บททั้งหมดของ Devil Bad Boy กับดักรักร้ายของนายปีศาจ : บทที่ 41 - บทที่ 50

“หยุดบ้าสักทีคริสตัล!” ไฮเฟลรีบวิ่งไปคว้าตัวคนสร้างปัญหาให้ถอยออกห่างร่างบางฉันยกมือลูบแก้มข้างขวาที่ถูกตบเข้าอย่างจัง ความแสบบนใบหน้ายังเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บภายในใจ“สมน้ำหน้า! คนอย่างแกมันควรจะโดนตั้งแต่วันนั้นแล้ว สะใจฉันจริงๆ!” คริสตัลหัวเราะเยาะเย้ยมีความสุขที่สามารถเอาคืนคนอวดดีได้ฉันจ้องใบหน้าสวยคมนิ่ง หัวใจบีบรัดแน่นอย่างโกรธจัด ย่างเท้าก้าวไปหาร่างบางแสนเย้ายวน คริสตัลเหยียดยิ้มเมื่อเห็นรอยแดงอันเกิดจากน้ำมือของตน“อย่าครับคุณไอรีน พอเถอะครับ” ไฮเฟลรีบคว้าแขนเรียวเอาไว้ “ที่นี่มีนักข่าวอยู่ คุณกำลังดังอย่าเสี่ยงเลยครับ ไม่คุ้ม” ชายหนุ่มกระซิบเตือนนักข่าวงั้นเหรอ? ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ ก็เห็นว่ามีนักข่าวจำนวนไม่น้อยกำลังยืนถ่ายรูป ถ่ายคลิปกับเหตุการณ์ตรงหน้าจริงสิ วันนี้พวกนักข่าวมาสัมภาษณ์ฉันนี่น่า“ขอบคุณนะคะที่บอก” ฉันกระซิบตอบร่างสูงฉันปลดมือหนาให้หลุดออกจากเรียวแขน ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปหาผู้หญิงตรงหน้า“ทำไม แกจะมาตบฉันคืนเหรอ เอาซี้! เอาเลย ฉันไม่กลัวน้ำหน้าดารากระจอกๆ อย่างแกหรอก นังไอรีน!”คริสตัลยังคงสิ้นสติอย่างต่อเนื่อง ความโกรธบังตาจนทำให้เธอไม่ส

ณ ร้านอาหารชื่อดังย่านใจกลางเมือง“ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะครับว่าคุณไอรีนจะชอบทานเผ็ดขนาดนี้” เสียงเข้มพูดด้วยรอยยิ้ม พลางกับตักหมูน้ำตกรสแซ่บใส่จานให้คนตรงหน้า“ขอบคุณค่ะ” ฉันเอ่ย ก่อนจะพูดต่อ “ฉันชอบทานเผ็ดตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ ยิ่งเผ็ดยิ่งอร่อย”“ผมไม่สู้เลยครับ เผ็ดเกินไป” ไฮเฟลหัวเราะเบาๆฉันก็อดอมยิ้มไม่ได้ เพราะเวลานี้ใบหน้าคมคายนั้นแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์ของอาหารอีสาน ทั้งส้มตำปูปลาร้าเอย น้ำตาหมูเอย ยำรวมมิตรเอย ทุกอย่างล้วนแต่มีรสชาติจัดจ้านทุกจาน ทำเอาผู้ชายมาดเท่ห์ตรงหน้าฉันเหงื่อตก“ผมกินน้ำไปเยอะมากเลยอ่ะ ไม่ไหวๆ” ร่างหนาพูดพร้อมกับใช้สองมือพัดเป่าลมเย็นเข้าที่ริมฝีปากบวมเจ่อฉันหลุดขำกับท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเขา“คุณไอรีนขำอะไรครับ”“ขำคุณนั่นแหละค่ะ ทำท่าทางเหมือนเด็กน้อยเลย ฮ่าๆ” ฉันอดไม่ได้จริงๆ เขาในเวลานี้ทั้งน่าขำและน่ารักในเวลาเดียวกัน“คุณไอรีนก็…” คนถูกแซวหน้าง้ำงอ “ก็ผมเผ็ดนี่น่า” เจ้าตัวพูดเสียงอ่อย“เอางี้ เดี๋ยวเราไปทานไอศกรีมเย็นๆ กัน ฉันเลี้ยงเอง โอเคไหมคะ” เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเอ่ยปากจะเลี้ยงเขาน่ะ“ให้ผมจ่ายเถอะครับ คุณไอรีนเป็นผู้หญิง ผมเป็นผู้ชาย ให้ผมจ่ายจะเหมาะก

“ฮัลโหล” เสียงโทรศัพท์ปลุกให้ฉันต้องตื่นจากนิทรา ใคกันนะ โทรมาแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ มันน่าจับหักคอนัก(คุณไอรีนอยู่ไหนครับเนี่ย)น้ำเสียงปลายสายแลร้อนรน“นอนอยู่” ฉันตอบเสียงงัวเงีย(หะ! นอนอยู่) ปลายสายตกใจ“ก็ใช่น่ะสิ จะตกใจทำไม” ฉันนอนหลับตาคุย“ว่าแต่นี่ใครเนี่ย?”(ผมเองครับ)“ผมเอง ผมไหนอ่ะ”โอ๊ย ง่วง! (ซันนี่ครับ) ปลายสายตอบเสียงเรียบ“เอ้า นายซันนี่…. โทรมาทำไมแต่เช้าหะ อยากตายเหรอ”(คุณไอรีนครับ กรุณาตื่นไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะครับ อีกครึ่งชั่วโมงผมจะไปรับที่คอนโดฯ โอเคไหมครับ)“ไม่โอเค” ฉันตอบทันควัน“ทำไมนายต้องมารับฉันที่คอนโดฯ ด้วยไม่ทราบ”เออนั่นน่ะสิ คนจะนอนยังมีหน้ามาสั่งนู่นสั่งนี่ เชอะ!(นี่คุณอย่าบอกนะว่าคุณลืมอะ) ปลายสายตกใจอีกครั้ง“ลืม ฉันลืมไร?”(ก็วันนี้คุณมีงานถ่ายแบบที่บริษัทฯ ไงครับคุณไอรีน)อ้อ… ถ่ายแบบ“หะ! ถ่ายแบบ” ฉันตาสว่างขึ้นมาทันใด “นะ นะ นี่กี่โมงแล้วเนี่ย?” ฉันลุกลี้ลุกลน ลุกจากเตียงอย่างลนลาน(จะเก้าโมงแล้วครับ คุณน่ะสายไปตั้งชั่วโมงหนึ่งแล้วนะ เนี่ย ทีมงานเขาเริ่มบ่นกันแล้วด้วย) ซันนี่ร่ายยาวให้ตายเถอะ! สายตั้งหนึ่งชั่วโมง โอ๊ย! ยัยไอรีน หล่อนสมองปลาทอ

แม้ฉันจะไม่รู้ว่าเขาโกรธเกลียดฉันเพราะเรื่องอะไรก็ตาม แต่ในเมื่อซีโร่ประกาศศึกออกมาแบบนั้นแล้ว ฉันก็คงต้องเข้มแข็งเพื่อเตรียมรับมือกับความร้ายกาจของคนตรงหน้า ซีโร่เหวี่ยงร่างเล็กลงบนโซฟาเมื่อมาถึงห้องๆ หนึ่งที่กว้างใหญ่พอตัว“อวดดีทั้งๆ ที่ไม่ได้มีดีอะไร!” คำพูดเหยียดหยามฉันไม่สนคำพูดพล่อยๆ ของคนปากเสีย ตั้งท่าจะลุกขึ้นยืนแล้วเตรียมออกไปจากห้อง ไม่อยากอยู่กับเขาเพียงลำพังสองต่อสอง ฉันรังเกียจ ขยะแขยงแม้แต่เสียงลมหายใจของเขาร่างสูงพอเห็นดังนั้นก็รีบโถมร่างกายอันบึกบึนของตนล้มลงทับคนตัวเล็กในทันที มือหนาจับแขนเรียวทั้งสองข้างขึ้นไปไว้บนศีรษะหญิงสาว“จะทำอะไร” บ้ามาก ฉันไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย มันเสี่ยงเกินไปสำหรับฉัน“ไง พูดได้แล้วเหรอ” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มละไม“ปล่อยฉัน” ฉันกดเสียงต่ำ จ้องตาเขาจริงจัง“ก็อยากจะปล่อยอยู่หรอกนะ แต่ว่าตอนนี้เธอทำให้มันตื่นเสียแล้วสิ” ซีโร่พูดเสียงแหบพร่า ส่งสายตาเชิญชวนคนใต้ร่าง“ทุเรศ!” ฉันตวาดใส่ ก่อนจะพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากการเกาะกุม “ปล่อยสิ ปล่อย!”“ดิ้นมากๆ จะยิ่งทำให้ฉันหมดความอดทน เธอก็น่าจะรู้ใจผู้ชายดีนิ โดยเฉพาะผู้ชายอย่างฉัน” คนพูดยิ้มย

“นายออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันคุยธุระเสร็จแล้วจะรีบตามออกไป” ฉันเอ่ยเสียงเรียบซันนี่พยักหน้าช้าๆ กับการตัดสินใจของไอรีน ชายหนุ่มเดินออกไปจากห้องทันทีอย่างไม่รั้งรอ ทีนี้ก็เหลือแต่เพียงชายหนุ่มทั้งสามคน กับหญิงสาวเพียงหนึ่งคนเท่านั้นบรรยกาศอันน่าอึดอัดเริ่มมาคุขึ้นเรื่อยๆ“พวกนายมีอะไรก็ว่ามา” แล้วฉันก็เป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบ ฉันไม่ได้อยากอยู่กับพวกเขานานสักเท่าไหร่หรอก อยากจะรีบคุยรีบออกไปเร็วๆ มากกว่า“เรื่องคืนนั้นน่ะ พวกฉัน…” ยูกิยังพูดไม่ทันจบ“พวกนายจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีกทำไม ต้องการอะไรไม่ทราบ!” ฉันตะคอกเสียงดัง จะพูดเรื่องราวอันน่าสมเพชแบบนั้นขึ้นมาอีกทำไม ชอบนักใช่ไหมที่ได้ทำร้ายฉัน พวกเขาสนุกกันมากเหรอถึงได้ทำแบบนี้“ไอรีน ใจเย็นๆ ก่อน” อชิเป็นฝ่ายปราม“เหอะ ใจเย็นงั้นเหรอ” ฉันเค่นเสียงหัวเราะ “พวกนายทำเลวกับฉันขนาดนี้ยังมีหน้ามาบอกให้ฉันใจเย็นอีกเหรอ”เชื่อเลย!“ก็ถ้าเธอไม่ใจเย็นแล้วเราจะคุยกันรู้เรื่องไหม เธออย่าเพิ่งงี่เง่าได้ไหมวะ!” ฟาโรเริ่มโมโหขึ้นมาดื้อๆ“มึง ไม่เอาน่า” ยูกิเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อน ฟาโรพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ แล้วจ้องหน้าฉัน ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มดุดัน“พวกฉั