All Chapters of The CEO's Beautiful Pretender: Chapter 21 - Chapter 30

"Sometimes the hardest battle is choosing between the people who protect you... and the people you love." ****** Hindi agad nakaalis sa conference room si Angela matapos mapanood ang video. Pakiramdam niya ay may mabigat na bato na nakadagan sa dibdib niya. Nakatingin lang siya sa monitor na ilang segundo nang itim ang screen, pero paulit-ulit pa ring tumatakbo sa isip niya ang iisang eksena. "Jessica... anak..." Boses iyon ng babaeng nasa video. Hindi niya sigurado kung bakit, pero bawat salitang narinig niya ay parang may humihila sa puso niya. Humigpit ang hawak niya sa gilid ng mesa. Napansin iyon ni Dave. Lumapit siya, pero hindi agad nagsalita. Ayaw niyang guluhin ang isip ng dalaga. Pagkaraan ng ilang segundo, marahan niyang inilapag ang isang basong tubig sa harap nito. "Uminom ka muna," sabi ni Dave habang nakatingin sa kanya. Hindi agad kumilos si Angela. Unti-unti niyang itinaas ang tingin. Namumula ang mga mata niya. "Sir..." basag ang boses n

"The hunter always believes he's chasing the prey until he realizes he's walking into a trap." ***** Nasa gitna ng conference room ang malaking digital map ng buong probinsiya. Nakapatay ang ilaw sa paligid kaya ang asul na liwanag mula sa monitor lang ang nagbibigay-liwanag sa mga mukha nina Dave, Angela, Michael, Russell at Mang Damian. Walang nagsasalita. Nakatitig lang si Dave sa litrato ng lumang ospital at sa tatlong rutang dinaanan ng mga SUV. Hindi na niya iniisip kung paano hahabulin ang kalaban.. Iniisip niya kung paano niya ito mapapalabas. Humawak siya sa remote at lumitaw ng bagong slide. OPERATION: BAIT Napatingin agad ang lahat. "Ano 'yan, Boss?" tanong ni Michael habang inilalapag ang tablet sa mesa. Hindi agad sumagot si Dave. Humarap siya sa grupo saka marahang itinukod ang dalawang kamay sa mesa. "Simula ngayon..." kalmado niyang sabi, "tayo ang magpapakain ng maling impormasyon." Napakunot ang noo ni Russell. "Gagamit tayo ng pain?" Tuma

"The most dangerous lies are not the ones you tell... but the ones you're forced to live." ***** Hindi agad umalis si Dave sa conference room matapos makita ang litrato ni Michael. Nanatiling nakabukas ang larawan sa malaking monitor. Walang nagsasalita. Walang kumikilos. Parang may mabigat na bagay na nakadagan sa buong kwarto. Ilang segundo ang lumipas bago niya tuluyang pinatay ang screen gamit ang remote. "Meeting adjourned." Iisa-isang tumango sina Russell, Michael at Mang Damian. Walang nagtanong. Alam nilang kailangan munang mag-isip ni Dave. Pag may ganyan ang tono niya, hindi ka na dapat makipagtalo. Pagkalabas ng lahat, naiwan na lang sa silid kaming dalawa ni Dave. Ako at siya. Napansin niya siguro pamumutla ko. Hindi ko na kasi maitago. Kanina pa malamig kamay ko. "Okay ka lang?" tanong niya, mas malambot na boses kaysa kanina. Bahagyang ngumiti ako kahit halatang pilit. "Opo, Sir." Hindi siya naniwala. Lumapit siya ng isang hakbang. "Kapag sinabi mong okay ka.

"Sometimes the safest place... is also the most dangerous place for your heart."********JESSICA'S POV*Madilim pa langit nung nagising ako. Alas-kwatro pa lang ng umaga. Walang ingay sa buong Hacienda Salcedo. Tanging huni ng ibon at ihip ng hangin lang naririnig ko sa labas.Nakatayo ako sa harap ng bintana ng kwartong pansamantala kong tinuluyan. Ngayon... aalis na kami papuntang Maynila.Hindi ko alam bakit mabigat pakiramdam ko. Hindi naman to unang beses na aalis ako sa isang lugar. Pero iba ngayon. Parang may maiiwan akong parte ng sarili ko dito. Parang hindi lang gamit yung iniiwan ko, pati peace of mind ko.Napabuntong-hininga ako nang mahina.Paglingon ko, nakita ko maliit na bag na inihanda ng mga kasambahay para sa akin. Ilang damit, ilang libro, at isang lumang kwintas na hindi ko maalalang sa akin pala. Kinuha ko at hinawakan nang marahan."Sino ka ba talaga, Jessica?" bulong ko sa sarili ko habang tinitingnan repleksyon ko sa salamin. Halatang puyat, namumugto mata, p

"Sometimes, falling in love doesn't happen in grand moments... it begins in the quiet routine of ordinary days."*******JESSICA'S POV*Hindi ko namalayan kung anong oras ako nakatulog kagabi. Pagmulat ko ng mata, nasilaw ako sa araw na tumatama sa salamin ng guest room. Napabangon ako at tiningnan agad orasan sa bedside table. 6:15 AM.Bumangon ako at naghilamos bago lumabas ng kwarto. Pagkalabas ko, bukas na ilaw sa dining area. Nandoon si Dave sa kitchen island, nakatayo habang nagtitimpla ng kape. Siyempre kape na naman.Napailing ako nang hindi sinasadya."Good morning po," bati ko.Lumingon siya sa akin. "Morning."Tumingin ako sa tasa niya na maitim. "Kape na naman po?"Tinaasan niya ako ng kilay. "May problema?""Wala naman," sabi ko at huminga nang malalim. "Wala pa po kasing almusal eh.""Saka na ako kakain," sagot niya at uminom."Saka na naman?" tanong ko. "Yan din sinabi niyo kagabi."Huminto siya sa pag-inom at tumingin sa akin. Halatang nagpipigil ng ngiti."Kaya siguro