บททั้งหมดของ อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ: บทที่ 11 - บทที่ 20

“แล้วฝูเอ๋อร์เล่า? ฝูเอ๋อร์... เจ้าไม่อยากอยู่กับแม่แล้วหรือ? รีบบอกเสด็จพ่อเร็วเข้าว่าเจ้าอยากอยู่กับแม่”“ฝูเอ๋อร์... ลูก...” เด็กหญิงตัวน้อยอึกอักจวินเหิงรีบกวักมือเรียกน้องสาว“รีบมาเร็ว ที่ตำหนักเสด็จน้ามีนกหลิวหลีร้องเพลงได้ ขนมก็อร่อยกว่าผลไม้เชื่อมของเสด็จแม่ตั้งเยอะ”“จริงหรือเพคะพี่ชาย” ดวงตาของเจียงฝูเหรินเปล่งประกายความต้องการ นางหันไปกราบทูลฮ่องเต้โดยไม่มองหน้ามารดาแท้ๆ ที่นอนน้ำตานองหน้า“เสด็จพ่อ... ลูกก็ชอบเสด็จน้ากุ้ยเฟยเหมือนกัน อยากไปอยู่ตำหนักเสด็จน้าเพคะ”“ดี ถ้าเช่นนั้นเหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์... ข้าขอฝากให้กุ้ยเฟยช่วยดูแลชั่วคราว” ฮ่องเต้สะบัดพระหัตถ์สั่งอย่างเฉียบขาด ก่อนจะหันไปมองคนบนเตียงด้วยสายตาเย็นชา“เหมยหรง... เจ้าจงพักรักษาตัวให้ดี อย่าได้กังวลเรื่องอื่นอีก”“หม่อมฉันรับพระบัญชา จะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวังเพคะ” เจียงกุ้ยเฟยยิ้มพราย ก่อนส่งสายตาเยาะหยันให้หวังเหมยหรง“ฝ่าบาท หม่อมฉันทูลลาเพคะ จะพ

ฮ่องเต้ก้มลงซุกไซ้ทรวงอกคู่งามอย่างบ้าคลั่ง พระโอษฐ์อ้ารับและดูดดึงยอดปทุมถันสีหวานอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นห้องบรรทมพระหัตถ์ทั้งสองข้างบีบเฟ้นสะโพกมนและเอวคอดกิ่วจนขึ้นรอยแดงช้ำ หลีอินครางกระเส่าด้วยความรัญจวนใจที่เริ่มเกิดขึ้นจริงจากสัมผัสอันป่าเถื่อน“อ๊า!... ฝ่าบาท... เบา... เบาหน่อยเพคะ หม่อมฉัน... อื้อ...”ทรงไม่ฟังเสียงทัดทาน พระเนตรแดงก่ำด้วยไฟราคะ พระหัตถ์หนาเลื่อนลงต่ำแยกเรียวขาเนียนของนางออกกว้างทันที ปลายนิ้วหยาบกร้านแทรกผ่านกลีบเนื้อนุ่มที่ฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำหวานซึ่งมันชโลมเต็มนิ้ว และไหลย้อยลงมาที่ฝ่ามือ พระองค์ทรงสะกิดและบดคลึงเกสรดอกไม้เบื้องล่างอย่างรุนแรง ทั้งขยับนิ้วเข้าออกในช่องทางรักที่คับแน่นอุ่นจัดอย่างเร่งรีบ“อ๊า! ฝ่าบาท... ตรงนั้น... หม่อมฉันเสียวเหลือเกินเพคะ...”หลีอินโก่งสะโพกขึ้นรับปลายนิ้ว ร่างกายสั่นสะท้านจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของพระองค์จนเกิดรอยข่วนยาวฮ่องเต้ทรงทนไม่ไหวอีกต่อไป พระองค์จัดการปลดเปลื้องฉลองพระองค์ และกางเกงไหมของตนเองออกอย่างรวดเร็วจนผ้าขาดวิ่น เผยให้เห็นความแกร่งขึงอันยิ่งใหญ่ยาวเหยียดที่ตื่นตัวเต็มที่และมีน้ำใสปริ่มที่ปลายยอดพระ

“นางแพศยาหลีอิน บังอาจคบชู้สู่ชายในเขตพระราชฐาน พวกเจ้าตามข้าเข้าไป ลากตัวมันออกมาลงทัณฑ์ให้ถ้วนหน้า”ฮองเฮานำขบวนคนทั้งหมดบุกเข้าไปในถ้ำทันทีไฟตะเกียงและคบเพลิงนับสิบดวงถูกจุดขึ้น สาดแสงสว่างจ้าไปทั่วทุกซอกมุมของถ้ำหินจำลอง แค่เสียง ยังไม่ปรากฏภาพคนจัญไรนั่น ก็ทำเอาทุกคนทำให้เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที กลางดึกสงัดค่ำคืนนี้ดวงจันทร์บนท้องนภาถูกบดบังด้วยหมู่เมฆครึ้ม บรรยากาศรอบภูเขาจำลองในอุทยานหลวง อันเป็นเขตเชื่อมต่อระหว่างวังหน้าและวังหลังเต็มไปด้วยความมืดสลัวและเยือกเย็นลมราตรีพัดผ่านยอดไม้ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงกระซิบของภูตผี ทว่าท่ามกลางความเงียบงันนั้นจู่ๆ เสียงครางกระเส่าอย่างรัญจวนใจและเสียงหอบหายใจอย่างรุนแรงแฝงความกำหนัดอันบ้าคลั่ง ก็ดังก้องสะท้อนออกมา จากลึกเข้าไปข้างในถ้ำหินจำลองเสียงนั้นแหบพร่า ร้อนรุ่ม และเต็มไปด้วยตัณหาที่ยากจะระงับยับยั้ง ในเวลาเดียวกันนั้นเองแสงไฟจากคบเพลิงนับสิบดวงพลันสว่างวาบขึ้นมาจากปลายทางเดินขบวนเสด็จของฮองเฮาหวังเหมยหรงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ทั้งพระสนมจา

แสงคบเพลิงนับสิบดวงพลันสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายดั่งรูปสลัก แววตาคู่คมกริบดั่งพญามังกร ที่บัดนี้เต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน และความโกรธเกรี้ยวอันมหาศาล จนบรรยากาศรอบข้างพลันแข็งค้าง“หึ… หึ… หวังเหมยหรง... เจ้าช่างเก่งกาจยิ่งนัก...”สุรเสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจสูงสุดในใต้หล้าดังขึ้น“ฝ่า... ฝ่าบาท! ฝ่าบาททรงโปรดอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ อย่าโทษกระหม่อมเลย”นายทหารองครักษ์สองนายที่เพิ่งลากร่างนั้นออกมา เมื่อเห็นพระพักตร์ชัดเจนภายใต้แสงไฟก็จำได้ทันที พวกเขาเข่าอ่อนทรุดฮวบลงราบบนพื้นดินร่างกายสั่นสะท้านดั่งใบไม้ต้องลมพายุฉะนี้ หัวใจแทบจะหยุดเต้นด้วยความหวาดกลัวโทษทัณฑ์ประหารชีวิต“ฝ่าบาท... โปรดอภัยด้วยเพคะ”เหล่าพระสนมทั้งหกตำหนัก นางกำนัลอาวุโส และแม่นมนับร้อยชีวิตที่ยืนอยู่ตรงนั้น พลันเข่าอ่อนก้มกราบหัวจรดพื้นดินทันควันเสียงฉลองพระองค์ และเครื่องประดับกระทบพื้นดังระงม ความเงียบงันอันน่าสยดสยองเข้าปกคลุมอุทยานหลวงวิญญาณของทุกคนแทบจะหลุดออกจากร่าง ด้วยความหวาดกลัวอาญาของโอรสสวรรค์

“ฮ่องเต้ไม่ใช่คนโง่ พระองค์ทรงครองบัลลังก์มาได้ ย่อมต้องเจนจัดในกลศึกและเล่ห์เหลี่ยม การที่พระองค์เสวยขนมชิ้นนั้นเข้าไป และเกิดอารมณ์กำหนัดรุนแรง พระองค์ย่อมรู้ดีที่สุด ในวรกายว่า... นั่นคือยาชุนเฟิงตู้ และการที่ฮองเฮาปรากฏตัวพร้อมคนนับร้อย ย่อมเป็นหลักฐานมัดตัวว่า ฮองเฮาคือคนวางแผน”“แล้วเหตุใด...”“ที่พระองค์สั่งปิดปากทุกคนและโบยทหารคนนั้นจนตาย ไม่ใช่เพราะไว้หน้าหรือเอนเอียงให้หวังเหมยหรงหรอก...”หลีอินยกชาขึ้นจิบ แววตาเป็นประกายคมปลาบ“แต่พระองค์กำลังปกป้องเกียรติยศของราชวงศ์ต่างหาก ลองคิดดูสิ หากเรื่องนี้ถูกขุดคุ้ย ฮองเฮาวางยาเพื่อใส่ร้ายสนม แต่ยากลับตกไปถึงฮ่องเต้ จนพระองค์ทรงขาดสติเริงรักกลางถ้ำหินจำลอง เรื่องอัปยศเช่นนี้หากแพร่ออกไปนอกวังหน้า แผ่นดินต้าเฉิงจะไม่หัวเราะเยาะโอรสสวรรค์หรอกหรือ?” หลีอินเว้นจังหวะ พลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ“และที่สำคัญที่สุด... สกุลหวังสายหลักของฮองเฮายังมีอำนาจในราชสำนัก พระองค์เพิ่งขึ้นครองราชย์ได้ไม่กี่ปี ย่อมต้องพึ่งพาขุมกำลังของบิดาของฮองเฮา การหักหน้ากักบริเวณหนึ่งเดือน คือการลงทัณฑ์ที่รุนแรงที่สุด เท่าที่พระองค์จะทำได้ในเวลานี้ โดยไม่ให้