แชร์

เมียมึงโหด

last update วันที่เผยแพร่: 2026-10-11 13:16:18

"ทำไมเมียมึงมันโหดจังวะ" เสือพึมพำพลางยกกล้องส่องทางไกลขึ้นแนบตา ก่อนจะรีบชี้ไปยังร่างหนึ่งที่กำล

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ   หมอกบนดอยกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ( ภาคต่อ )

    กรุงเทพมหานคร​ภายในสตูดิโอถ่ายโฆษณา บรรยากาศที่ควรเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกลับเงียบผิดปกติ​ทีมงานหลายสิบชีวิตต่างก้มหน้าก้มตา มองโทรศัพท์ของตัวเอง บางคนถอนหายใจ... บางคนส่ายหน้า... ขณะที่หน้าจอขนาดใหญ่ภายในสตูดิโอกำลังรายงานข่าวด่วน​«"พระเอกชื่อดัง 'เสือ' เจอมรสุมข่าวฉาวอีกระลอก จนหลายแบรนด์เริ่มทบทวนสัญญา และมีรายงานว่าละครเรื่องใหม่อาจถูกเลื่อนการถ่ายทำ..."»​"ผู้กำกับครับ..." ผู้ช่วยเดินเข้ามาอย่างร้อนรน "สปอนเซอร์โทรมาแล้วครับ"​ผู้กำกับหลับตาลง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ "พักกอง... วันนี้ไม่ถ่ายแล้ว"​เพียงประโยคนั้น... บรรยากาศทั้งกองถ่ายก็เงียบกริบ ทุกสายตาหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้อง​เจ้าตัวสวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ธรรมดา หมวกแก๊ปถูกกดต่ำปิดดวงตา มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือกำลังเลื่อนดูข่าวของตัวเองอย่างไม่ทุกข์ร้อน​เสือ ดาราแถวหน้าของประเทศ อายุสามสิบปี ชายหนุ่มที่มีทั้งชื่อเสียง เงินทอง และแฟนคลับนับล้าน แต่ก็เป็นคนที่สร้างปัญหาให้ผู้จัดการปวดหัวได้แทบทุกเดือน​เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังเข้ามา พี่ฉู่ ผู้จัดการส่วนตัว เดินตรงมาหยุดอยู

  • รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ   งานแต่ง ของทิวทัด

    หน้าคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ที่ตั้งโดดเด่นท่ามกลางสวนร่มรื่น น่านฟ้ายืนกำชายเสื้อของตัวเองแน่นด้วยความประหม่าจนมือสั่นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังประตูทางเข้าตระกูลเวชาวิทยด้วยความกังวลใจลึก ๆ ในหัวเต็มไปด้วยความคิดสับสนวุ่นวาย ถ้าหากพ่อแม่ของทิวทัดไม่ยอมรับเขาขึ้นมา หรือยื่นข้อเสนอให้เขาเดินออกไปจากชีวิตลูกชายของท่าน เขาควรจะทำอย่างไรดี ระหว่างเงินก้อนโตที่อาจเปลี่ยนชีวิต กับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งคือทั้งโลกของเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา รอยยิ้มที่เคยติดปากดูจะจางหายไปทุกที ทิวทัดที่สังเกตเห็นอาการแปลก ๆ ของคนตัวเลขจึงเอ่ยทักขึ้นด้วยความสงสัย มือใหญ่บางเบาแตะที่มือบางที่กำชายเสื้อแน่น "ฟ้า... เป็นอะไรครับ มือเย็นไปหมดเลย ไม่ต้องกลัวนะ มีพี่อยู่ข้างๆ พวกเราเข้าไปด้วยกัน" น่านฟ้าเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่มั่นคง "พี่... ถ้าพ่อกับแม่พี่จ้างผมให้เลิกกับพี่ ผมควรทำยังไงดีครับ? ผม... ผมกลัวว่าผมจะไม่ดีพอสำหรับครอบครัวพี่" ทิวทัดถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ กับความคิดที่เหมือนหลุดมาจากซีรีส์ยอดนิยม ก่อนจะตอบหน้าตายด้วยควา

  • รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ   ขอคุณที่เข้ามาในชีวิตพี่นะ

    ท้องฟ้าเหนือเกาะส่วนตัวเริ่มเปลี่ยนสีส้มอมชมพูไล่เฉดสวยงามยามพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงบนผืนน้ำทะเลสีครามใสสะท้อนแสงระยิบระยับราวกับโปรยผงทองคำลงไปทั่วผืนน้ำ ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนเงียบสงบและอบอุ่น เสียงคลื่นซัดฝั่งแผ่วเบาพร้อมกับเสียงกระดิ่งเปลือกหอยริมหน้าต่างดังกรุ๊งกริ๊งตามแรงลมทะเลที่โชยพัดผ่านเข้ามาเบาๆ กลิ่นอายทะเลสดชื่นลอยเข้ามาพร้อมกับความผ่อนคลายที่หาไม่ได้จากที่ไหนในโลก ภายในห้องนอนกว้างขวางที่เพดานสูงโปร่งและผนังกระจกบานใหญ่เปิดรับวิวทะเลเต็มอารมณ์ เด็กแฝดตัวน้อยทั้งสองนอนหลับปุ๋ยสนิทอยู่ในเปลไม้เนื้อดีข้างเตียงใหญ่ ร่างบางของน่านฟ้าในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีขาวของสามี กำลังยืนพิงกรอบหน้าต่างมองออกไปสู่วิวทะเลที่ขยายไกลสุดขอบฟ้า ผมสยับยุ่งนิดๆ จากการเพิ่งตื่นและดูแลลูกทั้งคู่มาทั้งบ่าย ทว่าท่าทางที่ผ่อนคลายลงบ่งบอกถึงความสุขที่เต็มเปี่ยมในใจ เอวบางถูกสวมกอดจากด้านหลังอย่างนุ่มนวลและแนบเนียนในทันใด มือใหญ่ที่อบอุ่นโอบรอบเอวคอดของเขาแนบชิด คางคมเกยลงบนลาดไหล่คุ้นเคย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนน่านฟ้าต้องเอียงคอหนีด้วยความจั๊กจี้และรอยยิ้ม

  • รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ   ห้องผ่าตัด

    แสงไฟสีขาวนวลสว่างไสวภายในห้องผ่าตัดส่วนตัวของพูลวิลล่า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด หมอกค่อย ๆ ถอนหายใจยาวเหยียด ถอดถุงมือยางที่มีคราบเลือดเกรอะกรังออก หลังจากใช้ทักษะศัลยแพทย์มือหนึ่งคีบหัวกระสุนปืนเฉียดจุดสำคัญออกจากร่างของน่านฟ้าได้สำเร็จ​มือแกร่งของหมอหมอกเย็บปิดบาดแผลอย่างประณีตและระมัดระวังที่สุด ก่อนจะเอี้ยวตัวไปตรวจเช็กสัญญาณชีพบนหน้าจอมอนิเตอร์ เสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดัง ติ๊ด... ติ๊ด... อย่างสม่ำเสมอ เป็นสัญญาณยืนยันว่าชีวิตของโอเมก้าหนุ่มและลูกในท้องรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชแล้ว​"ปลอดภัยแล้ว..."​สิ้นเสียงหมอก ทิวทัดที่ยืนเกร็งตัวแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นแขนมาตลอดหลายชั่วโมงก็เหมือนคนที่หมดเรี่ยวแรงลงทันที ร่างสูงกำยำทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงผ่าตัดอย่างคนไร้สติ ความดุดันน่าเกรงขามในฐานะผู้ทรงอิทธิพลหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มที่เพิ่งได้หัวใจและลมหายใจของตัวเองกลับคืนมา​ทิวทัดค่อย ๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปกุมมือเรียวเล็กของน่านฟ้าไว้แน่น สัมผัสผิวกายนั้นยังคงเย็นเฉียบจากพิษบาดแผลและการเสียเลือดมาก แต่

  • รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ   เมียมึงโหด

    "ทำไมเมียมึงมันโหดจังวะ" เสือพึมพำพลางยกกล้องส่องทางไกลขึ้นแนบตา ก่อนจะรีบชี้ไปยังร่างหนึ่งที่กำลังต่อสู้อยู่เบื้องล่าง "มึง... นั่นน่านฟ้าปะ" "เออดิ" ทิวทัดที่ยืนอยู่บนเนินหินมองตามสายตาเพื่อน ระยะห่างจากจุดที่น่านฟ้าถูกล้อมไว้ไม่มากนัก ทำให้เห็นชัดเจนว่าโอเมก้าของเขากำลังสู้กับชายร่างใหญ่ถึงหกคน แม้จะยังยืนหยัดได้ แต่เรี่ยวแรงเริ่มลดลงทุกวินาที ดวงตาคมกวาดสำรวจพื้นที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเริ่มวางแผน เพราะยังไม่แน่ใจว่าศัตรูมีทั้งหมดกี่คน หากช้ากว่านี้... เขาอาจช่วยน่านฟ้าไม่ทัน "ทิว" เสียงหมอกดังขึ้นผ่านวิทยุสื่อสาร ขณะบังคับโดรนบินสำรวจเหนือโกดัง "โดรนจับความร้อนได้ ด้านหลังโกดังมีอีกประมาณสิบคน แล้วก็มีเรือจอดอยู่สามลำ" ทิวทัดกัดกรามแน่น ฝั่งเขามีเพียงสามคน ขณะที่อีกฝ่ายมีมากกว่าสิบ ชนตรง ๆ คงเสียเปรียบแน่นอน "หมอก มากับกู" เขาหันไปสั่งเพื่อน ก่อนมองเสือ "มึงคอยซัพพอร์ตน่านฟ้า อย่าให้ใครเข้าใกล้ตัวมัน" "รับทราบ" สิ้นคำ เสือรีบเคลื่อนตัวไปหามุมยิง ก่อนหยิบลูกเบสบอลขึ้นมาทีละลูก แล้วขว้างออกไปอย่างแม่นยำ ปึก! ชายชุดดำคนหนึ่

  • รักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ   ผู้ชายเขาไม่เลือกแสดงว่าเจาไม่ชอบ

    "การหนีปัญหาอาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด... แต่มันช่วยปกป้องหัวใจของเราได้มากที่สุด" น่านฟ้าวิ่งโดยไม่รู้ว่าตัวเองมาหยุดอยู่ตรงไหนของเกาะ หันไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้สูงทึบกับเสียงน้ำตกที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ ลมหายใจเข้าออกแรงจนหน้าอกสั่ง ร่างกายอ่อนเพลียและหัวใจที่กำลังสั่นเทาไม่แพ้กัน "...ผมหลงป่าเหรอ" เมื่อสติเริ่มกลับมา เขารีบหันมองหาทางกลับ แต่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ไม่คุ้นเลยสักทาง โทรศัพท์ก็ไม่ได้หยิบติดตัวมา น่านฟ้ายกมือขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด มัวแต่วิ่งหนีความตกใจและความเสียใจ จนไม่ทันสังเกตเส้นทาง ก่อนที่มือจะเลื่อนไปลูบท้องตัวเองเบา ๆ เขาท้อง... และยังเป็นลูกแฝดอีกด้วย ความยินดีที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในหัวใจ เหมือนเป็นแรงผลักดันให้เขาอยากลุกขึ้นสู้กับทุกอย่างอีกครั้ง แต่ปัญหาตอนนี้คือ... เขาจะออกจากป่าแห่งนี้ได้อย่างไร "ช่วยด้วยครับ! มีใครอยู่ไหม! ช่วยด้วย!" เสียงตะโกนดังก้องไปทั่ว ก่อนจะสะท้อนกลับมา มีเพียงเสียงของตัวเองเท่านั้น "...เสียงเรือ!" ดวงตาของน่านฟ้าเป็นประกาย เขารีบวิ่งไปตามทิศทางของเสียง พร้อมตะโกนสุดเสียง "ช่วยด้วยครับ!

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status