Todos os capítulos de ผู้หญิงของทัพ: Capítulo 31 - Capítulo 40

ฉันเบะริมฝีปาก ก่อนจะเงยหน้ามองพี่ฟ้าแล้วมุ่นคิ้วเข้าหากัน “พี่ขอโทษนะจีน แต่เจย์ใจร้อนเกินไป.. พี่ห้ามเขาไม่อยู่จริงๆ” เธอเอ่ยเสียงเศร้า ใบหน้าสลดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพี่ทัพยืนนิ่งไม่พูดอะไร แต่ฉันแอบเห็นว่าเขาขบกรามแน่น เปรยสายตามองหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าแฟนเก่าแล้วแสยะยิ้มมุมปาก“เกิดอะไรขึ้นหรอคะ” ฉันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพี่ฟ้ายืมก้มหน้า ก่อนที่น้ำตาเม็ดใสจะไหลอาบบนใบหน้าสวย ขนาดไร้เครื่องสำอางเธอก็ยังคงเป็นลูกรักของพระเจ้าอยู่ดีสวยแบบไร้ที่ติเลย“มันเกิดอะไรขึ้น”“ทัพ..”คราวนี้เป็นน้ำเสียงคมเข้มของพี่ทัพ เขาดูร้อนรนผ่านแววตา แค่ไม่ได้โผลงผลางเหมือนฉันเท่านั้นเองฉันจดจ้องริมฝีปากสีระเรื่อของพี่ฟ้า เธออมพะนำเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างอยู่ในลำคอ“ฟ้ากำลังจะไปหาทัพ“.....”“แต่เจย์.. ฟ้าขอคุยกับทัพสองคนได้มั้ย”ฉันที่รอฟังถึงกับขมวดคิ้วนิ่วหน้า มองเธอที่พึมพำอยู่คนเดียว ก่อนจะหันไปคุยกับพี่ทัพแทน กลายเป็นว่าฉันฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเดียว“พี่ทัพ” ฉันมองพี่ทัพด้วยสายตาเว้าวอน“อยู่นี่ เดี๋ยวฉันมา” เขาตอบกลับ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับพี่ฟ้า ที่เดินนำหน้าออกไปก่อนเกือบครึ่งชั่วโมง

ฉันพ่นลมหายใจร้อนผ่าว ก่อนจะวางหนังสือลงบนโต๊ะแล้วเดินตามเขาออกไป เราสองคนเดินลงมานั่งที่ข้างล่างล็อบบี้ของโรงพยาบาล มีกาแฟร้อนสองแก้ววางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งก็เป็นพี่ทัพนั่นแหละที่เดินไปซื้อมาให้จะเริ่มต้นบทสนทนายังไงดีล่ะ ฉันควรจะยิ้มแย้มหรือนิ่งเฉย หรือว่าควรจะรีบลุกออกจากตรงนี้สักที“เรื่องไอ้เจย์..” เขาเกริ่นเสียงผะแผ่ว นัยน์ตาคมวาวโรจน์ทันทีที่พูดชื่อของคู่กรณีออกมา“พี่เองก็เชื่อหมดใจแล้วไม่ใช่หรอ ว่าพี่เจย์เป็นคนทำเรื่องพวกนั้น” ฉันโต้ตอบ พลางบีบมือเข้าหากันแน่น“เพราะฉันเห็นมากับตาตัวเองต่างหาก ไม่ได้หูเบาไปเชื่อใคร”“.....”“เธอเองก็เห็นว่ามันสองคนอยู่ด้วยกันบ่อย.. เถียงสิว่าไม่ใช่”ฉันนั่งงุดหน้าจนคางเกือบจะชิดอก มองไอความร้อนจากแก้วกาแฟลอยขึ้นสู่อากาศด้วยสายตาว่างเปล่าสมองมันขาวโพลนไปหมด คิดอะไรไม่ออก ได้แต่เอาเล็บจิกเข้าไปในเนื้อตัวเอง เมื่อนึกถึงประโยคคำพูดของพี่ฟ้ายอมรับว่าฉันปฏิเสธความจริงที่เธอพูดออกมาไม่ได้เลยสักข้อ แล้วก็ไม่อยากจะทำตัวเองเป็นไม้ขวางแม่น้ำที่เชี่ยวกาจอีกต่อไปแล้วในสายตาของพี่ทัพฉันอาจจะดูหูเบา แต่สำหรับฉันก็แค่ไม่อยากจะลงไปเสี่ยงกับอะไรที่ไม่แน่นอนแล้

ผมส่ายหน้าพลางกุมขมับ เปรยสายตามองเธอที่งุดหน้าจนคางชิดอกด้วยความน้อยใจ ความจริงก็คือผมอนุญาตให้เธอเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ก่อนไอ้เจย์มันจะฟื้น ทั้งจำเลยและตัวโจทก์เองจะได้อยู่ในสายตาผมตลอดเวลาทีนี้พวกเราจะได้เอาความจริงออกมากางสักที ว่าใครกันแน่ที่เป็นเด็กเลี้ยงแกะผมจะให้โอกาสมันได้พูด สำหรับคนที่กำลังนอนป่วยเป็นผักอย่างพี่ชายของจีน มันจะได้โอกาสในการพูดความจริงครั้งที่สองโอกาสครั้งที่สอง..“จะอยู่ต่อก็ตามใจ แต่อย่ารบกวนฉันก็พอ” ผมบอก นั่นเลยทำให้เธอยิ้มได้“อื้ม พอดีว่าเราจัดตู้เสื้อผ้าให้ใหม่ ถุงเท้าชอบย้ายที่อยู่เรื่อยเลย แต่ตอนนี้จัดให้เรียบร้อยแล้วนะ”“ทีหลังไม่ต้อง”คู่สนทนามุ่นเรียวคิ้วเข้าหากัน ผมเลยหลุบสายตาไปที่แขนข้างขวาของเธอที่เจ็บ มันสวมเฝือกอยู่ ไม่ควรที่จะใช้งานหรือขยับมันมากเท่าไหร่“มือเธอเจ็บ”“แล้วก็.. คุณน้าส่งของขวัญจากสิงคโปร์มาให้ด้วยนะ พรุ่งนี้เราจะเอามาให้”ผมชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนที่จะช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่ภายในใจนั้นบีบรัดกับบุคคลที่สามที่เธอกำลังพูดถึงอยู่แม่ไม่ได้กลับมาไทยอีกเลยตั้งแต่หย่ากับพ่อ อาจจะใช้ชีวิตเป็นคุณหญิงอยู่ที่นู่

เหอะ ครั้งแรกที่ปรี่ไปห้องเธอ ยอมรับเลยว่าผมอยากจะขยี้น้องสาวมันให้แหลกคามือ แต่ก็ยังคงฝืนไว้ไม่ให้ทำอะไรวู่วามแต่แล้วไดอารี่ที่เธอเขียนถึงผม ทุกอย่างก็เลยถูกกระตุ้นง่ายไปหมดอยากเอาชนะจนหูอื้อตาลาย..ขุดหลุมพรางสร้างกับดับเอาไว้โดยที่ไม่ได้คิดเลยว่าบางทีคนขุด มันอาจจะเป็นคนที่ตกลงไปเองก็ได้ขับรถไม่กี่นาที ผมก็เหยียบคันเร่งจนมิดไมล์มาถึงที่โรงพยาบาล มีเป้าหมายเดียวในหัวที่ผมอยากจะพุ่งชน แล้วก็พร้อมจะปะทะกับอีกฝ่ายที่พยายามจะหลบหน้าถึงสองวันผมเดินตรงปรี่ขึ้นมาที่ห้องผู้ป่วยวีไอพีชั้นด้านบน หลังจากทำเรื่องเพิ่มการเฝ้าผู้ป่วยเพิ่มอีกหนึ่งคน ตั้งแต่วันแรกที่เจย์มันเข้าโรงพยาบาลสายตาแสดงความประหม่าเมื่อมองลอดผ่านช่องสี่เหลี่ยมตรงประตู แล้วพบกับแผ่นหลังที่คุ้นเคยกำลังนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ ซบอิงกับท่อนแขนหลับไปพร้อมคนบนเตียงผมผลักประตูเข้าไปโดยที่ไม่ได้เคาะก่อน ถือวิสาสะเดินเข้าไปนั่งยองลงตรงข้างๆ เธอ จ้องมองนานอยู่ร่วมนาที ก่อนที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มขาวที่มีเลือดฝาด“.....”แน่นอนว่าทันทีที่มือเย็นของผมสัมผัสกับใบหน้าอุ่นร้อนของอีกฝ่าย เธอก็สะดุ้งตื่นด้วยท่าทีงัวเงีย ทำเสียงงึมงำใน

คนตัวสูงกว่าคลี่รอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะเอี่ยวใบหน้าหันมามองแล้วระบายยิ้มผ่านแววตาคู่สวย “น่ารักดีครับ” เขาพูดแล้วหัวเราะครืน ดวงตาหยีลงเป็นรูปสระอิตามไปด้วยเป็นคุณหมอที่อารมณ์ดีสินะ“พอดีว่าย่าจีนชอบทำน่ะค่ะ แล้วก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับพี่เจย์ด้วย.. เผื่อเขาได้ยิน เขาจะได้รีบกลับมาหา”“เรียกเขาบ่อยๆ ก็ได้ครับ คนไข้จะได้ฟื้นตัวเร็ว”“ขอบคุณนะคะที่เมื่อวานอยู่ทานกาแฟเป็นเพื่อน”“ผมต่างหากต้องขอบคุณ ได้กาแฟคุณจีนเข้าไปอยู่เวรยันเช้าก็ยังไหว”“หมอคงทำงานหนักมากเลยใช่มั้ยคะ ควงเวรข้ามวันเลย”“บุคลากรไม่พอน่ะครับ ก็เลยควงเวรเป็นสวิงอย่างที่เห็น”ฉันพยักหน้ารับด้วยความเห็นใจ แล้วก็เข้าใจเลยว่าการอดนอนมันทรมานแค่ไหน ก่อนที่เผลอมุ่นคิ้วใส่แล้วกลั้นยิ้มกับประโยคต่อมาของอีกฝ่าย“แต่ที่ยากกว่าทำงานก็หาแฟนมั้งครับ” เขาเอ่ยตัดพ้อ พลางลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ บ่งบอกว่าไม่ได้ล้อเล่น“จริงหรอคะ นึกว่าสาวเพียบซะอีก”“ไม่มีหรอกครับคุณจีน ทำงานสายนี้ไม่ค่อยมีเวลาให้เท่าไหร่ ต่อให้รักมากแค่ไหนก็ไม่ค่อยว่างตอบไลน์ ทำเควสผู้ป่วยหัวหมุนไปหมด”“คุณหมอคุยเก่งค่ะ เดี๋ยวก็เจอแฟนในอนาคตแน่นอน”“สาธุนะครับ”พอพูดจบฉัน