บททั้งหมดของ Devil Bad Boy กับดักรักร้ายของนายปีศาจ : บทที่ 21 - บทที่ 30

“ไม่เชื่อเหรอ” คนถูกถามย้อนถามกลับ ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ มันดูไม่น่าเชื่อด้วยประการทั้งปวง นิสัยต่างกันสุดขั้วขนาดนี้ และไหนจะท่าทางราวกับอยากฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่งอีก ดูยังไงก็ไม่ใช่คนเป็นพี่น้องกัน ถึงจะต่างมารดาก็เถอะ ก็ฉันจำได้ที่ซีโร่บอกว่าเขาเป็นลูกเมียน้อย“ซีโร่เป็นน้องผม แต่สำหรับเขา ผมคงไม่ใช่พี่ชายของเขาหรอก” เสียงเข้มเอ่ยราวกับว่าเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ได้มีท่าทีซีเรียสอะไร“ทำไมล่ะ เกลียดกันมากขนาดนั้นเลยเหรอ” ฉันยังคงถามต่อ ฉันรู้ว่ามันดูไม่ควรที่ฉันจะละลาบละล้วงเรื่องในครอบครัวของเขา แต่ความอยากรู้มันก็ชนะความยับยั้งชั่งใจทุกอย่าง“ผมไม่เคยเกลียดเขานะ แต่เขาเกลียดผมกับ…” พูดถึงตรงนี้ เจ้าของใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มก็พลันเศร้าขึ้นมา “แม่”“ซีโร่เขาเกลียดแม่ของผมมาก เพราะว่า…”“พะ พอเถอะค่ะ” ฉันรีบห้ามก่อนที่เขาจะพูดจบ “อย่าเล่าให้ฉันฟังเลย แค่ฉันถามมันก็มากเกินไปแล้ว” ฉันว่าอย่างเกรงใจ เรียกเสียงหัวเราะได้ดีจากคนข้างกาย“คุณหัวเราะทำไม” ฉันขมวดคิ้วถาม“ก็คุณทำหน้าตาแบบนั้นจะไม่ให้ผมขำได้ยังไง ฮ่าๆ”ร่างสูงพูดไปก็หัวเราะไป“ฉันทำหน้าแบบไหนกันเล่า” ฉันทำเสียงขึ้นจมูก“ผมไม่ถือหรอ

“เข้ามาสิ”น้ำใสหลีกทางให้ฉันเดินเข้าห้อง ยัยนี่ยังคงสะอึกสะอื้นตลอดเวลา ฉันทิ้งตัวนั่งลงกับโซฟาที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางห้องนั่งเล่น น้ำใสเดินหายเข้าไปในครัว ก่อนจะเดินกลับมาหาฉันพร้อมกับถือแก้วน้ำส้มคั้นสีสวยอยู่ในมือ“ว้าว น่ากินจัง”ฉันยิ้มร่า ยัยนี่รู้ใจฉันเสมอว่าฉันชอบหรือไม่ชอบอะไร“อ่ะ ฮึกๆ” น้ำใสยื่นแก้วน้ำส้มคั้นส่งให้ฉันพร้อมกับเสียงสะอื้น ยิ่งเห็นยัยนี่ร้องไห้ฉันก็ยิ่งรู้สึกผิด“ชื่นใจ” ฉันดื่มจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว“หยุดร้องไห้ได้แล้วแกน่ะ ฉันก็กลับมาแล้วนี่ไง”“ก็ฉันยังไม่หายตกใจนี่ แกหายไปแบบนั้นทั้งคืน ไหนบอกจะไปบริษัทฯ ไง แล้วทำไมถึงกลับมาเอาป่านนี้” น้ำใส่ว่าเป็นชุด มือเรียวเล็กปาดน้ำตาออกจากแก้มใสแรงๆพอเจอคำถามนี้ของคนตรงหน้า ฉันก็แทบจะไปไม่เป็น“ก็ไปบริษัทฯ นั่นแหละ แต่พอดีว่าเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะ เลยทำให้ต้องหายไปแบบนั้น” ฉันตอบยิ้มๆ แต่มันเป็นยิ้มแหยๆ ซะมากกว่า! ให้ตายเหอะ ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ความรู้สึกที่ต้องมานั่งโกหกเพื่อนรักของตัวเอง มันไม่ใช่ตัวตนฉันเลยสักนิด“มีเรื่องอะไรเหรอ” น้ำใสทำหน้าตาอยากรู้“เอ่อ คือ” ฉันกลอกตาไปมา ก่อนจะตัดใจ

“ซีโร่” ฉันครางเสียงเบาหวิวเมื่อทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก ก็พบกับเขา บุคคลที่ฉันไม่ปรารถนาที่จะเจอมากที่สุด!“ว่าไง กำลังจะออกไปไหนกัน”“ไปทานข้าว” ไฮเฟลตอบเสียงราบเรียบ ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร ผิดกับน้องชายต่างมารดา ที่แค่รู้ว่าพี่ชายที่เกลียดชังกำลังจะพาร่างบางออกไปข้างนอกก็ถึงกับควันออกหู“ทานข้าวที่ไหนล่ะ ร้านอาหาร หรือว่า…” เสียงเข้มเว้นวรรค“โรงแรม” มุมปากกระตุกยิ้มร้าย“มากไปแล้วนะซีโร่”แล้วก็เป็นฉันที่ทนความหยาบคายจากเขาไม่ไหว“อยากให้น้อยก็ไปกับฉันสิ” ซีโร่สวนทันควัน“พอได้แล้วซีโร่” ไฮเฟลพาร่างสูงใหญ่มาบดบังร่างกายของฉัน ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มจริงจัง “นายจะไปทำตัวเกเรที่ไหนก็ไป แต่ที่นี่บริษัทฯ คุณพ่อ กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วย”“หึ! รู้สึกว่าพักหลังนายจะเอาคุณพ่อมาอ้างบ่อยเหลือเกินนะพี่ชาย” ซีโร่กระแหนะกระแหน ใบหน้าคมคายฉายชัดแห่งความไม่พอใจ“ไปกันเถอะค่ะคุณไฮเฟล”ฉันเอื้อมมือไปจับต้นแขนของไฮเฟลเบาๆ เพื่อบอกให้เขารู้ว่า ณ ตอนนี้ฉันไม่อยากยืนร่วมหายใจกับผู้ชายต่ำช้าอย่างซีโร่“ครับ” เสียงเข้มตอบรับ ก่อนที่จะแอบถือวิสาสะจูงมือหญิงสาวเดินไปข้างหน้า หากเป็นในเวลาอื่นเขาไม่กล้าทำเช่

[บันทึกพิเศษ: ซีโร่]“ฮัลโหล ไอ้ฟาโร มึงช่วยหาผู้หญิงให้กูสักคนดิ”ผมบอกเจตนารมณ์ทันทีที่ปลายสายกดรับ(มึงจะเอาไปทำไม?) น้ำเสียงงุนงง เพราะปกติแล้วคนอย่างซีโร่ไม่จำเป็นต้องร้องขอผู้หญิงจากใคร“เอามานั่งเล่นมั้ง” ผมประชด “ตอนนี้กูอารมณ์ค้างมาก กูต้องการด่วน ตอนนี้และเดี๋ยวนี้ด้วย!”บ้าจริง! ไอรีนเล่นงานผมได้แสบทรวง(กูจะไปหาให้มึงจากที่ไหน? ตอนนี้กูอยู่กับแม่)เสียงปลายสายเป็นกังวล“งั้นก็เอาเด็กของมึงมาคนหนึ่ง” ผมบอกเสียงเรียบ(หะ! เด็กกูเนี่ยนะ มึงอดยากขนาดจะเคลมผู้หญิงของเพื่อนแล้วเหรอวะ)“มึงเอามาเหอะน่า กูขอครั้งเดียว คนเดียว กูต้องการมากจริงๆ” ผมกัดฟันพูด ความร้อนรุ่มกำลังกัดกินหัวใจ(เออๆ จะเลือกก่อนไหมล่ะ เดี๋ยวกูส่งรูปให้ดู)“ไม่ต้องส่ง ใครก็ได้กูโอเคหมด ขอแค่เป็นหญิงแท้ก็พอ”ผมรีบตัดบท ไม่จำเป็นต้องเลือกอะไรมากมาย ในเมื่อคนอย่างฟาโรถ้าไม่สวยไม่เอ็กซ์ไม่ผ่านสายตามันอย่างแน่นอน(โห ไอ้ซีโร่ นี่มึงอยากมากขนาดนี้เลยเหรอวะ)“กูไม่ได้อยาก แต่กูแค่กำลังค้าง! จบนะ”ผมเริ่มอารมณ์เสีย ก็เพราะยัยตัวแสบคนเดียวที่ทำให้ผมต้องเป็นแบบนี้ คอยดูนะ เจอกันคราวหน้าผมจะเล่นงานให้หนักจนลงจากเตียงไม

“เอาหน่อยไหม” ผมถามไอ้อชิที่นั่งอยู่ข้างๆ“ไม่อ่ะ ช่วงนี้กูไม่อยากสูบ” คนพูดโบกมือบาย“ทำไมวะ ปกติมึงสูบจัดกว่าใครเพื่อนเลย” ผมถาม เห็นมันในลุคนี้แล้วผมไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่“ไม่มีไร กูแค่… เบื่อๆ” คนพูดทำหน้าเหนื่อยหน่าย“มึงไม่กล้าสูบมึงก็บอกมันไปไอ้อชิ” เสียงของ ยูกิ ดังขึ้น เมื่อมองเหตุการณ์อยู่นาน ร่างสูงใหญ่กอดอกมองเพื่อนพลางยิ้มละไมที่มุมปาก แววตาล้อเลียนฉายชัดออกมา“ทำไมไม่กล้าสูบวะ?” ผมสงสัย “นี่พวกมึงมีอะไรปิดบังกูหรือเปล่า มีอะไรที่กูควรรู้แล้วยังไม่รู้ปะ”ผมถามแล้วจ้องหน้าทีละคน“ก็ไอ้อชิมันกำลังทำตัวเป็นคนแก่ที่ดีในการพิชิตใจเด็กน้อยน่ะสิ” เสียงทะเล้นของฟาโรเอ่ย“มึงหุบปากไปเลยไอ้ฟาโร” อชิมองค้อนเพื่อน“มึงจะอายอะไรวะ กับเพื่อนกับฝูงแท้ๆ” ฟาโรต่อปากต่อคำ“ก็มันกลัวเสียฟอร์มเสือใหญ่น่ะสิ” ยูกิหัวเราะในลำคอ“เดี๋ยวก่อนนะครับ คุณมึงทั้งหลาย”ผมรีบขัดบทสนทนา “ช่วยกรุณาแจ้งกูสักเล็กน้อยว่าสิ่งที่พวกคุณมึงพูดกันอยู่เนี่ย คือเรื่องอะไรวะ”หงุดหงิดแล้วนะ มันคุยกันข้ามหัวผมไปมาเนี่ย“ก็ไอ้อชิมันไปตกหลุมรักเด็กสาวน่ารักวัยมัธยมปลาย”ไอ้ฟาโรพูดไปยิ้มไป ผมหันขวับมองหน้าเพื่อนรักทันที อ