All Chapters of The CEO's Beautiful Pretender: Chapter 31 - Chapter 40

"Sometimes, the people who care the most... are also the ones who hurt us without meaning to."*******JESSICA'S POV*Kinabukasan, maaga na naman akong nagising. Nasa kusina ako at nagtitimpla ng kape nang biglang tumunog doorbell ng condo. Alas-sais pa lang ng umaga.Nagtaka ako kung sino yun nang ganun kaaga. Binuksan ko pinto at may rider na may dalang malaking kahon."Delivery po para kay Ma'am Jessica," sabi nung rider."Ako po?" tanong ko.Tumango siya. Pinirmahan ko resibo at dinala ko kahon sa loob ng sala.Saktong lumabas si Dave galing sa kwarto niya. Naka-white long sleeves siya na nakatiklop manggas hanggang siko at basa pa buhok na parang bagong ligo."Ano yan?" tanong niya habang nakatingin sa kahon."Hindi ko rin po alam," sagot ko.Lumapit siya at tinanggal tape ng kahon. Pagbukas namin, isang malaking puting ceramic planter ang nasa loob. Mas maganda at mas malaki kaysa sa paso na bigay ni Michael. May maliit na envelope na nakadikit sa gilid.Kinuha ko envelope at bi

"Sometimes, the smallest gestures carry the biggest apologies."*******JESSICA'S POV*Dalawang araw na lumipas simula nung gabi na muntik kaming magkasagutan ni Dave dahil sa pagkain. Hindi naman kami nag-away talaga. Pero simula nun, mas naging malayo siya. Mas maaga siya umaalis ng condo. Mas late na siya umuuwi. At mas dumami ulit kape niya kaysa sa pagkain na niluluto ko.Alas-singko pa lang ng umaga, gising na ako. Walang ingay sa buong condo at madilim pa sa labas. Nasa kusina ako at nagtitimpla ng kape para sa sarili ko nang mapatingin ako sa ref. Nandoon pa rin gulay at karne na binili namin ni Michael nung nakaraan. Sariwa pa naman lahat.Napangiti ako nang bahagya. "Sayang naman kung mapapanis lang."Kinuha ko manok at bawang. Bigla ko naalala sinabi ni Tita Grace nung nasa Hacienda pa kami."Favorite ng anak ko chicken adobo. Basta maraming bawang at medyo maalat," sabi niya dati habang nagluluto kami.Napailing ako agad. "Hindi. Hindi para sa kanya to. Para sa akin to."P

"Sometimes, the hardest battle begins with a smile that isn't sincere."******JESSICA'S POV*Walang nagsasalita sa aming dalawa ni Dave habang umaakyat executive elevator. Ako hindi mapakali at panay ayos ng buhok ko kahit wala naman gulo. Siya naman parang normal lang lahat sa kanya at hawak pa rin niya lunch bag na dala ko kanina pa.Paminsan-minsan napapatingin ako sa lunch bag na hawak niya na mahigpit."Ako na po diyan," mahina kong sabi sa kanya.Hindi siya lumingon at nakatingin lang sa numero ng elevator na paakyat."Okay lang," sagot niya."Pero ako naman po nagdala niyan kanina pa," sabi ko ulit."I know," sagot niya at hindi pa rin niya binitiwan.Napabuntong-hininga na lang ako at hinayaan na siya magdala.Pagbukas ng elevator, bumungad agad buong executive floor. Malinis at maaliwalas tingnan pero ramdam mo agad na seryoso mga tao dito. Lahat ng empleyado na nasa labas sabay-sabay napatingin sa amin lalo na nang makita nilang si Dave mismo may hawak ng lunch bag na hindi

"The most painful lies are not told to strangers... they're told to the people who trust you the most."*******JESSICA'S POV :Ilang araw na lumipas mula nung dinalhan ko si Dave ng tanghalian sa opisina. Mula nung araw na yun, parang may unti-unting nagbago sa pagitan naming dalawa.Hindi pa rin siya madaldal, pero mas madalas na siya ngumiti pag nakikita ako. Minsan pag umuuwi siya galing opisina, hindi na siya diretso agad sa study room niya. Dumadaan muna siya sa kusina para silipin kung ano niluluto ko.Simple lang yun. Pero para sa akin, malaking bagay na.Ngayong gabi, alas-nuwebe na nang bumukas pinto ng condo. Paglingon ko, pumasok si Dave habang tinatanggal niya necktie niya. Gusot yung suot niya at halatang pagod na pagod siya sa buong araw."Tapos na po meeting niyo?" tanong ko habang mabilis akong tumayo galing sa sofa.Tumango siya habang nilagay niya bag niya sa gilid ng couch. "Mahabang araw."Lumapit ako sa kanya nang konti. "May niluto po ako para sa inyo."Napating

"The scariest part of falling in love... is realizing you no longer know how to walk away."_____JESSICA'S POV :Hindi na mawala sa isip ko nangyari kanina. Yung ilang segundong magkalapit kami ni Dave sa kusina. Yung paraan ng pagtitig niya sa akin habang hawak ko pa necktie niya. At yung mahinang pagtawag niya sa pangalan ko."Jessica..."Parang hanggang ngayon naririnig ko pa rin yun sa tenga ko.Napabuntong-hininga ako habang naghuhugas ng mga pinagkainan sa lababo."Tama na..." bulong ko sa sarili ko habang pinipilit kong tumingin sa mga plato lang. "Hindi ka pwedeng mahulog, Jessica."Pero habang inuulit-ulit ko yun sa isip ko, mas lalo lang sumisikip dibdib ko.Bandang alas-onse ng umaga, biglang nag-ring cellphone ko na nasa mesa.*Michael Calling...*"Hello, Kuya Michael?" sagot ko habang pinupunasan ko kamay ko sa twalya."Jessica!" masigla boses niya sa kabila, parang nagmamadali."Nakakahiya man sabihin..." sabi niya, medyo nahihiya pa."Ano po yun?" tanong ko."Nakalimut