Todos os capítulos de ผู้หญิงของทัพ: Capítulo 41 - Capítulo 50

สิ้นเสียงของคนตรงหน้าฉัน พี่ทัพก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ไม่มีแม้แต่เสียงเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเขา ตรงกันข้ามใบหน้าหล่อเหลานิ่งเฉยเกินไปจนน่ากลัว “วันก่อนคืนนั้นกูเห็นเธอพยายามจะเข้าหาพ่อมึงที่บริษัทคุณอา มึงก็น่าจะรู้ว่าผู้หญิงแบบนั้นหวังอะไรอยู่..” พี่เจย์เปรยสายตาขึ้นมองด้วยแววตาเว้าวอน น้ำตาเอ่อนองจนฉันสงสารจับใจ“ไม่ กูไม่รู้เลย” พี่ทัพเอ่ยเสียงแผ่ว ส่ายหน้าไปมาตอบกลับ“แต่วันนั้นเธอเห็นกู แล้วก็รู้ว่ากูจะเอาเรื่องนี้ไปบอกมึง” พี่เจย์พูดพลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่อาบแก้มตอนนี้มันเลยกลายเป็นว่าฉันได้รับรู้เรื่องราวระหว่างพวกเขาไปพร้อมกัน แล้วก็สัมผัสได้ถึงความอัดอั้นของพี่เจย์ที่ไม่อยากจะทนเต็มที“เธอใช้มือถือเครื่องมึงส่งข้อความมาหาว่าอยากจะคุย วันนั้นแหละที่กูจะบอกเรื่องนี้กับมึง.. แต่เสือกเกิดเรื่องซะก่อน”“.....”“ไม่ใช่แค่กูที่รู้ความลับของเธอ เธอเองก็รู้ความลับที่กูไม่อยากบอกใครเหมือนกัน..”ใบหน้าขาวของพี่เจย์แปรเปลี่ยนเป็นแดงฉาน เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปนขึ้นมา ใต้ตาแดงก่ำช้ำไปด้วยสีเลือด“แล้วทำไมมึงไม่บอกกู” พี่ทัพมุ่นคิ้วเข้าหากัน เขาเองก็ดูเจ็บปวดไม่ต่างกัน“มึงจะให้กูพูดอะไรวะ

HYPE BEAST ไฮป์บีสท์เป็นคลับนั่งชิวด้านนอก ส่วนด้านในเป็นคลับอีดีเอ็มที่เปิดเพลงมันส์สุดเหวี่ยง ฉันเคยมากับลีนมันเมื่อตอนอายุผ่านเกณฑ์ของที่นี่ครั้งแรก แล้วก็มาครั้งนี้รอบที่สองมันพาเดินเข้ามาในโซนของอีดีเอ็ม มีลูกค้าท่านอื่นยืนโยกย้ายอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง รวมถึงมีสาวสวยเต้นโพลแดนซ์อยู่บนเวทีเด่นสะดุดตาอีกด้วย“เริ่ด” เจ้าของความคิดดีดนิ้ว เดินไม่นานก็มาถึงโต๊ะหน้าสุดของร้าน ที่ลีนมันเป็นคนจองเอง ส่วนฉันมีหน้าที่แค่มาเป็นเพื่อน“ทำไมต้องไฮป์บีสท์ด้วยวะลีน” ฉันตะโกนถามแข่งกับเสียงเพลง“ผู้ดี เหล้าปัง แต่ขอเน้นอย่างหลัง ช่วงนี้.. ไม่ค่อยอินเรื่องผู้”“เอ่อ”“กูช่วยเพื่อนหาผัวอยู่นะคะ เนี่ยพวกวิศวะปีสามชอบมานั่งดื่ม เผลอๆ มีพวกแพทย์ปีสามปีสี่ปนมาด้วยซ้ำ เนี่ยโอกาสของเรามาถึงแล้ว”ตอนแรกก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้ แต่พอกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ฉันก็พบว่ามีแต่หนุ่มสาวรุ่นราวคราวเดียวกันฉันเองก็จำหน้าไม่ได้หรอกว่าใครเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับฉันบ้าง แต่นักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ก็นิยมมาเที่ยวที่นี่ด้วยกันทั้งนั้น“กูไม่ได้อกหักซะหน่อย อีกอย่างกูว่ามึงอยากแดกเหล้ามากกว่า”“โกหกตัวเองไปเถอะค่ะ

แสงตรงทางเดินค่อนข้างสลัว แต่มันก็สว่างพอที่จะทำให้ฉันเห็นของที่เขายื่นมา แค่กำลังไตร่ตรองอยู่นิดหน่อยว่าจะเอายังไงกับตัวเองดีข้างในมันพลุ่งพล่านไปด้วยความอยากรู้อยากลอง แต่สมองก็เหมือนจะดึงมือฉันที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบให้ชะงักลง ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะได้จับ ก็มีมือปริศนาของใครสักคนโฉบมาหยิบมันไปซะก่อนฉันที่เห็นแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของบุหรี่สีหน้าเหลอหลา กำลังจะหันไปโวยวาย ก่อนจะพบว่าคนที่ไร้มารยาทคนนั้นก็คือผู้ชายที่ชื่อกองทัพ“ไฟแซ็กล่ะ”“พี่ทัพ”“ไฟ.. ไฟแช็กหรอครับ”“เออ ไฟแช็ก” เขากระแทกเสียงใส่ พลางช้อนสายตาไม่พอใจมองเซนแล้วแบมือขอไฟแช็กไปด้วยฉันจิ๊ปากใส่พี่ทัพที่เข้ามาแทรกกลาง พร้อมกับฉกบุหรี่ในมือของเซนไปคาบไว้ที่ริมฝีปาก ก่อนจะแบมือขอไฟแช็กจากเจ้าของบุหรี่ได้กวนประสาทขั้นสุดแต่เหมือนว่าคนที่เข้ามาชวนฉันคุยจะไม่อยากมีเรื่อง เขายิ้มรับและส่งไฟแช็กให้พี่ทัพแต่โดยดีเขาน่ะดูเป็นมิตรแล้วก็สุภาพดี ส่วนพี่ทัพน่ะมาในคราบมิจฉาชีพฉกบุหรี่สิไม่ว่าฉันเหม่อมองไฟสีส้มของบุหรี่ พลางปรือตาขึ้นมองพี่ทัพแล้วส่ายหน้าไปมา ตอนที่อาการเวียนศีรษะเล่นงานเข้าอย่างจัง“ถ้างั้นเราไปคุยกันที่อื

ผมแกะมือของเธอออก ก่อนจะหลุบสายตามองคนตัวเล็กกว่า แล้วจับไหล่อีกฝ่ายให้กระเถิบตัวถอยห่าง ก้มหน้าลงมองใบหน้าของคนที่เคยไว้ใจให้แจ่มชัด “เพราะเธอรู้จุดอ่อนของคนอื่นเขาดี ก็เลยใช้มันเพื่อแลกทุกอย่างที่อยากจะได้มาใช่มั้ย” ผมกระตุกยิ้ม บีบไหล่เล็กไปตามแรงอารมณ์จนเจ้าตัวเบ้หน้าด้วยความเจ็บ“ทัพคะ.. มันเจ็บนะ ฮึก”“รู้อะไรมั้ยภาพฟ้า เคยรักมาก.. ก็เกลียดมากเหมือนกัน”“ทัพ..”ผมละฝ่ามือออก ก่อนสบสายตาของเธอที่มองมาเหมือนจะไม่ค่อยพอใจกับผมสักเท่าไหร่มือเล็กไล่ปลดผ้ากันเปื้อนออกด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะถลกเสื้อครอปตัวบางจนเผยให้เห็นบราเซียสีดำ กางเกงขาสั้นถูกถอดล่นลงไปกองที่พื้นในไม่กี่วินาทีผมที่ยืนมองด้วยสายตาเรียบนิ่งได้แต่เบือนหน้าหนี พลางส่ายหน้าด้วยความเอือมระอาร่างเล็กเปลือยเปล่าต่อหน้า เหลือบมองแค่หางตาผมก็ถึงกับเบนการโฟกัสไปทางอื่น หลุบมองกลางกายที่นอนนิ่งไม่ไหวติง ทั้งที่ปกติมันควรจะลุกชูชันผงาดซะด้วยซ้ำ“ดูดิ ขนาดเธอแก้ผ้านะเว้ย”ไม่ใช่ว่าหมดอารมณ์ชาย แต่แค่เอากับเธอไม่ลงแล้วแค่นั้นเอง“ฉันยังไม่แข็งเลยว่ะ..”จีน พาร์ทWITH U CAFEปกติเคยไปแต่โรงพยาบาล เห็นบทบาทของคุณหมอและพยาบาลในช

“แม่บอกว่าพ่อห่วยแตก แล้วก็มีลูกเฮงซวยแบบฉัน”เขาระบายยิ้มบนมุมปาก แต่ทว่าแววตากลับไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด เขาเศร้าแค่ไม่ได้ร้องไห้ออกมาเท่านั้นเอง“หึ” พี่ทัพแค่นหัวเราะ ก่อนจะยกมือขึ้นดันหน้าผากฉันเบาๆ “ฉันไม่ได้พูดให้เธอสงสารหรอก แล้วก็ไม่ได้อยากเล่าชีวิตที่น่าสมเพชของตัวเองด้วย“มันไม่ได้น่าสมเพชซะหน่อย ทำไมคิดแง่ลบจังเลยคะ” เรียวคิ้วมุ่นเข้าหากัน สบสายตาของอีกฝ่ายไม่ละไปไหนอยากจะปลอบประโลมให้รู้สึกดี แต่ก็คงทำมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว“เพราะเจย์มันเลี้ยงเธอมาอย่างดีไง โตมาถึงได้สดใสขนาดนี้”“เหรอคะ”“ฉันเป็นลูกคนเดียวเวลาพ่อทำงานฉันก็จะนั่งวาดรูป อยู่ห้องคนเดียวไม่ได้ออกไปวิ่งเล่นกับเพื่อนเหมือนคนอื่นเขา”“พี่เป็นคนวาดหมดเองเลยใช่มั้ยคะ”“อือ ทุกครั้งที่รู้สึกว่าอารมณ์อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้.. ฉันจะวาดรูปแทน”“แล้วทำไมมีแต่รูปจีนล่ะคะ แล้วมันก็เป็นตอนที่..”ตอนที่เราเสร็จกิจหลังจากมีอะไรกันไม่ทันได้ตอบกลับฉันก็งุดหน้าจนคางเกือบชิดอกด้วยความขวยเขิน แต่ละท่านอนฉันไม่ซ้ำกันเลย ไม่รู้ว่าตอนวาดเขาคิดอะไรอยู่กันนะ“บอกไม่ถูก แต่รู้สึกดี”“.....”“ฉันรู้สึกดีหลังจากมีเซ็กซ์กับเธอ.. อาจจะฟังด