บททั้งหมดของ Devil Bad Boy กับดักรักร้ายของนายปีศาจ : บทที่ 61 - บทที่ 70

84

บทที่ 23.1 - ช่วงเวลาแห่งความสุข (คนหวงเมีย)

[บันทึกพิเศษ: Devil Gang]“นี่มึงจัดหนักขนาดนี้เลยเหรอวะ” ฟาโรถามคำถามเป็นคนแรกหลังเห็นสภาพสลบไสลของไอรีน“นี่แค่เบาๆ” ซีโร่เอ่ยเสียงเรียบ“สาบานว่านี่เบา” ฟาโรตาโต “ถ้ามึงไม่เบาเขาไม่ตายคามือมึงเลยหรือวะ” ชายหนุ่มส่ายหน้าเขาเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าเพื่อนตนเซ็กส์จัดขนาดไหน เพียงแต่ไม่คิดว่าขนาดผู้หญิงบอบบางอย่างไอรีน ซีโร่จะกล้าทำรุนแรง“แล้วเขาสลบแบบนี้มึงจะทำยังไงเนี่ย” ยูกิถามเสียงเครียด“ก็อุ้มดิวะ จะไปยากอะไร” ซีโร่ตอบ“กูอุ้มให้มะ” ฟาโรรีบเสนอ“เสือก!” เสียงเข้มแยกเขี้ยวใส่เพื่อนชายตัวดี “ทำไมกูจะไม่รู้ว่ามึงคิดอะไรอยู่ไอ้ฟาโร อยากจะแต๊ะอั๋งเธอล่ะสิ” ซีโร่รู้ทัน“โห เซ็งเลย” คนถูกจับทางได้แอบเสียดาย ตัวเล็กกะทัดรัดแบบนั้นคงจะนุ่มนิ่มไม่เบา“มึงเลิกเล่นได้แล้ว” ยูกิปรามฟาโร “แล้วนี่มึงจะเอาไงต่อไป” เขาหันไปถามซีโร่ที่นั่งมองร่างบางบนเตียงไม่ห่างร่างสูงคอยจับนู่นจับนี่ให้ไอรีนไปเรื่อย จับผมบ้าง จับเสื้อบ้าง จับกระโปรงบ้าง“ไม่เอาไงหรอก” คนตอบไร้อารมณ์“จะไม่เอาไงได้ไงวะ สิ่งที่มึงทำมันเกินเลยไปหรือเปล่าไอ้ซี”ยูกิหน้าเครียด ซีโร่ชะงักการกระทำต่อคนตัวเล็ก หันใบหน้าอันหล่อเหลามามองบร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 23.2 - ช่วงเวลาแห่งความสุข (พยายามเอาใจ)

“พวกมึงจะกลับเลยก็ได้นะ ขอบใจมากที่มาส่งกู” ผมหันไปบอกพวกมันทุกคน“โห พอเอาตัวรอดปุ๊บก็ถีบหัวส่งพวกกูทันทีเลยนะครับคุณเพื่อน” ฟาโรลากเสียงประชดประชัน“งั้นเดี๋ยวพวกกูกลับก่อนแล้วกัน” อชิบอกเสียงเรียบ“เฮ้ย จะกลับเลยอ่อ อยู่ปาร์ตี้ริมทะเลกันก่อนปะ”ฟาโรงอแง“มึงจะอยู่ทำซากอะไรวะ หญิงก็ไม่มีข้างกายสักคน” ยูกิทำหน้าเบื่อหน่าย“ทำไมจะไม่มี” ฟาโรยิ้มทะเล้น ปรี่เข้าไปลูบแก้มเนียนใสของไอรีน “ก็คนนี้ไง ขาว สวย เซ็กซี่ คนเดียววิน!” หนุ่มจอมขี้เล่นยิ้มหวาน“มึงตีกูทำไมวะ?” ฟาโรเจ็บจนตัวงอผมทำหน้าที่ฟาดฝ่ามือลงบนแผ่นหลังของมัน“ก็มึงอยากอยู่ไม่ซุกเองทำไมล่ะ กูบอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าอย่ามาทำรุ่มร่ามกับเมียกู” ซีโร่ออกคำสั่งเฉียบขาด“เออๆ คำก็เมียสองคำก็เมีย อย่าให้กูมีเมียบ้างนะเว้ย”ฟาโรเบ้ปากใส่“มึงมานี่” ยูกิล็อคคอฟาโร แล้วลากให้เจ้าตัวมายืนข้างตน“พวกกูกลับก่อนแล้วกัน” ยูกิตัดบทรีบเอ่ยปากลา“อืม ขับรถกลับดีๆ ล่ะ” ซีโร่โบกมือลาเพื่อนฝูง“ไอ้ซี มึงเองก็อย่ารุนแรงไปนะเว้ย เบาๆ มือหน่อย เนื้อตัวของไอรีนยิ่งขาวๆ อวบๆ อะ โอ๊ย! อะไรของมึงวะไอ้อชิ มาหยิกหูกูทำไม” ฟาโรที่กำลังคะนองปากร้องลั่น“มึงนี่มัน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 23.3 - ช่วงเวลาแห่งความสุข (บังคับให้พูดคำนั้น)

ระหว่างที่ซีโร่คอยกำกับสั่งงานคนงานอยู่นั้นฉันก็นั่งเล่นบนเตียงใหญ่ กดรีโมทเปลี่ยนทีวีดูช่องนั้นช่องนี้ไปเรื่อยอย่างไม่มีจุดหมาย แต่ก็นั่นแหละ ก็ไม่เห็นมีรายการไหนสนุกสักรายการว่าด้วยเรื่องของฉันกับซีโร่ ทุกคนคงคิดว่าฉันง่ายใช่ไหมล่ะที่ยอมเขาแบบนั้น ใช่ ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ฉันรู้สึกว่าตัวเองโง่หรือเปล่า เสียสติไปแล้วใช่ไหม ถึงได้ยอมปล่อยตัวปล่อยกายให้เขาเชยชม ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าทำร้ายจิตใจฉันมาโดยตลอดถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ ฉันว่าในเวลานั้นฉันก็ชัดเจนที่สุดแล้วนะ ทุกอย่างฉันได้ยืนยันมันออกมาหมดแล้ว ฉันอาจจะต้องเสียใจแต่ฉันจะไม่เสียดาย!ฉันรู้ว่าเขาเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งของมัน แต่อยู่ที่ว่าเขาจะทำมันได้หรือเปล่าก็แค่นั้น ทุกอย่างมันขึ้นอยู่ที่ตัวของเขาไม่ใช่ฉัน“เสร็จแล้วเหรอ” ฉันเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้ามา ในมือของเขาถือตะกร้าใบโตหนึ่งใบ“อืม” เขาวางตะกร้าลงบนโซฟา “ซีให้คนไปซื้อของใช้กับเสื้อผ้าผู้หญิงมาให้ไอน่ะ อาจจะไม่ค่อยสวยเท่าไหร่นะ เพราะส่วนใหญ่จะมีแต่เสื้อผ้าธรรมดาๆ” ชายหนุ่มออกตัวก่อนฉันก้าวลงจากเตียงเดินไปยังโซฟา เพื่อดูข้าวของเครื่องใช้ที่เขาให้คนเตรียมม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 23.4 - ช่วงเวลาแห่งความสุข (หน้าแดงแบบนี้ เขินเหรอ) (จบตอน)

“ทำไมไอถึงได้หวานไปทั้งตัวแบบนี้ล่ะ หืม”ซีโร่พูดคล้ายคนละเมอ ละเมียดละไมละเลงริมฝีปากเล็กอีกครั้ง คราวนี้ชายหนุ่มส่งเรียวลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจภายในโพรงปากหวาน ความอ่อนละมุนทำให้หัวใจของคนทั้งสองตกอยู่ในภวังค์ กำปั้นที่ตอนแรกเอาแต่ทุบตีไปตามร่างหนาค่อยๆ ผ่อนคลายลง ความรัญจวนทำให้ฉันเผลอจูบตอบคนเจ้าเล่ห์“แล้วแบบนี้จะให้ซีอดใจไว้ได้ยังไง ก็ไอน่ารักซะขนาดนี้”เสียงเข้มชมไม่ขาดปาก คำพูดของเขาทำเอาฉันหน้าแดงเขินอาย ฉันได้แต่หลับตาแน่นไม่กล้าสบตาเขา“ลืมตามองซีสิที่รัก”คำว่า ที่รัก ช่างแผ่วเบาราวกับปุยนุ่นฉันไม่กล้าลืมตามองหน้าเขาจริงๆ นะ เพราะแค่นี้ฉันก็แทบจะละลายไปทั้งตัวอยู่แล้ว“ไอคะ มองซีสิ” ในที่สุดก็เป็นฉันเองที่พ่ายแพ้ต่อเสียงหวานๆ ของเขา ฉันค่อยๆ เปิดเปลือกตาทั้งสองข้างขึ้นมองสบกับดวงตาคมเข้มดุจเหยี่ยว สายตาของเขากำลังทำให้ฉันอยากตาย“ผู้ชายคนนี้เป็นของไอนะ เป็นของไอคนเดียว” ไม่พูดเปล่า มือหนาจับมือเรียวขึ้นมาแนบที่แก้มข้างขวา“ซะ ซี”“เราเป็นของกันและกันใช่ไหมครับ” น้ำเสียงทุ้มกระซิบชิดใบหน้าหวาน“…”ฉันปั่นป่วนไปหมดทุกสัดส่วน ยิ่งเขาทำเสียงหวานออดอ้อนมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งไม่เป็น
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 24.1 - อีกด้านของใครคนหนึ่ง (คิดแค่เพื่อนแน่เหรอ?)

[บันทึกพิเศษ: น้ำใส]“บอกมาว่าเพื่อนของฉันอยู่ที่ไหน!”ฉันตะคอกใส่คนร่างสูงที่นั่งทำหน้ามึนไม่สะทกสะท้าน ไอรีนหายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืนวาน ยัยนั่นบอกจะไปเยี่ยมซีโร่แต่อยู่ดีๆ ก็หายตัวไป ไร้การติดต่อ ทิ้งให้ฉันนั่งเป็นห่วงเป็นบ้าเป็นหลังอยู่แบบนี้ มันไม่มากไปหน่อยหรือไง“บอกมา!” เมื่อเขาไม่ตอบฉันก็ตะคอกเสียงดังมากกว่าเดิม“ผมไม่รู้” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบคำตอบของไอ้หมอนี่กำลังทำให้ฉันเดือดเป็นไฟ!“ไม่รู้เหรอ” ฉันกัดฟัน “พูดแบบนี้ได้ไงวะ?” ฉันผลักอกหนาสุดแรง ส่งผลให้ร่างสูงดูดีซวนเซเล็กน้อย“ไอรีนหายไปหลังจากที่บอกกับฉันว่าจะไปเยี่ยมเจ้านายของนาย มันหมายความว่ายังไงวะ!”“ก็ผมไม่รู้! คุณจะให้ผมทำยังไง ผมไม่รู้ก็คือไม่รู้”ซันนี่เองก็ชักหงุดหงิด เขารู้อยู่เต็มอกว่าไอรีนอยู่ที่ไหนแต่เขาไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะพูดมันออกมาได้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือเอาหูเอานาเอาตาไปไร่เท่านั้น มันดีที่สุดสำหรับตอนนี้“นายจะไม่รู้ได้ยังไง ก็นายซีโร่นั่นมันเป็นเจ้านายของนาย เจ้านายลักพาตัวผู้หญิงหนีไป สุนัขรับใช้อย่างนายยังมีหน้ามาบอกว่าไม่รู้อีกเหรอ”ซึ่งเจ้าตัวไม่รู้เลยว่าคำว่า ‘สุนัขรับใช้’ ที่หลุดออกมานั้นกำลั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 24.2 - อีกด้านของใครคนหนึ่ง (ไม่อยากทำผิดอีกแล้ว) (จบตอน)

“ในสายตาของคุณ คุณไอรีนเป็นแค่เพื่อนจริงๆ น่ะเหรอ”ซันนี่เดินหน้าตั้งคำถามต่อเนื่อง ระหว่างที่เอ่ยคำถามชายหนุ่มก็ค่อยๆ สาวเท้าเข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงตัวของหญิงสาวที่กำลังยืนอึ้งอยู่!“คุณไม่ได้คิดกับคุณไอรีนแค่เพื่อน” ประโยคบอกเล่าแต่เหมือนบังคับให้เจ้าตัวพูดออกมานี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมนายคนนี้ถึงได้“คุณน่ะ ชอบเธอ”“…”ฉันเลื่อนสายตาขึ้นสบกับคนร่างสูง สองมือกำหมัดแน่นเพียะ! ใบหน้าหล่อตี๋ตามสไตล์สะบัดไปตามแรงตบของฝ่ามือเรียว เผยให้เห็นรอยแดงเถือกบนแก้มสากข้างซ้าย ซันนี่รับรู้ได้ถึงรสคาวของเลือดที่ซึมลึกออกตามไรฟันอา… มือหนักใช้ได้แฮะ เขาปาดเอาหยดเลือดสีแดงสดออกด้วยหลังมือ พลางกับส่งสายตาน่ากลัวมายังฉัน“คุณทำร้ายผม” เสียงเข้มเอ่ยนิ่ง แต่ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้นิ่งอย่างที่พูด!“คนปากพล่อยแบบนายก็สมควรแล้ว ฉันกับไอรีนเราเป็นเพื่อนรักกันมานาน นายไม่มีสิทธิ์มาพูดถึงเราสองคนแบบนี้!”“เพื่อนรัก รักเพื่อน หรือเปล่าล่ะ”ซันนี่สวนกลับ ฉันจ้องหน้าเขาไม่วางตา“คุณสารภาพมาเถอะว่าคุณมันผิดปกติ”“ฉันผิดปกติตรงไหน!” ฉันตะคอกถาม“ก็ตรงที่ชอบผู้หญิงด้วยกันยังไงเล่า!”ซันนี่เองก็ตะคอกกลับ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 25.1 - ห้วงเวลาแห่งความสุข (อยากบอกรัก)

“ใกล้ถึงหรือยัง”“อีกนิด”ซีโร่ตอบพลางกับค่อยๆ ประคองร่างบางให้เดินตาม“ฉันอยากเปิดตาแล้วอะ” ซีโร่จับฉันผูกผ้าปิดตาพาเดินตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากบ้าน เขาบอกว่าจะมีเซอร์ไพรส์เลยไม่อยากให้ฉันเห็นก่อน อยากทำให้มันตื่นเต้น แต่เล่นบอกไบ้ว่าจะเซอร์ไพรส์ฉันก็หมดความตื่นเต้นไปตั้งครึ่งหนึ่งแหละ“ใจเย็นสิครับ อีกสามก้าวนะ” เสียงเข้มเอ่ยข้างใบหูเล็ก มือหนาค่อยๆ ปลดผ้าเช็ดหน้าที่ใช้ปิดตาร่างบางออก“โอเค ลืมตาได้” ซีโร่กระซิบบอกฉันค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ กวาดสายตามองไปรอบบริเวณก็เห็นแสงเทียนต้นเล็กๆ ที่ถูกนำมาห้อมล้อมรอบกายฉัน ตรงกลางนั้นเป็นที่ตั้งของโต๊ะอาหารสุดหรูอันประกอบไปด้วยดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ เสียงคลื่นเสียงลมเป็นดั่งตัวประกอบชั้นเยี่ยมที่ส่งผลให้ความงามตรงหน้าดูยิ่งใหญ่ราวกับอยู่ในเทพนิยายสวย สวยมาก“ชอบไหมครับ” เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบ“ชอบ”“ไปนั่งที่โต๊ะกันเถอะ” ซีโร่จูงมือฉันให้เดินตามเขา พอถึงโต๊ะอาหารเขาก็ทำหน้าที่เป็นสุภาพบุรุษขยับเก้าอี้เลื่อนออกให้ฉันนั่ง หลังจากนั้นถึงจะเดินไปยังที่ของตน ร่างสูงนั่งลงตรงข้ามกับฉัน ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยยิ้มละมุน มือหนาดีดนิ้วหนึ่งทีก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 25.2 - ห้วงเวลาแห่งความสุข NC20+ (รอยหวามแห่งความรัก) (จบตอน)

“ซีเข้าใจ ไอไม่ต้องเครียดนะ ไม่ต้องคิดมาก ซีผิดเองที่เร่งเร้ามากจนเกินไป ซีขอโทษ” น้ำเสียงแหบพร่าแทบฟังไม่ได้ศัพท์“ไอทานไปก่อนนะ เดี๋ยวซีขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน” ชายหนุ่มพยายามหลีกเลี่ยงสถานการณ์อันน่าอึดอัดอย่างน้อยขอเขาหลบไปทำใจสักเล็กน้อยก่อนก็ยังดี“เข้าใจว่าอะไร” เสียงหวานพูดขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงลุกขึ้นยืนหันหลังเตรียมจะเดินหนีไป ฉันลุกขึ้นสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้คนตัวโต มือเล็กกอดเอวหนาจากทางด้านหลัง“อะ ไอ” ซีโร่ดูตกใจไม่น้อย“ทำขนาดนี้แล้ว คิดว่าคำตอบเป็นยังไง” ฉันเอ่ยเสียงอู้อี้ เนื่องจากน้ำตากำลังนองหน้า“ร้องไห้เหรอ” ซีโร่รีบหมุนร่างกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ มือหนาเชยคางเรียวให้สบตา “ร้องทำไมครับ” ถามเสียงอ่อนโยน นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้กับร่องน้อย“ไม่รู้ ฮึก ฮือๆ”พอถูกเขาถามแบบนั้นฉันก็ยิ่งสะอื้นหนักเข้าไปใหญ่“ไม่เอาสิ ไม่ต้องร้องแล้ว” คำปลอบโยนจากชายหนุ่ม“เข้าใจแล้วใช่ไหม เข้าใจแล้วหรือยัง” ฉันถามไปร้องไห้ไป“เข้าใจแล้วครับ เข้าใจแล้ว”รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย ฉันไม่รู้ว่าต่อจากนี้อนาคตจะเป็นเช่นไร แต่สิ่งเดียวที่ฉันรับรู้ในตอนนี้ก็คือฉันมีความสุข
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 26.1 - โลกแห่งความเป็นจริง (หัวใจดวงน้อยแตกสลาย)

“อื้อ” แสงแดดยามเช้าจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนหรู ร่างบางที่เพิ่งรู้สึกตัวเริ่มขยับร่างกายเพื่อขับไล่ความเมื่อยล้า เปลือกตาคู่สวยค่อยๆ ปรือขึ้นมองไปรอบๆ ห้อง ข้างกายของเธอไร้ร่างสูงอย่างที่ควรจะเป็น“ไปไหนของเขานะ” ฉันพึมพำกับตัวเอง เมื่อไม่เห็นซีโร่นอนอยู่บนเตียง เมื่อคืนเขากอดฉันทั้งคืน แถมยังให้ฉันหนุนแขนอีกต่างหาก ถึงแม้ว่าฉันจะเหนื่อยล้าจนแทบไม่ได้สติ แต่ฉันก็พอรู้สึกได้ว่าเขาคอยเฝ้าวนเวียนหอมแก้มหอมหน้าผากฉันตลอดเวลาไม่รู้จักหลับจักนอนหรือไงกันฉันก้าวเท้าลงจากเตียงนอนอย่างยากลำบาก พยายามประคองร่างกายให้หยัดยืนอย่างมั่นคง เดินไปดูที่ห้องน้ำก็ไม่เจอใคร ตรงระเบียงห้องก็ไม่พบใครเช่นกัน บ้านทั้งหลังดูเงียบงันราวกับมีฉันอยู่เพียงคนเดียวฉันเดินลงมายังชั้นล่างของตัวบ้าน ที่ห้องครัวหรือห้องนั่งเล่นก็ไม่พบแม้แต่เงาของร่างสูง เขาไปไหนนะ หรือว่าจะออกไปซื้อของข้างนอก“ตื่นแล้วหรือคะคุณไอรีน”น้ำเสียงออกเหน่อดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฉันหันไปตามเสียงเรียกก็พบเข้ากับเด็กสาวร่างท้วมคนหนึ่งที่ถืออุปกรณ์ทำความสะอาดเข้ามาในบ้าน เธอทักทายฉันด้วยรอยยิ้ม“หนูเป็นแม่บ้านประจำที่นี่จ้ะ” เธอแนะน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 26.2 - โลกแห่งความเป็นจริง (เพื่อนรัก เพื่อนแท้) (จบตอน)

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา“ค่อยยังชั่วหรือยัง” เสียงหวานถามคนที่เพิ่งหยัดกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง น้ำใสถือชามข้าวต้มกับแก้วน้ำเข้ามาหาไอรีน สภาพใบหน้าสวยซีดเผือดไร้สีเลือด“ฉันดีขึ้นเยอะแล้ว” ฉันส่งยิ้มบางเบา ทุกคนคงจะสงสัยใช่ไหมว่าฉันกลับมาจากภูเก็ตได้ยังไงหลังจากที่ฉันนั่งคร่ำครวญร้องไห้อยู่ที่บ้านพักตากอากาศหลายชั่วโมง ซีโร่ก็ส่งคนของเขามารับฉันกลับบ้าน พอกลับมาถึงห้อง ยัยน้ำใสก็พุ่งตัวเข้ามากอดฉันทันที ยัยนี่ร้องไห้น้ำตาเป็นเผ่าเต่า ฉันคิดอยู่แล้วว่าน้ำใสต้องเป็นห่วงฉันมากที่ฉันหายไปแบบนั้นยิ่งเห็นยัยนี่ร้องไห้ฉันก็ยิ่งรู้สึกผิดที่ทำให้เพื่อนต้องเป็นห่วง เป็นกังวลซ้ำแล้วซ้ำเล่า“แกกินข้าวต้มก่อนนะ จะได้มีแรง” น้ำใสเตรียมป้อนคนบนเตียงกว้าง“แกไม่คิดจะถามฉันสักคำเลยเหรอ” ยัยน้ำใสชะงักไปนิดหนึ่ง วางช้อนลงดังเดิม ก่อนจะหันหน้ามาหาฉัน“ถามอะไรเหรอ” ใบหน้าสวยยิ้มแย้ม“ก็เรื่องที่ฉันหายไป แกไม่อยากรู้เหรอว่าฉันหายไปไหน ไปทำอะไร แล้วก็อยู่กับใคร”เสียงของฉันอ่อนแรงเห็นได้ชัด“ถามทำไมล่ะ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของแก ถ้าแกอยากบอกเดี๋ยวแกก็บอกเอง แต่นี่แกไม่พูดก็แสดงว่าแกไม่อยากบอก ฉันไม่เห็นความจำเ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
456789
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status