All Chapters of พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 เงื่อนไขของนางคณิกาอันดับหนึ่ง (ตอนปลาย)“ถ้าท่านยืนยันจะให้ข้ารับงาน ข้าก็ยืนยันว่าข้าสะดวกแบบนี้เจ้าค่ะ แต่ถ้าท่านไม่สะดวก ข้ากลับไปนอนที่ห้องก็ได้”หลินจือเสี้ยวเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง นางเชิดหน้าใส่เถามามา โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไรเถามามากำมือแน่นด้วยความไม่พอใจ นางได้รับค่ำสั่งจากเจ้าของหอจันทร์กระจ่างมาว่า จะต้องทำให้หลินจือเสี้ยวรับงานให้ได้ เพื่อเป็นหน้าเป็นตาของหอนางโลมแห่งนี้ แต่ว่าก็มีข้อแม้คือห้ามใช้กำลังบังคับนางเป็นอันขาดนั่นทำเอาเถามามาลำบากใจอยู่ไม่น้อย และเมื่อมาเจอเงื่อนไขบ้าบอของหลินจือเสี้ยวอีก ยิ่งทำให้นางปวดหัวมากกว่าเดิม ตอนนี้กลับกลายเป็นว่านางไม่มีทางเลือกแล้ว“ก็ได้ ข้าให้เจ้าตามที่ร้องขอ”“ตกลงตามนี้เจ้าค่ะ”เมื่อได้คำตอบที่พึงพอใจ หลินจือเสี้ยวจึงย่อตัวรับ จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างสบายใจ และฮัมเพลงในลำคอเมื่อกลับมาที่ห้องพักส่วนตัวแล้ว หญิงสาวก็ปรึกษาเรื่องการสืบคดีกับหลิวหลินต่อทว่าเวลานี้ทั้งสองเหมือนถึงทางตันแล้ว เนื่องจากไม่สามารถสืบอะไรไปได้มากกว่าการคาดเดา หลินจือเสี้ยวและหลิวหลินคิดว่า เถามามาน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน

ตอนที่ 14 จำเป็นต้องเอาใจเพื่องาน (ตอนปลาย)หลิวหลินเอ่ยถามพลางยื่นมือมาจัดชุดที่หลินจือเสี้ยวสวมอยู่ให้เข้าที่เข้าทาง จัดเสร็จแล้วก็ไปหยิบน้ำมันหอมมาทาที่เนินไหล่ให้อีกเล็กน้อยหลินจือเสี้ยวนั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกออกว่าตนมีความสามารถในการเล่นผีผาอยู่ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ดีเท่านางสังคีต แต่ก็พอที่จะเรียกความสนใจจากบุรุษได้“หลิวหลิน...เจ้าไปบอกเถามามาว่า ข้าจะบรรเลงผีผา” นางรีบเอ่ยบอกอย่างตื่นเต้น“ได้เจ้าค่ะ” หลิวหลินรีบรับคำ และทำท่าว่าจะวิ่งออกไปแต่กลับถูกหลินจือเสี้ยวเรียกรั้งไว้ “ช้าก่อน”“ เจ้าไปสืบมาให้ข้าทีว่า แม่ทัพหยางชอบฟังเพลงอะไร ข้าจะบรรเลงเพลงนั้น”“เจ้าค่ะ”หลังจากรับคำสั่งแล้ว หลิวหลินก็วิ่งออกจากห้องไปปฏิบัติตามที่ได้รับมอบหมาย นางจึงเข้าไปแอบถามกับนายกองผู้หนึ่งว่า“ท่านนายกองเจ้าคะ ท่านรู้หรือไม่ว่าแม่ทัพหยางชอบฟังเพลงอะไร วันนี้จะได้เล่นผีผาให้ถูกใจท่านแม่ทัพ”“เช่นนั้นหรือ เอาล่ะข้าจะตอบเจ้าก็ได้ ท่านแม่ทัพหยางน่ะชอบฟังเพลง“เมื่อยามฝนพรำ”เป็นที่สุด เพราะเพลงนี้ทำให้เขาคิดถึงชีวิตวัยเด็ก” นายกองคนนั้นก็ตอบอย่างไม่ปิดบังเช่นกัน เนื่องจากเพลงนี้คือสิ่งที่ท่

ตอนที่ 16 คุณชายหวังเซียวซวน (ตอนปลาย) “เยี่ยม เจ้ายังคงเป็นผู้ที่บรรเลงผีผาได้ไพเราะที่สุดในเมืองอี้” เขาเอ่ยชื่นชม แล้วก้าวเข้ามาช้า ๆ พลางยิ้มให้หลินจือเสี้ยวอย่างอบอุ่นและอ่อนโยนหลินจือเสี้ยวมองตรงไปยังเจ้าของเสียงนั้นทันที พยายามนึกถึงความทรงจำที่ได้รับมา เขาคือคุณชายหวัง “หวังเซียวซวน” บุตรชายคนโตของเจ้าเมืองหวัง ผู้ปกครองเมืองอี้ในเวลานี้จากในความทรงจำ หวังเซียวซวนมาที่หอจันทร์กระจ่างแห่งนี้เป็นประจำ และชื่นชอบหลินจือเสี้ยวมาก มากถึงขั้นจะไถ่ตัวไปเป็นนางบำเรอที่จวน แต่ทว่าหลินจือเสี้ยวไม่ยอม เพราะนางมีแม่ทัพหยางในใจอยู่แล้ว นางถึงกับไปคุยกับเจ้าของหอจันทร์กระจ่าง ให้คิดค่าตัวนางให้แพงที่สุด จนหวังเซียวซวนไม่สามารถไถ่ตัวออกไปได้ ซึ่งเจ้าของหอทำอย่างที่นางขอแต่ทว่าหวังเซียวซวนก็ยังวนเวียนไม่เลิก เขาไปขอเงินจากบิดาเพิ่ม แต่บิดาเป็นคนขี้เหนียว ก็เลยถูกตีถูกด่าว่าเพียงเพื่อนางโลมคนเดียว ถึงกับจะเอาเงินไปใช้ล้างผลาญ เขาจึงยังไม่สามารถได้หลินจือเสี้ยวไปครอบครองจนถึงบัดนี้เห็นท่าว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่หลินจือเสี้ยวก็กล่าวลาทุกคนแล้วคืนผีผาให้นางสังคีต จากนั้นก็รีบขึ้นบันไดไปชั

ตอนที่ 18 ข้อแลกเปลี่ยนของแม่ทัพหยาง (ตอนปลาย)ในที่สุดหยางตงจือก็เปิดปากขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งก็จริง แต่กดดันไม่น้อย “ข้าช่วยเจ้าได้ แต่การช่วยเหลือเจ้าครั้งนี้ย่อมต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”ได้ยินอย่างนั้นทำให้หลินจือเสี้ยวชะงักไปเล็กน้อย แม้จะคาดเดาไว้แล้วว่าบุรุษผู้นี้ไม่ยอมช่วยเหลือโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยนแน่นอน แต่เมื่อได้ยินจากปากเขาตรง ๆ ก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้“ข้าเป็นเพียงนางคณิกา ไม่มีสิ่งล้ำค่ามากมายอะไร จะมอบให้ท่านหรอกเจ้าค่ะ” นางกล่าวอย่างตรงไปตรงมา มีท่าทีลังเลใจเหมือนกำลังคิดว่าจะแลกเปลี่ยนอะไรกับเขาดีชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยแทรก เพียงแต่จ้องมองนางด้วยสายตาที่จดจ่อ รอว่านางจะเสนออะไรออกมา“หากท่านต้องการเงิน ข้าจะพยายามรวบรวมมาให้ ท่านคิดค่าจ้างเท่าใดก็ว่ามาเถิด” หลินจือเสี้ยวจึงกล่าวต่อ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งสิ้นคำนั้น หยางตงจือก็หัวเราะในลำคอ รอยยิ้มคล้ายขันปรากฏขึ้นที่มุมปาก“เงินหรือ” เขาเอ่ยขึ้น พร้อมกับยกจอกสุราขึ้นหมุนช้า ๆ พลางมองนางด้วยแววตากึ่งเย้า “แม่นางแห่งหอจันทร์กระจ่างที่ยังไม่ผ่านการประมูลคืนแรกอย่างเจ้า จะมีเงินมากมายเพียงใดกัน”หล

ตอนที่ 20 ช่วยกันสืบคดี (ตอนปลาย)หลินจือเสี้ยวยังคงนั่งก้มหน้าอยู่ครู่หนึ่ง เหตุการณ์เทสุราหกล้นจอก ทำให้นางรู้สึกขายหน้าไม่น้อย แม้หยางตงจือจะมิได้ตำหนิรุนแรง แต่แววตาที่มองมาดูเหมือนจะตำหนิทั้งขบขันนั้น ก็ทำให้นางไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขาอยู่พักใหญ่แม่ทัพหนุ่มปล่อยให้นางเก็บอาการอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะดึงความสนใจกลับเข้าสู่เรื่องสำคัญดังเดิม เขายกมือขึ้นแตะขอบจอกสุราเบา ๆ สีหน้ากลับมาเคร่งขรึมอย่างที่ควรจะเป็น“กลับมาเรื่องคดีเถิด”น้ำเสียงเรียบต่ำของเขา ทำให้หลินจือเสี้ยวรีบตั้งสติ นางวางผ้าเช็ดในมือลง แล้วหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ส่วนหยางตงจือก็เริ่มทวนเรื่องที่หญิงสาวเล่าให้ฟังก่อนหน้า“เจ้าบอกว่าหลังจากดื่มสุราแล้ว เจ้าก็รู้สึกว่าถูกพาขึ้นรถม้าออกไปจากหอจันทร์กระจ่าง ใช่หรือไม่” เขาถามอย่างเคร่งขรึม คิ้วขมวดแทบจะชนกัน“ใช่เจ้าค่ะ”“นั่นหมายความว่าตอนที่ขึ้นรถม้า เจ้าคงยังมีสติอยู่บ้าง”“แม้จะมึนงงมาก แต่ข้ายังพอรับรู้สิ่งรอบตัวได้บ้าง”“เช่นนั้นเจ้าจำได้หรือไม่ว่า รถม้าคันนั้นมีลักษณะอย่างไร”อีกคนหนึ่งถาม อีกคนหนึ่งตอบอย่างไม่ติดขัด แต่ทว่าคำถามนี้ทำให้หลินจือเสี้ยวเงียบไป นางหลับตาลง