ผู้หญิงของทัพ의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 68

เธอพยายามจะผลักอกผมออกเหมือนที่เคยทำ แต่ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมปล่อยเธอไปอีก แม้ว่าถึงเวลาจะต้องปล่อยไปก็ตาม“พี่น้องที่ไหนเขาจูบกัน” เสียงอู้อี้ดังขึ้น “ใช้สิทธิ์ผัวเก่าเธอได้มั้ยล่ะ” ผมกระตุกยิ้ม ทั้งที่นัยน์ตาเศร้าจนไม่สามารถฝืนความรู้สึกตัวเองได้“เหอะ”“วันนี้เราคุยกันดีๆ ได้มั้ย ไม่ต้องประชดกัน.. แค่วันนี้วันเดียว”“.....”“ได้มั้ย”“จีนไม่ขำด้วยนะคะ”ผมค่อยๆ ผละออกจากอีกฝ่าย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบท้ายทอย พลางเหลือบสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหม่าปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้ม ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองไรผมสีดำขลับตกลงมาปรกหน้า แล้วขยับลงมาที่แก้มสีระเรื่อก่อนยกยิ้มน้อยๆมันอาจจะเหมือนมุขคลายเคลียดสถานการณ์ที่น่าอึดอัด พอให้เราสองคนทุเลาความประหม่าระหว่างกันได้นิดหน่อย แค่พอได้เห็นมุมปากเล็กๆ กระตุกยิ้มก็พอแล้ว"อย่าใจร้ายสิครับเธอ"“ใครกันแน่ที่ใจร้าย..”น้ำเสียงน้อยใจเอ่ยเล็ดลอดผ่านริมฝีปากสีสวย ดวงตาสุกใสมีน้ำตาเอ่อคลอ ก่อนจะกลอกตามองบนกลั้นมันไว้ไม่ให้ไหลออกมา“ใครกันแน่ที่กำลังมองความรู้สึกของคนอื่นเป็นของเล่น”“เธอครับพี่ไม่ได้..”ผมหลุบตาลงมองพื้น ไม่ต่างอะไรจากคนขี้

ผมหลุบสายตามองเธอที่กำลังลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ใช้อุ้งมือลูบไล้ไปมาที่เป้ากางเกง ดวงตาช้อนขึ้นมองด้วยแรงปรารถนา ไม่ต่างอะไรจากผมเลยสักนิดเดียว แพขนตางอนเปรยขึ้นมอง ขณะที่รูดซิปกางเกงลง มันเป็นเหมือนภาพที่คุ้นเคย แต่กลับไม่คุ้นชินยามมือนิ่มปลดปล่อยให้ความตุงขลึงภายใต้กางเกงออกมาผงาดดูโลกภายนอกแข้งขาสั่นระริกยามเรียวนิ้วทั้งห้ากอบกุมรอบแก่นกายที่กำรอบมือไม่มิด แลบลิ้นเล็กตวัดเข้าที่ส่วนหัว เล่นเอาผมสะดุ้งเฮือกตัวสั่นโยนไปข้างหน้า“จีน..”“.....”“อะ.. อืมม”เส้นเสียงสั่นกระเส่าเมื่อถูกระตุ้นด้วยลิ้นซน ตัวสั่นโยนหน้าท้องหดเกร็ง จนเผลอวางมือลงบนศีรษะ แล้วขยับหัวอีกฝ่ายเข้าออกตามจังหวะที่อยากให้เป็นไปเรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด แอ่นกายกระทุ้งเข้าโพรงปากสีหวานที่กำลังใช้ลิ้นโอบรัดเอ็นอุ่นอยู่ผมหลุบตามองต่ำเห็นใบหน้าสวยกำลังหลับตาพริ้ม ลิ้มเลียน้ำสีใสที่เริ่มไหลปริ่มออกมาจากส่วนหัวดวงตาพร่าปรือตกอยู่ในห้วงภวังค์ความสุขที่อีกฝ่ายปรนเปรอให้ หัวใจเต้นแรงจนร่างกายวาบหวิว เสียวสยิวไปทุกส่วนเมื่อมือเล็กรูดรั้งแล้วใช้ลิ้นช่วยผมไปพร้อมกัน“อ่อก”“อ่าห์”สายตาของผมท

จีน พาร์ท ฉันระบายยิ้มบางๆ ให้คุณกรที่อุตส่าห์มายืนรอส่งฉันขึ้นเครื่อง พี่เจย์กับยัยลีนก็คอยช่วยถือกระเป๋ากับจัดการสัมภาระให้ตลอดทางแน่นอนว่าเมื่อตอนเช้ามืดฉันรีบโกยตัวเองออกจากห้องของพี่ทัพอย่างด่วนจี๋ รีบเร่งโดยที่ไม่ได้ปลุกหรือบอกเขาก่อนออกมาด้วยซ้ำ“ขอบคุณนะคะหมอกรที่อุตส่าห์มาส่ง”“ผมเพิ่งออกเวรพอดีน่ะครับ แล้วก็ไม่มีธุระหลังจากนี้แล้ว.. เดินทางปลอดภัยนะครับคุณจีน”“คุณกรก็ขับรถกลับดีๆ นะคะ""ครับผม ขอตัวนะครับ.."คนตัวสูงค้อมศีรษะด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน แต่ก็ยังคงมีรอยยิ้มอบอุ่นประดับไว้เหมือนเคยฉันโค้งตัวลาอีกฝ่าย ก่อนที่สายตาจะเหลือบมองเห็นใครบางคน หลบอยู่หลังเสาที่มองเพียงแวบเดียวฉันก็รู้ว่าเป็นใครหัวใจเต้นเร็วผิดปกติ มันวูบวาบไปทั่วท้องน้อย แววตาสั่นระริกมองเขาที่หายไปในฝูงคนแล้วเรียบร้อยทำไมกันนะ..วูบหนึ่งฉันเคยคิดว่าเรายังเด็กมีเวลาอีกมากมายให้เรียนรู้กับสิ่งที่เรียกว่าความรักฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผีเสื้ออยู่ในกรงขังมานานหลายปี มันไม่เคยมองดอกไม้ดอกอื่นเลยนอกจากดอกไม้ที่พันอยู่รอบกรงเพราะฉะนั้นผีเสื้อที่อยู่ในกรงคงจะไม่มีทางรู้ ว่าดอกไม้ภายนอกยังมีอีกเยอะแยะมากมาย

เมื่อได้เข้าใกล้ผู้ชายอย่างกองทัพ สิ่งแรกที่ฉันเพิ่งรู้เลยก็คือ ความสัมพันธ์ในครอบครัวห่างเหินเหมือนกรุงเทพกับเชียงใหม่เขาไม่ค่อยสนิทกับคนในครอบครัว รวมถึงพ่อเขาเองก็ด้วย ยิ่งพี่ทัพมาบอกว่าพ่อของเขากำลังจะเริ่มต้นรักใหม่ เจ้าตัวก็เลยยิ่งปิดกลั้นตัวเองออกมามากกว่าเดิมไม่ต้องพูดถึงบุคคลที่ทิ้งเด็กชายกองทัพเอาไว้ตั้งแต่เล็กเลย ถึงจะยอมรับสายแม่ตัวเอง ทว่าเขาก็ได้แต่เป็นฝ่ายรับฟังแล้วก็เงียบขรึม ไม่ต่างอะไรจากครั้งแรกที่เราเจอกัน แต่ครั้งนี้พี่ทัพจะพาฉันไปเจอแม่ของเขาด้วยกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าสถานการณ์จะเป็นยังไง แต่ฉันก็แค่หวังไว้ว่าคนที่ฉันรักจะเจ็บปวดน้อยที่สุด“ทัพ”“.....”“โทษทีนะลูก พอดีเท็นเท็นงอแงนิดหน่อย แม่ก็เลยต้องปลอบยาวกว่าจะยอมสงบ”เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นดังขึ้นข้างๆ หู พอเงยหน้าขึ้นมองฉันก็พบว่าเป็นหญิงสาวอายุประมาณเกือบห้าสิบปี แต่ผิวพรรณและใบหน้ายังดูเหมือนสี่สิบต้นๆ อยู่เลยดวงตาของผู้หญิงตรงหน้าฉัน เหมือนพี่ทัพไม่มีผิด“สวัสดีค่ะ..” ฉันยกมือขึ้นประนมไหว้ พลางค้อมศีรษะให้“สวัสดีจ้ะหนู” อีกฝ่ายรับไหว้พร้อมรอยยิ้ม เลยพลอยทำให้ฉันยิ้มตาม“แฟนผมเองครับ”“อ้อ ผู้ห