ผมมักจะทำอะไรช้ากว่าคนอื่นไปสักหน่อยจริง ๆจนกระทั่งผมกดยืนยันการเลือกมหาวิทยาลัยเสร็จ พอหันไปดูเวลาอีกที ก็เป็นนาทีสุดท้ายก่อนปิดระบบพอดี ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีกแล้วพอคิดว่าสี่ปีต่อจากนี้ ผมจะต้องอยู่ห่างจากสวี่อันอันถึงสามพันกิโลเมตรตอนที่ในใจกำลังปวดร้าวแทบหายใจไม่ออก จู่ ๆ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น“หยวนเหย่ นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว นายยังไม่เสร็จอีกเหรอ”“หัวหน้าห้องนัดงานเลี้ยงรุ่นตอน 6 โมง ขาดแค่พวกเราแล้วนะ นายรีบหน่อยสิ!”เมื่อได้ยินเสียงเร่งอย่างไม่สบอารมณ์ของสวี่อันอันผมรีบลุกขึ้นวิ่งออกไปข้างนอก รีบร้อนเสียจนขาโดนเก้าอี้ขูดเป็นแผล ก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะก้มลงไปมองแต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ตอนที่ผมวิ่งไปถึงหน้าประตูโรงเรียนสิ่งที่เห็นก็ยังคงเป็นควันท่อไอเสียของรถที่แล่นฉิวจากไปผมยืนอึ้งอยู่กับที่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้งผมรับสาย แต่เบอร์ของสวี่อันอันกลับกลายเป็นเสียงของซูเจ๋อดังออกมาแทน“ขอโทษทีนะหยวนเหย่ รถที่เราเรียกมาถึงแล้ว คนขับบอกว่าถ้าเกินเวลาต้องจ่ายเงินเพิ่ม เราเลยออกมาก่อน นายเรียกแท็กซี่มาเองก็แล้วกัน”บาดแผลที่ขาเพิ่งจะส่งความรู้สึกเจ็บปวดแล่
Read more
LOGIN
