บทที่ 4

เมื่อเห็นผมเหม่อมองโทรศัพท์

สวี่อันอันก็กระทุ้งแขนผม น้ำเสียงดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไหร่นัก

“สัญญาณเน็ตหน้าโรงเรียนไม่ค่อยดี กดบัตรได้แค่ทีละใบเท่านั้นแหละ”

“ถ้านายอยากไป เดี๋ยวฉันหาซื้อตั๋วรีเซลให้ใบหนึ่ง แต่จะไม่ได้นั่งกับฉันนะ”

ซูเจ๋อก็รีบขอโทษผมเช่นกัน

“หยวนเหย่ นายห้ามโกรธเลยนะ ถ้านายอยากไป ฉันยกบัตรใบนี้ให้นายก็ได้”

“ไม่ได้!”

สวี่อันอันรีบขัดจังหวะเขาทันที พร้อมกับตวัดสายตามองผมอย่างไม่พอใจ

“นายชอบเหมยเหมยมาตั้งหลายปี ทำไมต้องยกบัตรให้คนอื่นด้วย”

“หยวนเหย่ นายอย่าทำตัวไม่รู้ความสิ”

ทั้งที่ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่กลับถูกแปะป้ายว่าทำตัวไม่รู้ความเสียแล้ว

ผมเองก็เริ่มโมโหขึ้นมาแล้ว

“เดิมทีฉันก็ไม่ได้อยากไปอยู่แล้ว”

ผมพูดความจริง

ถึงผมจะชอบเหมยเหมยมาสิบปี แต่เวลาแสดงคอนเสิร์ตคือวันก่อนเปิดเทอม แถมยังจัดที่เมืองจิง

หนานต้าอยู่ห่างจากเมืองจิงถึงสามพันกิโลเมตร ผมย่อมไม่มีเวลาไปแน่ ๆ

ผมพูดอย่างจริงจัง แต่สวี่อันอันกลับไม่เชื่อคำพูดของผม

“ก็บอกแล้วไงว่าจะซื้อบัตรให้ นายจะมาอารมณ์เสียอะไร”

“ถ้าไม่มีฉันกับซูเจ๋อ นิสัยทั้งโอ้เอ้และหลงทางเก่งอย่างนาย ต่อให้กดบัตรได้ก็คงไปสายจนไม่ได้ดูอยู่ดีนั่นแหละ”

รู้จักกันมาสิบกว่าปี

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินสวี่อันอันพูดกับผมแบบนี้ ตาของผมพลันแดงก่ำขึ้นมา

ทั้งกระอักกระอ่วน และรู้สึกปวดร้าว

“หยวนเหย่...”

“ขอทางหน่อย...”

พนักงานเสิร์ฟที่นำอาหารมาเสิร์ฟพูดแทรกสวี่อันอันขึ้นมา

เธอมองผมอย่างทำอะไรไม่ถูก ก่อนเลื่อนจานปลาต้มเผ็ดมาวางตรงหน้าผมเงียบ ๆ

แต่เพราะผมมีอาการแพ้

ตั้งแต่ต้นจนจบ ผมจึงไม่ได้กินเลยแม้แต่คำเดียว

ต่อให้สวี่อันอันจะอาศัยจังหวะที่ไม่มีคนสังเกตแอบเขี่ยก้างปลาออกให้ แล้วคีบมาใส่จานของผม ผมก็ทำเป็นมองไม่เห็น

“สวี่อันอัน ช่วงวันหยุดถ้าเธอไม่มีอะไรทำ เราไปเที่ยวด้วยกันไหม”

ตอนงานเลี้ยงเลิก จู่ ๆ หัวหน้าห้องก็เอ่ยปากขึ้นมา

สวี่อันอันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเม้มริมฝีปากอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

ซูเจ๋อก็ส่งยิ้มกระอักกระอ่วน

“หัวหน้าห้อง ขอโทษทีนะ พอดีพรุ่งนี้ฉันกับอันอันจองตั๋วไปซานย่าแล้ว...”