All Chapters of พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 41 คืนแรกของคณิกาอันดับหนึ่ง NC (ตอนต้น)หยางตงจือดึงอดีตนางคณิกาอันดับหนึ่งที่มาใกล้ มือหนาใช้เชยคงใบหน้าของนางให้ขึ้นมาสบสายตากัน ความเขินอายผสานกับความหวั่นไหวปรากฏในดวงตาของนาง เขายกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงไปประทับเรียวปากหนาลงไปที่ปากนุ่มที่เขาเฝ้ามองมานานรสสัมผัสที่เริ่มจากนุ่มนวลอ่านหวานให้หลินจือเสี้ยวค่อยๆ จูบตอบกลับไป แม้นางจะมาจากยุคอนาคต แต่ด้วยที่ยังไม่เคยมีคนรักมาก่อนทำให้การจูบเป็นการจูบตอบอย่างไร้เดียงสา มือของนางยกขึ้นคล้องไว้ที่ลำคอแกร่งเพื่อเป็นหลักยึดในตอนที่จูบนั้นร้อนแรงขึ้น“เจ้าช่างเป็นนางคณิกาที่จูบได้ไร้เดียงสายิ่งนัก” หยางตงจือเอ่ยขึ้นมาในตอนที่ถอนริมฝีปากออก เขาใช้มือลูบใบหน้าของนางอย่างทะนุถนอม“ก็ข้าบอกท่านแล้วนิเจ้าคะ ว่าข้าไม่ใช่นางคณิกาอันดับหนึ่งตามที่ทุกคนเข้าใจ ข้าก็แค่นางคณิการซุ่มซ่ามเท่านั้น ไหนเลยจะเชี่ยวชาญเท่าท่านแม่ทัพ” หลินจือเสี้ยวตอบกลับอย่างเขินอาย“เช่นนั้นข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้จักวิธีปรนนิบัติตัวข้าเอง และเจ้าก็เรียนรู้ไว้เพื่อใช้ปรนนิบัติข้าเพียงผู้เดียว” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยบอกอย่างอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีใครเคยได้ยินจากนั้นเขา

ตอนที่ 43 เจ้าเหมาะสมและคู่ควรที่สุด (ตอนต้น)ตั้งแต่วันที่จ้าวอันจือมาถึง บรรยากาศในจวนแม่ทัพก็เริ่มแปรเปลี่ยน จากความสงบเป็นความคลุมเครือ ที่เต็มไปด้วยเสียงซุบซิบนินทา จ้าวอันจือเริ่มสร้างเรื่องปล่อยข่าวลือ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเสื่อมเสีย หรือเรื่องที่จะสร้างความเสียหายให้กับหลินจือเสี้ยวได้ นางก็ไปเอามาเป่าหูสาวใช้ในจวนทั้งหมด สาวใช้ที่ไม่ชอบหลินจือเสี้ยวอยู่แล้วเพราะเป็นคณิกา ก็เข้าร่วมกับจ้าวอันจือ ต่างช่วยกันเผยแพร่ข่าวลือที่จ้าวอันจือสร้างขึ้นออกไปจนถึงนอกจวนเช้าวันหนึ่งขณะที่คนส่งธัญพืชกำลังยกของเข้าคลัง หลินจือเสี้ยวเพียงเดินผ่านและหยุดหลบทางตามมารยาท ทว่าเพียงเท่านั้นกลับถูกจ้าวอันจือนำไปขยายความ“พวกเจ้าเห็นหรือไม่” จ้าวอันจือเอ่ยกับสาวใช้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หลินจือเสี้ยวยืนส่งสายตาให้คนส่งธัญพืชคนนั้น ท่าทางสนิทสนมไม่น้อย”“จริงด้วยเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่มากับนางเอ่ยขึ้นเสียงดังจากนั้นไม่นาน คำกล่าวนั้นก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นข่าวลือที่ค่อย ๆ หนาหูขึ้น ทุกคนเริ่มมองหลินจือเสี้ยวในทางที่ไม่ดี แม้จะไม่มีผู้ใดเห็นสิ่งที่จ้าวอันจือกล่าวอ้างจริง ๆ ก็ตามเมื่อเรื่องไปถ

ตอนที่ 45 ข้าอยากอยู่ที่นี่กับท่านตลอดไป (ตอนต้น)ข่าวการแต่งงานของหยางตงจือ แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะมิได้มีการประกาศอย่างเอิกเกริก แต่ก็เป็นที่รับรู้กันในหมู่ผู้คนใกล้ชิด และผู้มีความเกี่ยวข้องกับจวนแม่ทัพทั้งหมดเป็นไปตามความต้องการของหลินจือเสี้ยว นางไม่อยากจัดงานยิ่งใหญ่เกินไป เพราะในเมืองอี้แห่งนี้ มีทั้งผู้ที่ชื่นชอบและไม่ชื่นชอบนาง ที่สำคัญ นางกลัวว่าจะทำให้สามีเสื่อมเสียชื่อเสียง ที่เลือกแต่งงานกับอดีตนางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอจันทร์กระจ่างเรือนใหญ่ของจวนแม่ทัพถูกจัดแต่งอย่างเรียบง่าย ผ้าแดงถูกแขวนไว้ตามทางเดินและประตูอย่างพอเหมาะ ไม่มากจนเกินไป แต่ก็เพียงพอให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเป็นมงคล โคมไฟสีแดงถูกจุดเรียงราย ตั้งแต่ลานหน้าจวนไปจนถึงห้องโถงใหญ่ แสงไฟอ่อนนุ่มส่องสะท้อนกับผืนผ้าไหมและเครื่องเรือน จนเกิดเงาระยิบระยับงดงามแม้งานจะไม่ใหญ่โต แต่ทุกอย่างกลับถูกจัดเตรียมอย่างประณีต ไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง แขกที่ได้รับเชิญมาร่วมงานแต่งล้วนเป็นผู้มีเกียรติ ทั้งขุนนางใกล้ชิด แม่ทัพร่วมรบ และสหายสนิทเพียงไม่กี่คนของหยางตงจือ ทุกคนต่างรับรู้ถึงความสำคัญของวันนี้ภายในห้

ตอนที่ 47 คืนเจ้าหอแสนหวาน (ตอนต้น)จากนั้นหยางตงจือก็ช้อนอุ้มนางไปที่เตียง แม่ทัพหนุ่มค่อย ๆ บรรจงจูบเจ้าสาวแสนสวยของเขา มือหนาดึงเนื้อผ้าของนางออกจนร่างเปลือยเปล่า นางเองก็ถอดเสื้อผ้าของเขาออกจากร่างเช่นกัน มือน้อยๆ เลื่อนลงไปจับมังกรของเขารูดขึ้นรูดลง จนมันแข็งเป็นลำขึ้นมา“เจ้าซุกซนเกินไปแล้วนะ” เขาพูดอย่างหยอกเย้า แล้วดึงกางเกงออกจากร่าง ปลดปล่อยมังกรร้ายออกมาสู่โลก“ก็เป็นท่านพี่ที่สั่งสอน” นางเองก็ตอบกลับพร้อมกับยิ้มยั่วยวนให้กับเขา หนึ่งเดือนที่มาอยู่ในจวนแห่งนี้ เขาสอนเธอให้รู้จักบทรักทุกค่ำคืน กว่าจะได้นอนก็เกือบจะรุ่งสาง“เช่นนั้นเจ้าแสดงฝีมือให้ข้าดูหน่อยเถิดว่า เจ้าเรียนรู้ได้ดีเพียงใด” เขาเองก็ตอบกลับอย่างหยอกล้อไม่ต่างกันจากนั้นเขาก็ขยับลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง แล้วกางขาออกกว้าง โดยดึงร่างบางที่เปลือยเปล่าให้มานั่งคุกเข่าที่กลางหว่างขาหลินจือเสี้ยวมองมังกรร้ายที่เขากำลังชักรูดอยู่แล้วกลืนน้ำลายลงคอ นางมาจากโลกปัจจุบันที่เรื่องแบบนี้เห็นได้ไม่ยาก แต่พอเจอของจริงก็หวาดหวั่นไม่น้อย‘เอาวะ ไม่มีใครตายเพราะอมของสามีหรอก หากจะทำให้เขามีข้าเพียงคนเดียว ข้าก็ต้องปรนนิบัติเขาใ

บทส่งท้าย บุตรชายของเรา (จบ)เพียงสองเดือนหลังจากพิธีแต่งงานผ่านพ้นไป ความสงบสุขที่เพิ่งตั้งหลักในจวนแม่ทัพ ก็ถูกสั่นคลอนด้วยข่าวด่วนจากชายแดน กองทัพของแคว้นข้างเคียงเคลื่อนไหวผิดปกติ เกิดการปะทะกันประปราย จากนั้นในเวลาไม่นาน ก็ลุกลามเป็นความไม่สงบที่ยากจะควบคุมในห้องโถงใหญ่จวนแม่ทัพหยางตงจือยืนฟังรายงานด้วยสีหน้าจริงจัง แผนที่ถูกคลี่ออกบนโต๊ะยาว เส้นทางการเคลื่อนทัพถูกขีดเขียนไว้ชัดเจน บรรยากาศหนักอึ้งด้วยกลิ่นอายของสงครามที่ใกล้เข้ามาเขาไม่มีทางเลือก การนำทัพออกไปครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงการปราบปรามเล็กน้อย แต่เป็นศึกที่อาจยืดเยื้อยาวนานก่อนออกเดินทาง หยางตงจือมาหาหลินจือเสี้ยวที่เรือน นางยืนอยู่ใต้ชายคา สีหน้าเรียบสงบ แต่แววตากลับซ่อนความกังวลไว้ไม่มิด“ครั้งนี้ข้าคงต้องไปนาน” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนหลินจือเสี้ยวพยักหน้าและตอบกลับเบา ๆ “ข้ารู้เจ้าค่ะ”สายลมพัดผ่านระหว่างคนทั้งสอง ความเงียบช่วงสั้น ๆ กลับหนักแน่นยิ่งกว่าคำกล่าวลาใด ๆ“เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี” เขากล่าวเสียงต่ำด้วยความเป็นห่วง“ท่านก็เช่นกัน” หลินจือเสี้ยวกล่าวพลางมองหน้าเขา น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วงเช่