บทที่ 1

ผมมักจะทำอะไรช้ากว่าคนอื่นไปสักหน่อยจริง ๆ

จนกระทั่งผมกดยืนยันการเลือกมหาวิทยาลัยเสร็จ พอหันไปดูเวลาอีกที ก็เป็นนาทีสุดท้ายก่อนปิดระบบพอดี ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว

พอคิดว่าสี่ปีต่อจากนี้ ผมจะต้องอยู่ห่างจากสวี่อันอันถึงสามพันกิโลเมตร

ตอนที่ในใจกำลังปวดร้าวแทบหายใจไม่ออก จู่ ๆ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“หยวนเหย่ นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว นายยังไม่เสร็จอีกเหรอ”

“หัวหน้าห้องนัดงานเลี้ยงรุ่นตอน 6 โมง ขาดแค่พวกเราแล้วนะ นายรีบหน่อยสิ!”

เมื่อได้ยินเสียงเร่งอย่างไม่สบอารมณ์ของสวี่อันอัน

ผมรีบลุกขึ้นวิ่งออกไปข้างนอก รีบร้อนเสียจนขาโดนเก้าอี้ขูดเป็นแผล ก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะก้มลงไปมอง

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ตอนที่ผมวิ่งไปถึงหน้าประตูโรงเรียน

สิ่งที่เห็นก็ยังคงเป็นควันท่อไอเสียของรถที่แล่นฉิวจากไป

ผมยืนอึ้งอยู่กับที่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ผมรับสาย แต่เบอร์ของสวี่อันอันกลับกลายเป็นเสียงของซูเจ๋อดังออกมาแทน

“ขอโทษทีนะหยวนเหย่ รถที่เราเรียกมาถึงแล้ว คนขับบอกว่าถ้าเกินเวลาต้องจ่ายเงินเพิ่ม เราเลยออกมาก่อน นายเรียกแท็กซี่มาเองก็แล้วกัน”

บาดแผลที่ขาเพิ่งจะส่งความรู้สึกเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา

พลอยทำให้หัวใจของผมปวดหนึบตามไปด้วย

เป็นแบบนี้อีกแล้ว

ปากบอกว่าจะรอผม แต่ทุกครั้งทั้งสองคนมักจะจากไปก่อนผมมาถึงแค่หนึ่งหรือสองนาทีเสมอ

ตอนไปสวนสนุก พวกเขาก็เป็นแบบนี้

ตอนไปปีนเขา ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

แต่มันต่างกันแค่หนึ่งหรือสองนาทีจริง ๆ ไหม

ผมไม่รู้ชัดเจนนัก เพียงรู้สึกจุกในลำคอ และขมปร่าในปาก

“พ่อหนุ่ม เธอเป็นเพื่อนของคู่รักวัยรุ่นเมื่อกี้ใช่ไหม”

ผมหันไปมองคุณลุงยามที่เดินเข้ามาแบบงง ๆ

เห็นเขายื่นรูปถ่ายตู้สติกเกอร์แบบเก้าช่องมาให้ผมแผ่นหนึ่ง

วันที่ถ่ายคือวันนี้ ตัวเอกในรูปคือสวี่อันอันและซูเจ๋อ

เมื่อเห็นท่าทางใกล้ชิดของทั้งสองคนในรูปถ่าย ประโยคที่สวี่อันอันพูดกับผมเมื่อวานพลันดังก้องขึ้นมาในหัว

เธอบอกว่า

“หยวนเหย่ นายอยากถ่ายรูปตู้สติกเกอร์มาตลอดไม่ใช่เหรอ พรุ่งนี้เลือกมหาวิทยาลัยเสร็จฉันจะไปเป็นเพื่อนนายเอง มีแค่เราสองคนนะ!”