Semua Bab ผู้หญิงของทัพ: Bab 11 - Bab 20

ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากเข้าไปสงบสติอารมณ์กับตัวเอง เพราะพี่ทัพเอาแต่จ้องจะลากขึ้นเตียงสถานเดียว ยังไม่ทันจะได้เดินชมวิวหรือเล่นน้ำเลย คนตัวสูงกำลังงุ่นง่านกับบางอย่างที่กระเป๋าฉัน และพอฉันโผล่งออกมา เจ้าตัวก็ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันมายิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ทำอะไรคะ” ฉันเลิกคิ้วถาม “เปล่าครับ” เขาส่ายหน้าปฏิเสธ พลางยกมือถือของฉันขึ้นมาเมื่อถูกจับได้ “โทรศัพท์จีนนี่..” “เวลาอยู่ด้วยกันก็ให้ลืมโทรศัพท์ไปเลยไง” คำตอบของเขาทำเอาฉันกลั้นยิ้มจนหน้าแดงก่ำ ใบหน้าหล่อเหลาเคล้าไปด้วยคารมคมคายกำลังเก็บมือถือฉันไป เขาก้าวเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พลางเชยปลายคางฉันให้เงยหน้าขึ้นสบตา ด้วยความที่ส่วนสูงไม่เอื้ออำนวย ฉันที่สูงระดับอกเขาก็ถึงกับมุ่ยปากใส่อย่างแง่งอน ขอส่วนสูงเพิ่มอีกสักห้าเซนติเมตรหน่อยก็ไม่ได้ “แล้วทำไมยังใส่ชุดเดิมอีก ชุดที่ฉันให้เธอไปใส่ไม่ได้หรอ” “เปล่าค่ะ” “แล้วทำไมถึงออกมาชุดนี้ล่ะ” ฉันเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง หลบสายตาของพี่ทัพที่มองมาอย่างจับผิด จะปฏิเสธยังไงไม่ให้ตัวเองหน้าแดง ว่าชุดที่เจ้าตัวยัดเยียดมาให้มันช่างล่อแหลมแล้วก็โป๊เกือบจะเปลือยหมดทั้งร่

“เขียนไดอารี่อีกแล้วหรอ”“แอบอ่านหรอคะพี่ทัพ”ฉันหันขวับไปตามลมอุ่นที่ราดรดลำคอ ก่อนจะพบว่าเป็นพี่ทัพที่โน้มตัวเข้ามาใกล้ ฉันที่นั่งขีดเขียนบนไดอารี่ส่วนตัวก็ถึงกับสะดุ้งโหยง รีบยกมือปิดเนื้อหาที่กำลังเขียนทันที“อยากรู้ว่าเขียนอะไรไง” เขาเลิกคิ้ว พลางเท้าแขนลงมาบนโต๊ะตรงหน้า“ถ้าพี่ทัพเห็นแล้วจีนจะกล้าเขียนได้ยังไง” ฉันมุ่ยหน้าใส่“แค่อยากแกล้งเธอ..”“อีกแล้วนะคะ”เจ้าของรอยยิ้มร้ายกาจส่ายหน้า หลังจากที่เราสบตากันไปมา พี่ทัพก็เป็นฝ่ายผละออกไป พลางพเยิดหน้าให้ฉันลงไปข้างล่าง“อาหารมาส่งแล้ว จะลงไปกินเลยมั้ย”“เดี๋ยวจีนตามลงไปค่ะ”“โอเค”คนตัวสูงกำลังจะเดินออกจากห้องไป ทว่าฉันกลับเรียกเขาเอาไว้ก่อน พร้อมกับหมุนเก้าอี้หันไปนั่งคุยประจันหน้ากับอีกฝ่าย“ว่าแต่พี่ทัพเห็นโทรศัพท์จีนมั้ย พอดีจีนจะโทรบอกพี่เจย์ก่อน..” ฉันถามน้ำเสียงไม่มั่นใจ ปลายประโยคแผ่วลง ก่อนถูกกลืนหายไปในลำคอบอกแล้วไงว่าพี่เจย์เวลาโมโหน่ากลัวจะตายไป พี่ทัพเองก็อาจจะต้านเขาไว้ไม่อยู่เหมือนกันอีกอย่างไม่รู้ว่าเขาเอามือถือฉันไปซ่อนไว้ไหน นั่งหาตั้งนานก็ไม่เจอ ถึงได้มานั่งเขียนไดอารี่เหมือนย้อนยุคกลับไปในช่วงที่ไม่มีโทรศัพ

หนังบนทีวีจอกว้างยังคงฉายวนไป โดยที่เราสองคนก็ตั้งใจจดจ่อกับเนื้อเรื่องของมันเช่นกันรอบห้องมืดสลัวมีเพียงแค่แสงสว่างจากจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า ที่สาดส่องเข้ามาให้ฉันเห็นว่าเราสองคนกำลังนอนอยู่บนโซฟาเบด ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ บรรยากาศเย็นชุ่มฉ่ำ แถมยังมีเสียงฝนพรำอยู่อีกต่างหาก มันควรเป็นบรรยากาศที่โรแมนติก แต่ฉันกลับรู้สึกอึมครึมไม่ต่างจากสภาพอากาศด้านนอกเลยสักนิดเดียว“หนังไม่สนุกหรอ” เขาหันมาถาม“สนุกค่ะ” ฉันตอบกลับเสียงเรียบ พลางกระชับผ้าห่มผืนบางในมือมาปิดไว้ครึ่งหน้า“แล้วทำไมนั่งหน้าบึ้งขนาดนั้นล่ะคะ คิ้วยังขมวดเข้าหากันอีก”พี่ทัพยื่นมือมาแตะที่หว่างกลางหน้าผาก ก่อนจะดึงฉันเข้าไปหนุนนอนบนเรียวแขนแกร่ง กอดรัดเอวฉันให้ขยับเข้าไปใกล้ จนใบหน้าเราสองคนห่างกันไม่ถึงคืบฉันส่ายหน้าอย่างไม่คิดถามต่อ ทำท่าจะผลักออก แต่ก็ถูกเขาขืนร่างไว้อยู่ดี“จีนจะดูหนังค่ะพี่ทัพ”“คิดมากเรื่องเธอหรอ”“จีนไม่รู้ว่าพี่ทัพกำลังจะพูดถึงอะไรค่ะ” ฉันบอกปัด แต่เหมือนยิ่งประชดใส่เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งใช้กำลังให้ฉันยอมพูดออกมามากเท่านั้น“เรื่องภาพฟ้าไง.. คิดว่าฉันไม่รู้หรอว่าเธออารมณ์บูดเพราะขาดตอน” เขากระซิบข้างหูด้วยน้

น้ำตาร่วงเผาะลงบนแก้มใส ไม่ใช่ว่าเสียใจ แต่เป็นเพราะความเสียวซ่าน ยามที่ร่างกายขย่มตอยักษ์ขึ้นลงอย่างยากลำบากต่างหากจากที่แง่งอนพอได้พลิกบทบาทมาขึ้นคร่อม ฉันก็เผลอลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปชั่วขณะฉันยกมือขึ้นเสยผมพ่นเสียงครางหวานกระเส่าเป็นระยะ ขณะที่กำลังขย่มตอยักษ์บนตักแกร่ง เอียงคอเล็กน้อยแล้วบดขยี้เอ็นร้อนจนอีกฝ่ายซู้ดปากร้องซี๊ด“ให้ช่วยมั้ย”“ไม่ค่ะ.. อื้อ จีนทำเอง”ไม่ใช่เวลาที่จะมาสนทนาพูดคุย ฉันกำลังรวบรวมสติที่เตลิดให้กลับคืนมา เพื่อจะไขว่คว้าความต้องการทำให้เขากระสันไปทั้งร่าง ในตอนที่ฉันเป็นฝ่ายคุมเกม"อึก" ฉันกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือด ไม่เคยรู้สึกเข้าใกล้ความวูบวาบขนาดนี้มาก่อน"สัด ถุงยางหยิบไม่ทัน" คนตัวสูงสบถหยาบ มือก็ฟาดลงบนก้นขาวจนเกิดรอยแดง"จะ..จริงหรอคะ""ใกล้แตกจะบอก.. ถอดให้ทันละกัน""อะ..อ๊า"ฉันหลุบตามองหน้าท้องที่กลัดเกร็ง ลมหายใจขาดห้วง พลางขยับสะโพกขึ้นลงบนกลางกายที่แข็งขืนขึ้นมาพี่ทัพนั่งอ้าขากว้าง งัดเอวสอบให้เป็นฐานรักระหว่างเราสองคน ความจุกเสียดแล่นลิ้วขึ้นมาที่หน้าท้อง ในตอนที่พี่ทัพอำนวยความสะดวกให้ฉันออนท็อปได้ง่ายขึ้นเสียวซ่านจนเลือดลม

กองทัพ พาร์ทท้องทะเลสีครามภายใต้ฟ้าสีหม่นช่วงเช้ามืด เป็นช่วงเวลาที่ผมโปรดปราณเป็นพิเศษ ได้กลิ่นอายของทะเล ยืนฟังเสียงคลื่นพลางจุดบุหรี่แล้วอัดควันเข้าปอดเพียงลำพังผมชำเลืองหางตามองคนตัวเล็กบนเตียง ที่ยังคงนอนหลับใหลไม่ได้สติ เธอไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำตอนผมอุ้มขึ้นมานอนข้างบนนานร่วมนาทีแต่ผมยังอยู่ตรงนี้ไม่ขยับไปไหน ยืนมองท้องทะเลกว้างไกลแสนไกลจนลับตา ก่อนจะขยี้บุหรี่ในมือลงบนโถแล้วกลับเข้าไปข้างใน“เธอ” “....”“เธอครับ”ผมเดินกลับมานั่งลงที่ข้างเตียง พลางหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพเจ้าของรอยยิ้มสวย ที่กำลังนอนหลับตาพริ้ม ริมฝีปากสีระเรื่อเผยอขึ้นเล็กน้อย“น่ารัก..” ผมแยกยิ้ม พลางกดชัตเตอร์บนมือถือรัวหลายภาพพอถ่ายเสร็จผมก็ยังคงนั่งจ้องใบหน้าหมดจดของอีกฝ่ายไม่ละไปไหน ก่อนจะลากไล้นิ้วเรียวไปตามแก้มระเรื่อของอีกฝ่ายอย่างถือสิทธิ์“อื้อ” เสียงงัวเงียดังขึ้นเมื่อถูกรบกวน แต่ผมก็ยังไม่หยุดหยอกเย้าคนหลับ ด้วยการฝังปลายจมูกลงบนต้นคอขาว สูดดมกลิ่นกายหอมยามเช้าตรู่“พี่ทัพ..” เธอส่งเสียงขัดใจในลำคอ“ว่าไงคะ” ผมคลอเคลียข้างแก้มขาว ก่อนจะกระถดตัวลงมานอนใต้ผ้าห่มเดียวกันกับเธอ“ขอนอนต่อได้มั้ย”“ไม่ไ