All Chapters of พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 ไปเยือนจวนแม่ทัพ (ตอนต้น)สามวันต่อ...หน้าจวนแม่ทัพหยางเต็มไปด้วยรถม้าที่จอดเรียงรายกันอยู่ รถม้าพวกนั้นล้วนเป็นรถม้าคันใหญ่ ตกแต่งอย่างหรูหรา ทั้งหมดเป็นรถม้าของคุณหนูตระกูลขุนนาง หรือไม่ก็คุณหนูตระกูลร่ำรวยทั้งนั้นเมื่อคิดไปถึงคดีของหลินจือเสี้ยว ก็ทำเอาหยางตงจือถึงกับแปลกใจ เพราะว่ารถม้าพวกนี้ ไม่น่าจะไปมีส่วนเกี่ยวข้อง ในการรับส่งสตรีที่หอนางโลมได้ และก็ไม่แปลกที่รถม้าทั้งห้าคันนี้จะมีกลิ่นของน้ำมันหอมหรือว่ากลิ่นกำยาน เพราะบรรดาสตรีผู้มั่งคั่ง ต่างก็ใช้สิ่งนี้กันเป็นปกติอยู่แล้วแม่ทัพหนุ่มเรียกนายทหารคนสนิทเข้ามาหา แล้วยื่นเงินให้จำนวนหนึ่ง พร้อมกับออกคำสั่ง “เจ้าไปที่หอจันทร์กระจ่าง แล้วบอกกับเถามามาว่า ข้าต้องการให้หลินจือเสี้ยวมาปรนนิบัติรินสุรา และสนทนากับข้าเป็นเวลาหกชั่วยาม นี่คือเงินค่าเสียเวลาของนาง” “ขอรับท่านแม่ทัพ” นายทหารคนสนิทรับเงินมา จากนั้นก็รีบกวักมือเรียกคนขับรถม้า ให้ออกไปยังหอจันทร์กระจ่างในทันทีเวลาผ่านไปถึงสองเค่อ หลินจือเสี้ยวก็มาถึงที่จวนแม่ทัพ นางไม่คิดเลยว่าเถามามาจะไม่อิดออดเลยแม้แต่น้อย ยอมปล่อยให้นางออกมาข้างนอกได้อย่างง่ายดาย คงเพราะ

ตอนที่ 23 ความซุ่มซ่ามของเจ้า เกือบทำให้พวกเราตาย (ตอนต้น)หลังจากที่ลัดเลาะอยู่รอบ ๆ จวนเจ้าเมืองพักหนึ่ง หยางตงจือกับหลินจือเสี้ยว ก็หาทางเข้ามาข้างในจวนจนได้ ที่แรกที่พวกเขามุ่งตรงไป ก็คือโรงม้าที่อยู่ด้านหลังของจวน ม้าหลายตัวถูกขังไว้ในคอกเป็นอย่างดี ส่วนรถม้าทั้งสามคันนั้นจอดอยู่ด้านข้าง คนเฝ้าโรงม้ากำลังนั่ง ๆ นอน ๆ กระดิกเท้าอย่างสบายใจ พลางร้องเพลงด้วยเสียงที่ไม่ตรงกับระดับของดนตรีเท่าใดนักหยางตงจือยกมือขึ้นหนึ่งที นั่นก็ทำให้นางรู้แล้วว่าต้องหยุด เพื่อที่จะให้เขาเข้าไปก่อน แม่ทัพหนุ่มเดินอ้อมไปด้านหลัง ตรงที่คนเฝ้าโรงม้านอนอยู่ จากนั้นก็วางเม็ดอะไรบางอย่างสีดำ ไว้ใกล้ศีรษะของคนเฝ้าโรงม้า เม็ดนั้นส่งควันเบา ๆ ออกมา เพียงไม่ถึงสามอึดใจ คนเฝ้าโรงม้านั้นก็หลับไปอย่างไม่รู้ตัวเมื่อทางโล่งแล้ว หยางตงจือก็กวักมือเรียกให้หลินจือเสี้ยวเข้ามา“เจ้าขึ้นไปสำรวจดูด้านในรถม้าสามคันนี้ ทำเวลาให้เร็วอย่าชักช้าเป้นอันขาด ข้าจะคอยดูต้นทางให้เอง” เขาเอ่ยบอกนางอย่างเคร่งเครียด ต่อให้คนเฝ้าโรงมารับไปแล้ว ก็กลัวว่าคนอื่นจะผ่านทางมาเห็น แล้วจะเป็นเรื่องเสียก่อน“เจ้าค่ะ” หลินจือเสี้ยวพยักหน้ารับ

ตอนที่ 25 ตีสนิทเพื่อสืบคดี (ตอนต้น)วันต่อมา...หลินจือเสี้ยวไม่ได้มีหน้าที่อะไรมากนัก เนื่องจากเป็นวันชูโรงของนางคณิกาอันดับสองนั่นก็คือหยวนปิง นางมีการแสดงร่ายรำ เพื่อต้อนรับคณะพ่อค้าจากต่างเมืองซึ่งเป็นแขกประจำของนางทว่ากลับมีเรื่องให้ต้องเปลี่ยนการแสดงอย่างกะทันหัน เนื่องจากหวังเซียวซวน ลูกค้ามือหนักของหอจันทร์กระจ่างก็มาด้วย ทำเอาเถามามาตัดสินใจไม่ถูกเลยว่า จะให้ผู้ใดขึ้นทำการแสดง ระหว่างหลินจือเสี้ยวหรือว่าหยวนปิงดีในใจของเถามามานั้น อยากจะให้หลินจือเสี้ยวขึ้นแสดงอยู่แล้วอย่างไรเสียคุณชายหวังจากจวนเจ้าเมืองนั้น จ่ายหนักกว่าพวกพ่อค้าต่างเมืองหลายเท่า แต่ทว่าหยวนปิงกลับไม่ยอม เพราะมีไม่กี่ครั้งหรอกที่นางจะมีโอกาสที่จะโดดเด่นเช่นนี้เมื่อตัดสินใจไม่ได้ เถามามาจึงต้องจัดตารางการแสดงใหม่ โดยนางได้บอกว่า “เช่นนั้นก็ให้หลินจือเสี้ยวบรรเลงผีผาก่อน ส่วนเจ้า...หยวนปิง เจ้าร่ายรำหลังจากที่หลินจือเสี้ยวบรรเลงผีผาเสร็จก็แล้วกัน”“แต่เถามามา ถ้าข้าแสดงทีหลังหลินจือเสี้ยว ผู้คนจะไม่สนใจข้า” หยวนปิงเอ่ยโต้แย้งขึ้นมา นางไม่ยอมรับคำตัดสินของเถามามา ที่จะปรับเปลี่ยนการแสดงวันนี้เถามามาไม่รับฟ

ตอนที่ 27 ความลับของเถามามา (ตอนต้น)หลินจือเสี้ยวมองบุรุษตรงหน้าด้วยความงุนงนกับอารมณ์ที่แปรปรวนของเขา ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ นางผายมือให้หยางตงจือนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม“เมื่อครู่ที่ข้าได้พบหวังเซียวซวนอย่างที่ท่านเห็น” นางเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความระแวดระวัง ใบหน้าเริ่มเคร่งเครียด สบตาแม่ทัพหนุ่มแล้วเอ่ยด้วยน้าเสียงจริงจัง “ข้าพยายามถามเขาหลายอย่าง ทว่าเขาพยายามบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”หยางตงจือไม่พูดแทรก เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงให้เล่าต่อหลินจือเสี้ยวกล่าวต่อ น้ำเสียงนางดูกังวลพอสมควร “ข้ารู้สึกได้ว่าเขากำลังสังเกตข้า”“ สายตาของเขาไม่เหมือนเดิม มันเหมือนกำลังทดสอบว่า ข้าจำอะไรไม่ได้จริงหรือไม่ แต่เมื่อสนทนากันไปสักพัก ดูเหมือนเขาเชื่อแล้วว่าข้าจำไม่ได้จริง ๆ”“หากว่าเขาเป็นคนก่อเหตุจริง ๆ ก็ย่อมไม่มีทางบอกเจ้าตามตรง หรอก” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ ๆ จากนั้นหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วถามออกไป “เจ้าคิดว่าเขาเป็นคนทำร้ายเจ้า ใช่หรือไม่”หลินจือเสี้ยวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า“เป็นไปได้เจ้าค่ะ แต่ข้าไม่มีหลักฐาน” สายตามองไปยังพื้นโต๊ะต

ตอนที่ 29 ความจริงที่เจ็บปวด (ตอนต้น)หน้าจวนเจ้าเมืองเต็มไปด้วยเสียงผู้คนเข้าออก รถม้าบางคันจอดอยู่หน้าประตูใหญ่ ขณะที่เหล่าคนงานและพ่อค้าส่งของ ต่างทยอยกันเข้าไปด้านในอย่างเป็นระเบียบไม่ไกลจากประตูจวนเจ้าเมือง หลินจือเสี้ยวสวมชุดผ้าฝ้ายสีหม่น มัดผมแบบสาวใช้ธรรมดา ใบหน้าถูกแต้มให้ดูหมองคล้ำเล็กน้อยจนกลบความงามเดิมไปเกือบหมดส่วนหยางตงจือสวมเสื้อเหมือนของคนงาน ไหล่หนาแบกคานไม้ที่แขวนถังผักดองสองใบเอาไว้ ท่าทางดูไม่ต่างจากพ่อค้าส่งของทั่วไป กลิ่นเปรี้ยวของผักดองลอยจาง ๆ จากถังไม้ ทำให้ภาพลักษณ์ของเขายิ่งสมจริง“จำไว้นะ พูดให้น้อยที่สุด” หยางตงจือเอ่ยบอกเสียงเบา โดยไม่หันมามองได้ยินอย่างนั้น หลินจือเสี้ยวพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วเอ่ยเสียงเบาเช่นกัน “แล้วท่านล่ะ หน้าท่านมันไม่เหมือนคนแบกของเท่าไรเลยนะ”ชายหนุ่มเหลือบตามองนางแวบหนึ่ง แล้วบอกกลับไป “เจ้าก็ไม่เหมือนสาวใช้”คำตอบสั้น ๆ ทำให้นางเงียบไปทันที แต่ก็แอบค้อนใส่เขาไปหนึ่งทีทั้งสองเดินเข้าไปต่อแถวกับคนส่งของอื่น ๆ อย่างแนบเนียน เมื่อถึงหน้าประตู คนเฝ้าประตูสองคนยืนขวางอยู่ สายตากวาดมองแต่ละคนอย่างไม่ใส่ใจนัก“สองคนนี้เป็นใคร มาจาก