บททั้งหมดของ Devil Bad Boy กับดักรักร้ายของนายปีศาจ : บทที่ 51 - บทที่ 60

84

บทที่ 20.1 - ยื่นมือมาช่วยเหลือ (เรื่องด่วน)

ฉันนั่งอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน คำพูดของพวกเขาทั้งสามคนยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท มีทุกความรู้สึกทั้งดีใจ โล่งใจ และหนักใจ หนักใจกับสิ่งที่อยากรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้ผู้ชายคนนั้นโกรธแค้นฉันได้มากถึงเพียงนี้“ทำไมไม่ออกไปครับ ผมรอตั้งนาน” เสียงเข้มของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันฉันเงยหน้ามองบุคคลที่เดินเข้ามาใกล้“ทุกคนเขารอนางแบบอยู่นะ” ซันนี่พูดเสียงเรียบ ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า เมื่อได้ยินว่ากำลังมีงานให้ต้องสะสาง“ทุกคนในกองคงด่าฉันแหลกแล้วมั้ง” ฉันพูดติดหัวเราะ“ไม่หรอกครับ ทุกคนเข้าใจสถานการณ์ดี” ซันนี่ให้กำลังใจ“แต่ฉันกลับไม่เข้าใจอะไรเลย”ฉันพูดเสียงเครือน้ำตาร่วงหยดลงบนตักของตัวเอง เวลานี้ฉันไม่อยากทำอะไรเลย อยากหนีไปให้ไกล ไกลที่สุดเลยยิ่งดีเหนื่อยไปหมดทั้งกายและใจซันนี่เห็นสภาพของไอรีนก็อดสงสารไม่ได้ ร่างสูงนั่งลงข้างๆ หญิงสาว เอื้อมมือไปคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอดแนบอก มือหนาปลอบประโลมลูบศีรษะทุยอย่างอ่อนโยน“ฮึก” ฉันสะอื้นไห้ออกมาทันทีที่มีคนให้พักพิง ไม่คิดมาก่อนเลยว่าแผงอกของอีตานี่จะอบอุ่นได้มากถึงเพียงนี้“ถึงผมจะไม่ค่อยรู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่ผมก็เห็นใจคุณนะ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 20.2 - ยื่นมือมาช่วยเหลือ (เจ็บตรงไหนไหม) (จบตอน)

ณ สตูดิโอ ‘ทีมงานเปลี่ยนนางแบบ’พอได้ยินประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของนายซันนี่ ฉันก็รีบวิ่งออกจากห้องเพื่อลงมายังชั้นที่ใช้ถ่ายทำทันทีและไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนายซันนี่ถึงทำหน้าเครียดขนาดนั้นคริสตัล“โอ๊ะ นางแบบเก่ามาแล้วหรือคะ”คริสตัลจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า เก่า ฉันไม่สนใจยัยผู้หญิงจอมกวนประสาท ย่างกรายเข้าไปหาตากล้องที่กำลังทำหน้าตาไม่บอกบุญอยู่เพียงลำพัง“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนนางแบบกะทันหันแบบนี้” ฉันไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา“คือ” ตากล้องอ้ำอึ้ง“พูดมาเถอะค่ะ ถึงขั้นนี้แล้ว” ฉันคาดคั้นตอนนี้ฉันโมโหสุดๆ เหมือนถูกทำอะไรข้ามหน้าข้ามตา ทั้งๆ ที่โปรเจคนี้เราประชุมกันมาก่อนหน้าเป็นแรมเดือนแล้วว่าจะให้ฉันเป็นนางแบบโปรโมทให้กับทางบริษัทฯแล้วนี่มันอะไร เนี่ยเหรอคือสิ่งที่ฉันได้รับ“พี่คะ ไอต้องการคำตอบว่าทำไมถึงเปลี่ยนนางแบบกะทันหัน” ฉันถามอีกครั้ง“ฉันสั่งเอง!” เสียงเข้มเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง… เสียงที่ไม่ต้องเห็นหน้าฉันก็รู้ว่าเป็นใคร“เธอมีปัญหาอะไรไม่ทราบ” ซีโร่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ชายหนุ่มยิ้มเย้ยมาแต่ไกล“โปรเจคนี้เราคุยกันมานานแล้วว่าจะให้ฉันเป็นนางแ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 21.1 - หวั่นไหว (ซีโร่... นายจะเป็นยังไงบ้างนะ)

ณ โรงพยาบาลเอกชน“คุณหมอคะ คนไข้เป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่คุณหมอออกมาจากห้องฉุกเฉินฉันก็รีบปรี่เข้าไปถามอาการของซีโร่“ตอนนี้ปลอดภัยแล้วครับ แต่ว่าต้องให้คนไข้นอนโรงพยาบาลสักคืนหนึ่งก่อน เพื่อเช็คอาการให้แน่นอนอีกที”คุณหมอมากด้วยวัยวุฒิเอ่ยอย่างสุภาพ ค่อยโล่งอกหน่อย แค่ปลอดภัยก็ดีแล้ว“หมอขอตัวก่อนนะครับ”“ค่ะคุณหมอ ขอบคุณนะคะ” ฉันยกมือไหว้คนตรงหน้าฉันเดินเข้าไปภายในห้องฉุกเฉินที่เต็มไปด้วยผู้ป่วยมากมาย เตียงนอนติดริมหน้าต่างปรากฏร่างของซีโร่ที่หลับตาพริ้มไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น ที่ศีรษะของเขาถูกพันด้วยผ้าก๊อตสีขาวขุ่น เผยให้เห็นรอยเลือดจางๆ เขาเจ็บตัวเพราะช่วยฉันเอาไว้แท้ๆฉันทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เตียงนอน เอื้อมมือไปจับมือหนาแผ่วเบาด้วยกลัวว่าเขาจะตื่น ฉันไม่อยากรบกวนเขา อยากให้เขาพักผ่อนอย่างเต็มที่“อาการเป็นไงบ้างครับ” เสียงเข้มของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง“นายซันนี่” ฉันหันหลังไปก็พบกับคนคุ้นเคย“หมอว่าไงบ้าง กลับบ้านได้เลยป่าว” ซันนี่ถามต่อ“ยังหรอก ต้องรอดูอาการอีกสักคืน แต่โดยรวมก็ปลอดภัยแล้วล่ะ” ฉันยิ้มตอบ“คุณดูเป็นห่วงเขามากเลยนะ” ซันนี่พูดขึ้น คำว่าเป็นห่วงทำเอาฉันถึงกั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 21.2 - หวั่นไหว (มาหาหน่อยได้ไหม ไอรีน)

พอๆ หยุดคิดได้แล้วยัยไอรีน จะไปห่วงเขาทำไม อย่าลืมสิว่าเราสองคนเป็นศัตตรูกันนะ ต้องไม่ห่วง ไม่สน ไม่แคร์สิถึงจะถูก“มาแล้วแกงส้มชะอมไข่ทอด เสิรฟ์พร้อมข้าวสวยร้อนๆ หนึ่งจาน” น้ำใสยกสำหรับมาตั้งตรงหน้าฉัน“อ้าว แล้วของแกล่ะ” ฉันทักท้วงเมื่อเห็นมีแค่ที่เดียว“ฉันไม่หิวน่ะ แกกินเถอะ”“อะไรๆ ไอเอทเหรอ” ฉันแกล้งแซวก็ยัยนี่ชอบบ่นอยู่ตลอดว่าอ้วนอย่างนั้นอ้วนอย่างนี้ ฉันไม่เห็นว่านางจะอ้วนตรงไหนเลย มโนไปเองทั้งนั้น“ประมาณนั้น” น้ำใสยอมรับกรายๆ “เอาน่าแกกินเถอะ”“โห กินคนเดียวมันจะไปอร่อยอะไร” ฉันเบ้ปากเซ็งๆ“เดี๋ยวฉันนั่งดูแกกินเป็นเพื่อน โอเคไหม?”“ไม่กินแต่มานั่งดูฉันกินเนี่ยนะ”น้ำใสพยักหน้ายิ้มๆ“มากินด้วยกันเหอะแก แกไม่อ้วนหรอก หุ่นดีแล้ว”ฉันไม่ได้อวยนะ แต่ยัยนี่หุ่นดีเว่อร์แล้วจริงๆ ถ้าผอมมากกว่านี้ก็คงไม้เสียบผีแล้วล่ะ“หาเพื่อนกินข้าวด้วยเหรอ” น้ำใสหรี่ตามอง“มองฉันในแง่ลบตลอด ฉันแค่เป็นห่วงแกย่ะ ไม่อยากให้เที่ยวอดข้าวอดปลา เดี๋ยวก็พาลไม่สบายกันพอดี”ตัวยิ่งเล็กๆ อยู่ ถ้าป่วยขึ้นมาลำบากแย่“เหรอ” น้ำใสทำท่าคิดหนัก“เออ มากินด้วยกันมา เดี๋ยวฉันไปตักข้าวให้ โอเคไหม”“เฮ้ยๆ แกนั่งเหอะ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 21.3 - หวั่นไหว (กอดเธอแบบนี้ คิดถึงความหลัง)

“มาช้าจัง” คำทักทายจากเจ้าของห้อง (ชั่วคราว) ซีโร่กดรีโมตปิดทีวีแล้วหันหน้าไปทางร่างบางที่เพิ่งเดินเข้ามา“ไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนเหรอ” เขาถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวมาตัวเปล่า“แล้วทำไมต้องเอามาเปลี่ยนด้วยล่ะ ฉันไม่ได้มาค้างสักหน่อย” ฉันวางกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาตัวยาว“มาถึงนี่แล้วฉันไม่ให้เธอกลับไปง่ายๆ หรอกนะ”“หมายความว่าไง” ฉันขมวดคิ้ว“ฉันไม่จ้างพยาบาลพิเศษแล้ว เพราะฉะนั้นคืนนี้เธอต้องอยู่ดูแลฉัน” ร่างสูงอมยิ้ม“คิดจะมัดมือชกฉันเหรอ” ฉันถามเสียงเขียว “ฉันแวะมาดูนายแปบเดียวแหละ เดี๋ยวก็กลับแล้ว”“แต่ที่ฉันนอนเจ็บอยู่ตอนนี้ก็เป็นเพราะช่วยเธอไว้นะ” ซีโร่ทวงบุญคุณ (อีกแล้ว)“คิดอยู่แล้วเชียว คนอย่างนายเคยทำอะไรดีๆ ให้ใครจากใจบ้างไหม” ฉันเหน็บแนมเสียงหยัน“อยู่เถอะนะ อยู่เป็นเพื่อนฉัน ฉันกลัว” คนพูดทำสายตาลอกแลก มองไปซ้ายทีขวาทีอย่างระแวง“กลัวอะไร?”สายตาของเขาพลอยทำเอาฉันรู้สึกขนลุกไปด้วย“กลัวผีน่ะ”ซีโร่ทำเสียงแหบพร่าตอนพูดคำว่า ผี ออกมา!“เงียบไปเลยนะ!” ฉันรีบวิ่งเข้าไปปิดปากเขา “อยู่ในโรงพยาบาลใครเขาให้พูดเรื่องผีเรื่องสางกัน นายบ้าหรือเปล่าเนี่ย”บ้าที่สุด มาพูดกระตุกต่อมให้ฉันกลั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 21.4 - หวั่นไหว (บดจูบเอาแต่ใจ)

“ตอนที่ฉันไปบ้านเธอครั้งแรก แล้วเธอก็ทำกับข้าวให้ฉันกิน จำได้ไหมว่าตอนนั้นฉันก็เข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลังแบบนี้” ร่างสูงร่ายยาวไปเรื่อย“…”การที่เขาพูดถึงความหลังมันทำให้ฉันรู้สึกไม่ชอบเลย ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องราวเหล่านั้น ฉันไม่อยากจำ ไม่อยากนึกถึง ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ดี เป็นความสุข แต่ฉันก็ไม่อยากให้เขารื้อฟื้น“ไอรีน เธอยังคงจำได้ใช่ไหม ความรักระหว่างเราสองคนในตอนนั้น” ซีโร่กดปลายจมูกหอมแก้มนวลของร่างบาง ฉันไม่ขัดขืนแม้ว่าตอนนี้เขากำลังล่วงเกินฉันอยู่ เพราะจิตใจของฉันมันล่องลอยออกจากร่างไปแล้ว มันกำลังโบยบินกลับไปยังจุดเริ่มต้นจุดที่ฉันกับเขาเคยมีช่วงเวลาดีๆ ซึ่งกันและกัน“ฉันยังไม่เคยลืมเลยนะ ฉัน…”“แต่ฉันลืมไปแล้ว” ฉันพูดแทรกขึ้นก่อนที่เขาจะเอ่ยจบ“ไอรีน “ น้ำเสียงเข้มแอบเศร้า“จะพูดมันขึ้นอีกทำไม อยากจะแกล้งอะไรฉันอีกไม่ทราบ จะบอกรักฉันอีกงั้นเหรอ” ฉันพูดเสียงเย้ยหยัน“ไม่ใช่นะ” คนเบื้องหลังพยายามจะแย้ง“ไม่ใช่แล้วอะไรล่ะ เดี๋ยวนายก็ทำแบบคราวก่อนอีก พอนายบอกรักฉัน ทำให้ฉันตายใจได้สำเร็จ สุดท้ายนายก็เหยียบย่ำหัวใจของฉันจนไม่มีชิ้นดี”คิดจะมาตบหัวแล้วลูบหลังเหรอ ฉันไม่ลืมง่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 21.5 - หวั่นไหว NC18+ (ปลดปล่อยฉันทีได้ไหม ซีโร่) (จบตอน)

“เนี่ยเหรอการพูดคุยดีๆ ของนาย หนสุดท้ายก็ไม่พ้นทำร้ายฉันอยู่ดี” ฉันเถียง“ก็เธอไม่อยากคุยกับฉันนี่ เอะอะก็จ้องแต่จะหนีๆ แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ” ซีโร่เองก็ไม่ยอมแพ้ระหว่างที่ทั้งสองโต้เถียงกันไปมา ไอรีนนั้นไม่รู้เลยว่าเธอกำลังถูกคนเบื้องบนปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดจนกระทั่งถึงเม็ดสุดท้าย“หยุดนะ!” ฉันรีบตะคุบมือหนาเอาไว้ไม่ให้เขาถอดเสื้อเชิตสีครีมของฉันออก เวลานี้บราเซียสีดำที่ฉันใส่ปกปิดของสงวนกำลังอวดโฉมต่อสายตาหื่นกระหาย ซีโร่เห็นแค่นั้นลำคอหนาก็แห้งผากราวกับขาดน้ำมาเป็นแรมปี“บอกให้หยุดไง!” ฉันแหกปากอีกครั้ง ร่างสูงก้มใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ไปมาตามซอกคอหอมกรุ่น ไล่ประทับรอยจูบสร้างรอยแดงไว้ทั่วลำคอระหง“ซีโร่ ปล่อย” ฉันพยายามร้องบอกให้เขาปล่อย พยายามปกป้องตัวเองสุดฤทธิ์ ส่งเล็บยาวเข้าข่วนใบหน้าเขาเป็นพัลวันเสื้อเชิตตัวสวยถูกฉีกกระชากออกจากกัน และคนทำไม่รอช้า มือหนาจัดการปลดสายบราเซียตัวจิ๋วออกไปติดๆ“กรี๊ด ซะ… ซี อื้อ”ซีโร่ปิดเสียงร้องแสนน่ารำคาญนั้นด้วยริมฝีปากหยัก ชายหนุ่มเคล้าคลึงบดจูบจนเกิดเสียงดัง ส่งปลายลิ้นอุ่นร้อนเข้าไปทักทายภายในโพรงปากหอมหวานของร่างบางจากความดุดันแปรเปลี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 22.1 - ทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง (คนตัวเล็กขี้เซา)

[บันทึกพิเศษ: ซีโร่]ผมลืมตาขึ้นเมื่อแสงสว่างจากผ้าม่านสาดส่องเข้ามาด้านใน บิดขี้เกียจสลัดความเหนื่อยล้าออกจากร่างกาย เมื่อคืนนี้ผมทำตัวเป็นหมาป่าหิวกระหายที่ตักตวงความสุขจากไอรีนจนเกือบเช้า ผมไม่เคยปรนเปรอผู้หญิงคนไหนเลยนอกจากเธอ…ข้างกายของผมมีร่างบางที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติ ใบหน้าหวานหลับตาพริ้มเผยให้เห็นขนตางอนยาว จมูกโด่งรั้นสุดแสนน่ารักสร้างความหมันเขี้ยวในจิตใจ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปแตะเล่นเบาๆ“หึ” ผมกระตุกยิ้มเมื่อไอรีนสะบัดหน้าหนีนิ้วมือของผม คงจะกำลังหลับสบายสินะ เลยไม่อยากให้ใครรบกวนผมค่อยๆ สลัดผ้าห่มผืนหนาออกจากกายอย่างช้าๆ ไม่กล้าทำรุนแรงด้วยกลัวว่าคนตัวเล็กจะตกใจตื่นเสียก่อนผมจัดการใส่เสื้อคลุมอาบน้ำที่ทางโรงพยาบาลเตรียมเอาไว้ให้ แล้วเดินไปหยิบไอโฟนที่วางอยู่ตรงโต๊ะรับแขกมากดเลื่อนหารายชื่อของคนที่ต้องการโทรออกSunny“ฮัลโหล ซันนี่”(ครับคุณซีโร่ มีอะไรหรือเปล่าครับ)“สั่งให้คนให้ไปเปิดบ้านพักที่ภูเก็ตรอฉันที เอาหลังใหญ่นะ”(เปิดบ้านที่ภูเก็ต ทำไมเหรอครับ) ปลายสายเอ่ยถาม“ฉันจะพาไอรีนไปเที่ยว” ผมตอบเสียงเรียบความจริงผมเองก็ไม่ได้อยากบอกอะไรละเอียดนักหรอก แต่เป็นเพร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 22.2 - ทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง (เจ็บมากหรือเปล่า)

“สะ เสื้อผ้าผู้หญิงเหรอคะ” หล่อนถามย้ำเพื่อความแน่ใจ“อืม” ผมพยักหน้า “ชั้นล่างมีห้างสรรสินค้าอยู่นิ คงไม่เกินความสามารถคุณหรอกนะ” ผมเอ่ยเสียงเรียบ มองตาก็รู้ว่าเธอคิดยังไงกับผม แต่ผมไม่แคร์หรอก ยัยนี่ไม่ได้อยู่ในฐานะที่ผมจะต้องมานั่งอธิบายอะไรให้ฟังยืดยาว ไม่จำเป็น“ค่ะ” พยาบาลสาวตอบเสียงอ่อย“แปบนะ” ผมเดินไปหยิบกระเป๋าตังสุดหรูยี่ห้อดังมาเปิดหาบัตรเครดิตยื่นส่งให้กับเธอ“เอาแบรนด์ที่แพงที่สุดของห้าง ขอสวยๆ ด้วย คุณเองก็ดูมีรสนิยมดี หวังว่าคงไม่ทำให้ผมผิดหวัง”ดูจากลักษณะท่าทางแล้ว ผู้หญิงคนนี้คงมาในแนว กลางวันเป็นนางฟ้า ส่วนกลางคืนก็เป็นนางแมวยั่วสวาทผมดูคนไม่ผิดหรอก โดยเฉพาะพวกผู้หญิง“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” พยาบาลสาวรับบัตรเครดิตนั่นมาถือไว้ในมือ รวยใช่เล่น เสียดายที่ไม่ชายตาแลเธอ ไม่งั้นนะ เธอจะรูดบัตรซื้อของให้แหลกกระจายกันไปข้างหนึ่งเลยเชียว“ออกไปได้แล้ว”“ค่ะ” ร่างบางก้มศีรษะให้ชายหนุ่มก่อนหนึ่งที แล้วจัดการเข็นรถเข็นออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วทีนี้ก็เหลือเพียงแต่เขากับเธอเท่านั้น“ใกล้เวลาแล้ว”ผมมองนาฬิกาบนฝาผนัง ใกล้ได้เวลาที่ไอ้พวกนั้นจะเดินทางมาถึงนี่แล้ว ผมต้องรีบปลุกไอรีนให
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 22.3 - ทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง NC20+ (อดใจไม่ไหว) (จบตอน)

“ซะ ซี อื้อ”เสียงหวานครวญคราง เมื่อร่างกายถูกรุกรานจากคนตัวโต ความเสียวซ่านแล่นเข้ามาทักทายทั่วทุกอณูของร่างกาย ผมลากไล้ปลายลิ้นวนเวียนไปรอบๆ อย่างเย้ายวน สลับกับขบเม้มความงามตรงหน้าให้คนตัวเล็กได้เสียวกระสันมากกว่าเดิม“อ๊า” ใบหน้าหวานแหงนหงายไปทางด้านหลัง ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย เสียงครางรัญจวนของเธอดังกึกก้องภายในห้องน้ำหรู เนิ่นนานพอสมควรที่ผมหยอกเย้ากับเกสรงาม“อืม”ชายหนุ่มทำให้เธอสุขสมอีกครั้ง เมื่อริมฝีปากหยักเคลื่อนย้ายจากส่วนล่างมาทักทายที่ยอดอกอิ่มสองเต้าเสียงดูดคลึงเม็ดทับทิมสีแดงสด ซีโร่ทำราวกับหิวกระหายมาเป็นแรมปี ลิ้นสากละเลงซ้ายทีขวาทีอย่างตะกระตะกลาม เป็นเหตุให้ไอรีนต้องแอ่นร่างรับกับสัมผัสอันเร่าร้านที่เขามอบให้“อ๊ะ จะ เจ็บนะ” ความรัญจวนถูกเบรกกะทันหันเมื่อความเป็นชายที่แสนใหญ่โตสอดประสานเข้ากับร่างบาง ไอรีนจิกเล็บแหลมคมลงบนไหล่กว้างเพื่อระบายความเจ็บปวด“ไหนบอกว่าจะไม่ทำไง อ๊ะ เจ็บ” เสียงหวานประท้วง น้ำตาคลอเบ้า แม้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ร่วมรักกับเขา หากมันก็เจ็บไม่น้อยเพราะเธอยังใหม่อยู่มากสำหรับเรื่องแบบนี้“ซีบอกตอนไหนว่าจะไม่ทำ” เสียงเข้มยียวนผมเ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
456789
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status