All Chapters of MAID TO QUEEN OF BILLIONAIRE: Chapter 221 - Chapter 230

Hindi ko sinabi sa kanila ang tungkol sa huling mensahe sa notebook.MIRA, HUWAG KANG MAGTIWALA SA TAONG SUMAMA SA IYO PAPUNTANG FOUNDATION.Itiniklop ko ang notebook at itinago sa bag ko.“May nakita ka?” tanong ni Adrian.Umiling ako.“Wala.”Hindi ko alam kung tama ang ginawa ko.Pero ayokong magpanic ang lahat.Lalo na kung ang mismong taong dapat kong pagkatiwalaan ay maaaring bahagi ng plano.“Babalik tayo sa foundation,” sabi ko.Tumango si Adrian.Kasama namin sina Gabriel, Elena, Marcus at Silas.Sa biyahe, walang nagsalita.Tahimik ang sasakyan.Pero ramdam kong lahat kami ay nag-iisip.Sino ang founder?Bakit nasa foundation?At bakit may nagbabala sa akin na huwag magtiwala sa taong kasama ko?Pagdating namin, agad kong napansin ang kakaiba.Bukas ang main gate.Walang guard.“Hindi normal ito,” sabi ni Adrian.Tumango ako.“Gabriel, tingnan mo ang security.”Mabilis niyang binuksan ang tablet.“Offline ang cameras.”“Lahat?”“Lahat.”Huminga ako nang malalim.“Pumasok tay

Hindi ako makagalaw.Rafael Santos.Ang lalaking tumayong ama ko.Ang taong buong buhay kong tinawag na Papa.At ngayon, nasa main gate siya ng foundation.Kasama si Marcus Vale.“Hindi puwede,” bulong ko.Lumapit si Adrian.“Puwede.”Tumingin ako sa kanya.“Paano kung may nangyari sa kanya?”“Makikita natin.”Huminga ako nang malalim.“Buksan ang gate.”Agad na umiling si Gabriel.“Mira, baka trap.”“Alam ko.”“Then don't go alone.”“Hindi ako mag-isa.”Tumingin ako kay Adrian.Tumango siya.“Kasama mo ako.”Sumunod sina Elena, Silas at Gabriel.Pagdating namin sa lobby, bumukas ang main doors.At doon ko siya nakita.Si Papa.Mas matanda na ang mukha niya.May ilang puting buhok.Pero pareho pa rin ang mga mata.Mga matang minsan kong hinahanap kapag natatakot ako.“Mira.”Isang salita lang.Pero parang bumalik ang lahat ng taon na lumipas.“Papa…”Humakbang ako.Pero bago ko siya mayakap, napansin ko ang lalaking nasa likuran niya.Marcus Vale.“Bakit kasama mo siya?”Hindi sumagot

Hindi ko alam kung gaano kabilis ang takbo ng sasakyan namin.Ang alam ko lang, paulit-ulit kong tinitingnan ang phone ko.Walang tawag.Walang mensahe.Walang kahit anong senyales mula kay Adrian.“Bilis!” sigaw ko sa driver.“Ginagawa ko, Mira!”Mahigpit kong hinawakan ang seat belt.Sa tabi ko, tahimik si Papa Rafael. Si Elena naman ay nakatingin sa bintana, habang si Marcus at Silas ay parehong nakahanda.“Hindi basta-basta mawawala si Adrian,” sabi ni Marcus.Napatingin ako sa kanya.“Hindi mo siya kilala.”“Mas kilala ko ang ganitong sistema.”“Hindi ito sistema para sa akin.”Huminga siya nang malalim.“Alam ko.”“Kung may nangyari sa kanya—”“Hindi pa natin alam kung ano ang nangyari,” putol ni Papa Rafael.Napatingin ako sa kanya.“Tama ka.”Pero hindi nawala ang kaba sa dibdib ko.Pagdating namin sa foundation, bukas ang main gate.Walang guard.Walang ilaw sa lobby.“May mali,” bulong ni Silas.Bumaba kami.Pumasok ako agad.“Adrian!”Walang sumagot.Tumakbo ako papunta sa

Hindi ako agad nakapagsalita.Paulit-ulit kong tinitigan ang dokumento.ORIGINAL PROTECTION AGREEMENTAUTHORITY: MIRA SANTOSDATE: 2004At sa ibaba—ang pirma na eksaktong kamukha ng pangalan ko.Pero imposible.Hindi pa ako ipinapanganak noong 2004.“Hindi akin iyan,” mariin kong sabi.Lumapit si Adrian at hinawakan ang balikat ko.“Alam ko.”“Pero verified ng system.”“Hindi ibig sabihin na totoo.”Napatingin ako sa kanya.“Exactly.”Lumapit si Gabriel at kinuha ang dokumento.“May problema.”“Ano?”“Hindi lang pirma ang mali.”Tinuro niya ang ilalim ng page.“Mayroong alteration layer.”Mabilis niyang inilagay ang document scanner sa papel.Lumabas sa monitor ang orihinal na metadata.CREATED: 2004MODIFIED: 2026Nanlamig ako.“May nag-edit.”Tumango siya.“Pero bakit 2004 ang original date?”“Para magmukhang mas matanda ang authority.”Napatingin ako sa lalaking nagdala sa amin dito.“Sino ang gumawa nito?”Hindi siya sumagot.“Sinong buhay pa na puwedeng gumawa nito?”Tahimik pa

Hindi ko alam kung ilang minuto kaming bumababa.Ang alam ko lang, bawat hakbang ay parang inilalayo ako sa lahat ng alam ko tungkol sa sarili ko.Nasa harapan si Mama.Sa likod niya si Papa Rafael.Kasunod sina Adrian, Gabriel, Elena, Marcus at Silas.Walang nagsasalita.Hanggang sa makita namin ang isang malaking bakal na pinto.Walang number.Walang pangalan.Tanging isang simbolo.Isang bilog na may pitong guhit.Huminto si Mama.“Dito.”Lumapit ako.“Original Chamber?”Tumango siya.“Pero bakit ngayon lang natin nakita?”“Dahil hindi ito binubuksan gamit ang authority.”“Kung ganoon?”“Binubuksan ito gamit ang prinsipyo.”Napakunot ang noo ko.“Anong prinsipyo?”Tumingin siya sa akin.“Ang unang panuntunan.”“Walang batang dapat iwan.”Biglang umilaw ang pinto.PRINCIPLE VERIFIED.Napaatras ako.“Bakit gumana?”“Dahil sinabi mo.”“Pero hindi naman ako ang gumawa.”“Hindi kailangan.”Dahan-dahang bumukas ang pinto.Pumasok kami.Malawak ang silid.Walang mga sandata.Walang mga ku