All Chapters of พลิกชะตานางคณิกาข้ามภพ: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31 คำสารภาพของเถามามา (ตอนต้น)เงาร่างหนึ่งแอบซ่อนอยู่ตรงด้านล่างบันได เมื่อเห็นหลินจือเสี้ยวกับหยางตงจือกลับเข้ามาก็รีบตามขึ้นไปทันที ทว่าไม่ได้เปิดประตูเข้าไปร่วมสนทนาด้วย ร่างนั้นยืนอยู่หน้าประตู เอาหูแนบแอบฟังสิ่งที่คนข้างในกำลังจะสนทนากันในขณะที่หลินจือเสี้ยวกับหยางตงจือกำลังสนทนากันอยู่นั้นร่างนั้นก็แอบฟังและเก็บรายละเอียดทุกอย่าง เมื่อฟังจบก็หันหลังกลับเตรียมจะออกจากหอจันทร์กระจ่าง เพื่อไปบอกกับหวังเซียวซวนให้เขาหาทางหนีทีไล่“เถามามา...ท่านมาทำอะไรตรงนี้ นี่ท่านแอบฟังที่พี่จือเสี้ยวกับท่านแม่ทัพสนทนากันอย่างนั้นหรือ” หลิวหลินทักเสียงดัง จนเถามามาถึงกับสะดุ้งยังไม่ทันได้ก้าวพ้นจากหน้าประตูเสียด้วยซ้ำ แม่เล้าคนนี้ก็ถูกจับได้เสียก่อน นางมีท่าทีอึกอักตอบไม่ถูก rพยายามหาคำแก้ตัว แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกหลิวหลินเองก็จ้องหน้าเถามามาเขม็ง นางกางแขนกางขาออกมาขวางไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เถามามาวิ่งหนีได้ เมื่อเถามามาไม่ตอบ นางก็ถามคำถามที่คาดว่าจะกดดันเถามามาได้ขึ้นมา“นี่ท่านมีส่วนร่วมกับเรื่องทั้งหมดใช่หรือไม่ ทุกอย่างล้วนเป็นฝีมือของท่าน ท่านช่างเป็นคนที่ชั่วช้าเสียจริง” หลิวห

ตอนที่ 33 ฟ้องร้องหวังเซียวซวน (ตอนต้น)บรรยากาศที่ศาลาว่าการเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะทุกคนต่างก็เฝ้ารอการมาของหวังเซียวซวนกันอย่างใจจดใจจ่อ ใช้เวลาราวสองเค่อ เจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการเมือง ก็ไปพาหวังเซียวซวนมาถึงที่ศาลประจำเมืองหวังเซียวซวนเมื่อเห็นคนมามุงเยอะก็งุนงง เดิมที่เขาคิดว่าบิดาเรียกมาช่วยงานตามปกติ เพราะคนที่ไปตามมานั้นไม่ได้บอกว่าเรียกเขามาทำไมชาวเมืองที่รออยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นคุณชายจวนเจ้าเมืองก้าวเข้ามา ก็พากันมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ถึงแม้ว่าหวังเซียวซวนผู้นี้จะดูเป็นคนชายเจ้าสำราญก็จริง ทว่าที่ผ่านมา เขาดูไม่เหมือนกับคนที่จะ ทำร้ายผู้ใดได้เลย เขาออกจะอ่อนโยนกับสตรี ซ้ำยังดูอ่อนแอเล็กน้อยเสียด้วย“ไม่เชื่อนะว่าคนอย่างคุณชายหวังนี่ จะกล้าฆ่าใครด้วย ข้าเห็นแต่เขาถือพัด ไม่เคยเห็นเขาถือดาบเลยสักครั้ง”“นั่นน่ะสิ นี่ถ้าไม่เห็นว่าเขาเข้าออกหอนางโลมแล้วละก็ ข้าคงคิดว่าเขาเป็นชายตัดแขนเสื้อเสียด้วยซ้ำ”“หรือว่านางคณิกาพวกนี้คิดจะใส่ร้ายเขาจริง ๆ”เสียงซุบซิบจากกลุ่มชาวบ้านที่มามุงดูดังขึ้นไม่หยุดหลินจือเสี้ยวเองก็ได้ยิน ในใจคิดว่า ‘พวกเจ้าถูกบุรุษมารยาอย่างหวังเ

ตอนที่ 35 ไม่ต้องเป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งแล้วนะ (ตอนต้น)หลังจากทุกอย่างสิ้นสุดลง หอจันทร์กระจ่างก็กลับมาสว่างไสวเช่นเดิม เสียงผีผาและเสียงหัวเราะดังแผ่วคลอไปทั่วโถงใหญ่ ราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นมาก่อน แต่สำหรับหลินจือเสี้ยวทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปแล้ว นางยืนอยู่ริมระเบียง มองแสงโคมที่ไหวเอนเบา ๆ ในใจรู้สึกโล่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความกดดันที่เคยแบกไว้ค่อย ๆ คลายลง เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นด้านหลัง แม้ไม่หันไปมองนางก็รู้ว่าใคร“เหตุใดจึงมายืนเหม่ออยู่ตรงนี้” หยางตงจือเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบหลินจือเสี้ยวหันกลับมาเล็กน้อย ยิ้มบาง ๆ ให้เขา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้าแค่รู้สึกว่าทุกอย่างมันจบลงแล้วจริง ๆ”“จบแล้วก็ถือว่าเป็นเรื่องดี” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้น เขาเดินเข้ามาหยุดข้างนาง สายตามองออกไปยังโถงด้านล่าง“เรื่องทั้งหมด ข้าต้องขอบคุณท่าน ถ้าไม่มีท่าน ข้าคงไม่มีทางรู้ความจริง และคงไม่สามารถล้างแค้นให้ตัวข้าเอง และนางคณิกาทั้งหกคนนั้นได้” หญิงสาวกล่าวอีกครั้ง น้ำเสียงของนางจริงจัง ทั้งยังฟังแล้วดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งหยางตงจือเหลือบตามองนางเล็กน้อย ก่อนตอบสั้น ๆ “ข้

ตอนที่ 37 เริ่มชีวิตใหม่ (ตอนต้น)เช้าวันที่หลินจือเสี้ยวกำลังจะจากหอจันทร์กระจ่าง คนที่นางอยากจะร่ำลามากที่สุดเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากหลิวหลิน เด็กรับใช้ผู้ที่อยู่เคียงข้างและคอยช่วยเหลือนางทุกเรื่อง หลิวหลินวิ่งตามออกมาที่หน้าประตู หยุดมองหลินจือเสี้ยวกับหยางตงจือ ก่อนที่น้ำตาจะไหลพรากออกจากดวงตาทั้งสองข้างหลินจือเสี้ยวยิ้มบาง ๆ นางหันหลังกลับแล้วเดินเข้าไปใกล้หลิวหลิน แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ข้ากำลังจะไปแล้ว”มือทั้งสองข้างวางเบา ๆ ลงบนบ่าของหลิวหลิน หลิวหลินเงยหน้าขึ้นมองสบตาหลินจือเสี้ยว ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นเคย“ดีแล้ว” หลิวหลินกล่าวอย่างยินดี “ในที่สุดท่านก็ได้ออกไปจากที่นี่”หลินจือเสี้ยวยิ้มบาง ๆ ความรู้สึกบางอย่างเอ่อขึ้นมาในอก สีหน้าแสดงความผิดหวังออกมา“หลิวหลิน…” นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ข้าขอโทษ”“ขอโทษเรื่องอะไรเจ้าคะ” สาวน้อยถามเสียงสั่น“ขอโทษที่ข้าช่วยเจ้าไม่ได้” หลินจือเสี้ยวก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างมีน้ำตารื้นขึ้นมา “เงินที่ข้ามี มันไม่มากพอจะไถ่ตัวเจ้าออกไป”คำกล่าวนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่พยายามเก็บซ่อน นางคิดเรื่องนี้มาตลอดทั้งคืน แม้จะพยายามปลอ

ตอนที่ 39 ข้าเป็นสตรีของท่านแม่ทัพ (ตอนต้น) หลังจากวันนั้น ชีวิตของหลินจือเสี้ยวในจวนแม่ทัพก็ดำเนินไปอย่างสงบเรียบง่าย ทุกเช้านางตื่นขึ้นท่ามกลางแสงแดดอ่อนที่ส่องผ่านหน้าต่าง ได้ยินเสียงคนงานในจวนเริ่มต้นงานของวันใหม่ ไม่ต้องรีบร้อนแต่งกายเพื่อรับแขก ไม่ต้องฝืนยิ้มให้ผู้คนที่นางไม่รู้จัก ทุกอย่างดูผ่อนคลายกว่าชีวิตในหอจันทร์กระจ่างเป็นอย่างมากหยางตงจือเองแม้จะยุ่งกับหน้าที่การงาน แต่ก็มักหาเวลามาหานางเสมอ บางครั้งเพียงนั่งดื่มชาเงียบ ๆ ด้วยกัน สนทนากันเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน แต่ความเงียบระหว่างทั้งสองกลับไม่เคยอึดอัด ตรงกันข้าม มันกลับให้ความรู้สึกมั่นคง อย่างที่หลินจือเสี้ยวไม่เคยสัมผัสมาก่อนนางเริ่มชินกับชีวิตเช่นนี้ และเผลอคิดไปไกลกว่าที่เคยตั้งใจไว้จนกระทั่งวันหนึ่ง ความสงบที่เคยมีก็ถูกทำลายลงอย่างไม่ทันตั้งตัวช่วงสายของวันนั้น มีรถม้าคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าจวน เสียงล้อไม้บดกับพื้นหินดังขึ้นชัดเจน จนดึงดูดสายตาของผู้คนในจวนไม่นานนักสตรีผู้หนึ่งก็ลงจากรถม้า นางสวมชุดผ้าไหมเนื้อดีสีอ่อนละมุน แต่กลับขับผิวของนางให้ยิ่งดูโดดเด่น ใบหน้าสะสวย งดงามแบบคุณหนูตระกูลสูงศั