขึ้น เสมหะและพระโลหิตอุดตันช่องอก โลหิตไร้เรี่ยวแรงหมุนเวียน จากนี้ต้องพักฟื้นเงียบๆ ห้ามกระทบกระเทือนใจอีกเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ” หวังเหมยหรงค่อยๆ ปรือตาอันโรยแรงขึ้น มองฮ่องเต้ด้วยน้ำตานองหน้า“ฝ่าบาท หม่อมฉันเกรงว่าคงประคองกายไว้ไม่ไหวแล้วจริงๆ”“ฮองเฮาอย่าตรัสเหลวไหล เราสั่งให้หมอหลวงรักษาเจ้าอย่างเต็มที่ เจ้าต้องไม่เป็นไร” ฮ่องเต้กุมมือนางไว้แน่น“ฝ่าบาท... หม่อมฉันไม่ขอสิ่งใดอีก เพียงขอให้ทรงเห็นแก่ความจงรักภักดีตลอดหลายปี โปรดรับปากเรื่องสุดท้ายแก่หม่อมฉันด้วย” หวังเหมยหรงสะอื้น พลางปรายสายตาไปหาหลีอินที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ข้างเตียง“หม่อมฉัน... ฝากเหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์ให้อินกุ้ยเหรินช่วยดูแล หลีอินเป็นน้าสายเลือดแท้ๆ ย่อมรักเด็กทั้งสองดั่งลูกตนเอง แน่นอน... เช่นนี้แล้ว ต่อให้หม่อมฉันต้อ