ผู้หญิงของทัพ의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

รอยสักของเขามันดูดีเมื่ออยู่บนผิวกายเนียนละเอียดของอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าเขานึกยังไงถึงอยากจะสัก แล้วก็เลือกลายได้สมกับเป็นกองทัพเลยทีเดียว ซับซ้อนจังเลยนะ..ฉันนอนซบศีรษะอยู่บนหน้าอกของพี่ทัพที่กำลังนอนหลับสนิท ได้แต่ครุ่นคิดอยู่กับตัวเองว่าเมื่อคืนเราสองคนมัวเมากับกามารมณ์ไปนานแค่ไหนเกินสามรอบก็เลิกนับแล้วรอยยิ้มบนมุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึง ก่อนจะเงยหน้ามองสันกรามคมรับกับจมูกโด่งสันทัด พลางยกมือขึ้นลูบไล้ริมฝีปากสีระเรื่อเบาๆไม่ว่าจะมองเขาจากมุมไหน ผู้ชายตรงหน้าก็ยังดูเพอร์เฟคมากสำหรับฉันอยู่ดีความทรงจำที่ดีระหว่างเรา ฉันไม่อยากให้มันเลือนหายไปเลยไม่เลย..“อือ” เสียงงัวเงียดังขึ้นในลำคอ เขาขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงจับฉันให้นอนหนุนบนแขนแทนเสียงลมหายใจอุ่นกลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง บ่งบอกว่าคนขี้เซากลับเข้าสู่ห้วงนิทรา ไม่รู้ว่าเขากำลังฝันร้ายหรือพบเจออะไรในห้วงความฝัน ถึงได้นอนขมวดคิ้วเครียดแบบนั้นทว่าพอฉันเอื้อมมือไปแตะที่หว่างคิ้วของอีกฝ่ายเบาๆ เจ้าตัวก็ค่อยๆ คลายการเกร็งกล้ามเนื้อบนใบหน้าออก หลงเหลือไว้เพียงความนิ่งสงบ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่มาเยือนตอนหลับก็เหมือ

“ร่วงจากสเก็ตบอร์ดเพื่อนน่ะค่ะ มันเลยซ้นนิดหน่อย แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก..” ฉันตอบกลับ พลางหลุบสายตามองข้อมือตามสายตาของเขา“เดี๋ยวก็หายครับ พยายามอย่าใช้ข้อมือข้างนี้บ่อยแล้วก็อย่าซนนะครับ”“ได้ค่ะ” “แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยังครับ”“ทานเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณหมอล่ะคะ”“น่าเสียดาย.. กะว่าจะชวนไปทานข้าวที่โรงอาหารด้วยกันซะหน่อย”“น่าเสียดายเหมือนกันค่ะ จีนชอบของอร่อยซะด้วย”พูดจบอีกฝ่ายก็ยกยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ สายตากวาดมองผู้คนครู่หนึ่ง“คุณจีนมากับใครหรอครับ”“เอ่อ.. นั่นไงคะ มานู่นแล้วค่ะ”ยังไม่ทันไรคนที่ขอตัวไปล้างหน้าก็เดินตรงมาทางฉันพอดี ลีนมันมุ่นคิ้วเข้าหากัน ค้อมศีรษะให้หมอกรด้วยสีหน้าเลิ่กลั่กเล็กน้อย“ลีนนี่หมอกร หมอกรคะนี่ดาลีนเพื่อนของจีนเองค่ะ”“สวัสดีครับ”“อ่า สวัสดีค่ะ”พอทั้งสองคนแนะนำตัวกันเสร็จ ฉันก็เดินเข้าไปคล้องแขนเพื่อนสนิททันที“ถ้างั้นจีนขอตัวก่อนนะคะ”“ไว้เจอกันครับ”“ไว้เจอกันค่ะ”“เจอกันนะมึง ดูแลตัวเองด้วย”“เออ ไม่เป็นไร.. มึงก็ขับรถกลับดีๆ อย่าให้กูต้องเป็นห่วง”ฉันโบกมือลาเพื่อนสนิท ยืนมองรถของลีนมันขับออกไปจนสุดสายตา ถึงค่อยหมุนตัวเตรียมจะขึ้นห้อง ทว่าภาพสะท้

ฉันผงะเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อนเมื่อคนตรงหน้ามองผ่านไหล่ฉันไปด้านหลัง แล้วก็พบว่าฉันหิ้วพี่ทัพกลับห้องมาด้วย “น้องฝากเขาแค่แปปเดียวค่ะ ข้างนอกฝนตกแรง.. สภาพพี่ทัพไม่ค่อยดี จีนไม่อยากให้เขาขับรถกลับคนเดียว”“อ่อ หาเสื้อผ้าให้มันเปลี่ยนดิ เราก็ด้วยจีนเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” พี่เจย์หลุบตามองฉัน พลางใช้ไม้ค้ำพยุงกะเผลกเดินกลับเข้าไปข้างใน“ขอยืมชุดพี่เจย์ได้มั้ยคะ” ฉันเขย่งปลายเท้ากระซิบกระซาบข้างใบหูของอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มแห้งแล้วยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ“เกินไปมั้ง” เจ้าตัวหรี่ตาทำหน้าดุ“จะให้เขาใส่ชุดจีนหรือไงเล่า”“คิดว่าทัพมันชอบบราลายการ์ตูนมั้ยล่ะ”“พี่เจย์”คู่สนทนาถอนหายใจหนัก ก่อนจะพยักพเยิดหน้าเหมือนไม่เต็มใจ แต่ก็ยอมอนุญาตอยู่ดี“ตามใจ เลือกหาเอาละกัน เจ็บขาอยู่เนี่ย”“ขอบคุณค่ะ”พูดจบฉันก็เดินเข้ามาเลือกเสื้อผ้าอีกห้องที่ปกติใช้เป็นห้องว่าง มีแค่เตียงเปล่ากับแอร์หนึ่งตัว แต่ตอนนี้มันมีข้าวของของพี่เจย์วางระเกะระกะเต็มไปหมดใช้เหตุผลขาเจ็บเพื่อทำห้องรกอีกแน่นอน"จะต่อยกันมั้ยเนี่ย.." ฉันพูดพลางเหลือบสายตามองไปที่ประตูไม่ได้อยากปล่อยให้สองคนอยู่ตามลำพังหรอก เพราะรู้ว่าคงจะอึดอัด

ประโยคของเขาที่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น แต่มันกลับสร้างความอึดอัดระหว่างเราให้มากขึ้นกว่าเดิม บางอย่างที่เคยปิดกลั้นไว้ไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก ในเมื่อคำพูดอธิบายความรู้สึกที่แท้จริงของฉันไม่ได้ น้ำตาก็อาจจะเป็นทางออกเดียว ที่จะบอกได้ว่ามันเจ็บปวดยังไงฉันคิดว่าเรื่องของเราก็เป็นแค่เรื่องชั่วครั้งชั่วคราว ไม่มีวันได้เป็นตัวจริง หลายครั้งที่จมอยู่กับความคิดตัวเอง บางทีก็มีหลากหลายอารมณ์ถาโถมเข้ามา มันทำให้ฉันไม่มั่นใจในตัวเขาอีกต่อไปมันไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่ารัก ก็แค่ความใคร่เพียงเท่านั้นลุงอยากให้พวกเราไปเรียนต่อ เพราะกำลังจะแต่งงานกับภรรยาใหม่ อาจจะไม่ได้กลับไทยอีกปีสองปีพี่เจย์คือคนที่ใกล้จะเรียนจบแล้วเขาเลยไม่ค่อยห่วง เหลือแค่ฉันที่ต้องเรียนอีกสามปีกว่าจะจบมหาวิทยาลัย ทางเดียวที่จะทำให้เราสามคนอยู่ด้วยกัน ก็คือการย้ายไปลอนดอนคนละฟากฟ้าเลยที่จริงฉันก็อยากจะรอให้พี่เจย์จบก่อน เราถึงค่อยไปพร้อมกัน แต่พอเกิดเรื่องแบบนี้ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจแล้วว่าควรจะอยู่ต่อไปหรือเปล่า“เราทำอะไรที่เหมือนคนรักกันทำบ้างหรือยังคะ นอกจากเซ็กซ์..” ฉันเอ่ยขึ้น หลังจากที่เราปล่อยให

กองทัพ พาร์ท รอยยิ้มที่ประดับไว้บนมุมปากค่อยๆ หุบลง จนกระทั่งกลายเป็นว่าผมกำลังแสดงสีหน้าเรียบเฉย มองอีกฝ่ายที่ยืนนิ่งไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเหมือนจะสิ้นหวังเลยว่ะ..ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พลางเป่าลมร้อนออกทางริมฝีปากให้หายกังวล ก่อนจะวางกีต้าร์ที่ยืมรุ่นพี่มาไว้บนเวที แล้วกระโดดลงไปข้างล่างเพื่อตรงไปหาเธออย่างไม่รีรอใจชื้นขึ้นมาน่อยที่จีนไม่ได้เดินหนี แต่ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาไปมากกว่านี้เช่นกันจะเริ่มพูดยังไงดีวะ"ไม่คิดว่าเธอจะมา” ผมพูดขึ้น เพราะไม่คิดจริงๆ ว่าเธอจะยอมมาหา หลังจากที่ผมหนีหายไปหลายวัน“.....” ใบหน้าหมดจดเรียบนิ่ง จนผมอ่านไม่ได้ว่าสายตาคู่นั้นกำลังคิดอะไรอยู่“สบายดีนะ” ผมพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ ก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่าเผลอพลั้งปากพูดประโยคที่ชวนน่าโมโหแค่ไหน"เหอะ พี่ทัพกำลังถามจีนว่าสบายดีมั้ยหรอคะ""คือ..""ควรตอบว่าอะไรดีล่ะคะ"เวรชิบผมกัดริมฝีปากล่าง พลางกลั้นหายใจกับสีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูไม่สบอารมณ์มือที่ดีดกีต้าร์เมื่อครู่เผลอกำหมัดเข้าหากันแน่น เพราะรู้เลยว่าเธอกำลังไม่พอใจกับสิ่งที่ผมพูดออกไป แต่ไม่รู้ทำไมช่วงนี้คนอย่างไอ้ทัพถึ